Przejdź do zawartości

Puck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł dotyczy miasta. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Puck
miasto i gmina
Ilustracja
Rynek w Pucku
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

pucki

Aglomeracja

trójmiejska

Data założenia

XII wiek

Prawa miejskie

1348

Burmistrz

Hanna Pruchniewska

Powierzchnia

16,94[1] km²

Wysokość

0–25 m n.p.m.

Populacja (30.06.2023)
• liczba ludności
• gęstość


10 555[2]
623,08 os./km²

Strefa numeracyjna

(+48) 58

Kod pocztowy

84-100

Tablice rejestracyjne

GPU

Położenie na mapie powiatu puckiego
Mapa konturowa powiatu puckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Puck”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Puck”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Puck”
Ziemia54°43′02″N 18°24′27″E/54,717222 18,407500[3]
TERC (TERYT)

2211031

SIMC

0934636

Hasło promocyjne: Miasto Puck – Niezapomniany Nadmorski Klimat
Urząd miejski
ul. 1 Maja 13,
84-100 Puck
Multimedia w Wikimedia Commons
Informacje w Wikipodróżach
Wiadomości w Wikinews
Hasło w Wikisłowniku
Strona internetowa
BIP

Puck (kaszub. Pùck lub Pùckò, niem. Putzig)[4] – miasto w Polsce, w województwie pomorskim, siedziba powiatu puckiego i gminy wiejskiej Puck.

Leży na Kaszubach u ujścia Płutnicy do Zatoki Puckiej, w północno-wschodniej części Kępy Puckiej na Pobrzeżu Gdańskim.

Miasto królewskie położone było w II połowie XVI wieku w powiecie puckim województwa pomorskiego[5]. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa gdańskiego[6]. Według danych GUS z 31 grudnia 2022 r., Puck liczył 10 644 mieszkańców[7] i był pod względem liczby ludności 20. miastem w województwie pomorskim.

Struktura powierzchni

[edytuj | edytuj kod]
Marina w Pucku

Dzielnice

[edytuj | edytuj kod]

W Pucku można wyróżnić osiem dzielnic:

  • Centrum (Stare Miasto) – o zabytkowej zabudowie,
  • Osiedle Derdowskiego, Nowy Świat, Majkowskiego – znajdują się tutaj liczne domy wielorodzinne,
  • Grodzisko – nowa dzielnica z prowadzoną rozbudową,
  • Rozgard – nadmorska część miasta częściowo położona na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego
  • Zamkowa – dzielnica położona nad morzem, obecnie modernizowana,
  • Osiedle Elizy Orzeszkowej – domy jednorodzinne, obecnie rozbudowywane zabudowania szeregowe
  • Osiedle Artystów – domy jednorodzinne,
  • Osiedle Swarzewskie – domy jednorodzinne, obecnie prowadzona rozbudowa.

Użytkowanie gruntów

[edytuj | edytuj kod]

Miasto stanowi 0,85% powierzchni powiatu. Użytkowanie gruntów w 2005[8]:

Powierzchnia w ha w %
Całkowita 490 100,0
Użytki rolne, w tym: 188 38,4
grunty orne 118 24,1
sady 0 0,0
łąki 59 12,0
pastwiska 11 2,2
Lasy i grunty leśne 3 0,6
Pozostałe grunty i nieużytki 299 61,0

Demografia

[edytuj | edytuj kod]

Według danych z 29 października 2025 miasto miało 10 289 mieszkańców[9].

Ludność Pucka – stan na dzień 29.10.2025[9]

Wyszczególnione Ludność Gęstość zaludnienia
osób w % osób/km²
Ogółem 10 289 100,0 2359,6
Kobiety 4874 47,37 1216,5
Mężczyźni 5415 52,63 1143,5


Piramida wieku mieszkańców Pucka w 2014 roku[10]

Nazwa

[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miasta jest pochodzenia topograficznego, utworzono ją od nazwy rzeki Płutnicy[11], którą zapisywano m.in. jako Pulnitza (1285), Putnicza (1342), Plutnica (1627)[11]; nazwa rzeki może pochodzić od wyrazu „puta” oznaczającego kałużę[11], bądź od wyrazu „pula” oznaczającego kobiecy narząd płciowy[12]. Od nazwy rzeki odjęto formant hydronimiczny –nica i dodano formant –sk(o)[12]. Najstarszy zapis nazwy Puck pochodzi z 1215 roku w formie Puyczk i Pulzk[11]. W XIII wieku stosowano zapisy w postaci: Puzk, Pulzig, Putzik, Puczsko[11], natomiast w XIV wieku pojawiały się formy Puwczig, Putzk[11]. Pisownia w postaci Puck pojawiła się w 1457 roku[11], a w postaci Pucko w 1565 roku[11].

Historia

[edytuj | edytuj kod]
Herb Pucka w sali plenarnej staromiejskiego ratusza w Gdańsku
Przywilej lokacyjny Pucka z 1348 r.

Początki osadnictwa sięgają III i IV w. n.e., gdy nad brzegiem morza istniała osada[13]. W IX w. powstał tu port[14]. W II połowie XIII w. w Pucku istniał gród kasztelański książąt wschodniopomorskich[13]. Od 1309 we władaniu Krzyżaków[15], prawa miejskie chełmińskie uzyskał z rąk wielkiego mistrza krzyżackiego Dusemera w 1348[16][17]. W ramach lokacji miasta wykonano na jego granicach fortyfikacje ziemne i palisadę, u schyłku XIV w. zastąpioną przez mur obronny oraz wytyczono parcele, które potem stopniowo zabudowywano, sieć ulic, a także rynek[18].

W 1440 miasto przystąpiło do antykrzyżackiego Związku Pruskiego, na prośbę którego w 1454 król Kazimierz IV Jagiellończyk ogłosił wcielenie regionu do Królestwa Polskiego[19]. Podczas wojny trzynastoletniej (1454–1466) mieszczanie puccy stanęli po stronie Polski. W 1457 w Pucku znalazł schronienie wygnany król Szwecji Karol VIII Knutsson Bonde. W zamian za 15 tys. marek pruskich otrzymał w zastaw od Kazimierza Jagiellończyka ziemię pucką[20.1] (980 km²)[21]. W 1460 Puck zdobyli Krzyżacy, a król szwedzki zbiegł do Gdańska, zaś w 1464 r. wojska gdańskie przez 5 miesięcy oblegały miasto, by w końcu wymusić kapitulację garnizonu krzyżackiego[22].

W 1466 włączono Puck do polskich Prus Królewskich – autonomiczna część Królestwa Polskiego[23], będących od 1569 częścią Korony Polskiej (wcześniej podlegały jej na zasadach autonomicznych). Siedziba starostwa powiatowego[23], miejsce sejmików szlacheckich i sądów grodzkich[20.2]. Za czasów panowania Zygmunta Augusta, Batorego i Władysława IV Wazy twierdza i okresowo baza floty polskiej[24]. Był pierwszym polskim portem wojennym[20.3].

 Osobny artykuł: Atak floty duńskiej na Puck 1571.

Z Puckiem związany jest ród Kostków, herbu Dąbrowa, którego dwaj przedstawiciele byli starostami[25] tego miasta: Stanisław Kostka w latach 1546–1554, i jego syn Jan Kostka w latach 1554–1581[26]. Za Jana Kostki zaczął się okres prosperity miasta, kontynuowany podczas rządów jego następców i określony przez Domańską jako złoty wiek miasta[27]. Dochody wynikały zarówno z obsługi floty kaperskiej, jak i handlu oraz rzemiosła, zwłaszcza szkutnictwa i innych związanych z obróbką drewna, skóry oraz tekstyliami, a także z piwowarstwa. Istotny był połów ryb[28].

W drugiej połowie XVII w. miasto podupadło, co wynikało ze zniszczeń w czasie potopu szwedzkiego, dyskryminacyjnych działań Gdańska ograniczających handel w Pucku i konkurencji pobliskiego Wejherowa[29]. Kolejne wojny w I połowie XVIII w. pogłębiły upadek miasta[30]. Po I rozbiorze Polski w 1772 zostało włączone do pruskiego państwa Fryderyka Wielkiego, jako część zaboru pruskiego[31][23]. Pod pruskim panowaniem Puck został znacznie zgermanizowany[32]. W 1892 r na łączna liczbę 1864 mieszkańców było 904 Niemców (48,5%), 869 Kaszubów (46,6%), 64 Żydów (3,4%), 25 Polaków( 1,3%) i 2 osoby innej narodowości[33]. Wyznaniowo dominowali katolicy. Stanowili 72% mieszkańców. Co jest dość nietypowe wśród ludności niemieckiej również przeważali katolicy (504 katolików i 402 ewangelików)[33]. W 1921 roku w wyniku powojennej emigracji udział Niemców zmniejszył się 20 procent ludności, a dziesięć lat później do 13 procent[20.4]. W 1818 miasto weszło w skład powiatu wejherowskiego w rejencji gdańskiej[34]. W 1887 r. utworzono nowy okręg, a jego siedzibą stał się Puck[34][35]. Po długotrwałej stagnacji, a wręcz regresji, której apogeum przypadło na schyłek I połowy XIX w.[36], od lat 70. zaczął się wzrost gospodarczy i inwestycyjny miasta. Istotną rolę w tym odegrały inwestycje w infrastrukturę transportową, co sprzyjało rozwojowi przemysłu, handlu i turystyki. W latach 70. i 80. wybudowano odcinki dróg brukowanych, które połączyły Puck z szosami do Gdańska i Słupska, a w 1899 powstało połączenie kolejowe miasta z linią Gdańsk – Szczecin i na przełomie XIX/XX w. dworzec kolejowy. Ponadto od 1879 r. do końca wieku prowadzono przebudowę portu puckiego i budowę toru wodnego umożliwiającego dopływanie z Zatoki Gdańskiej statków o większym niż dotychczas zanurzeniu, uruchomiono też regularne połączenie morskie z Gdańskiem. Inwestowano też w turystykę – w 1884 r. otwarto Dom Kuracyjny, z parkiem w tych latach zbudowano ponadto dwa hotele, powstały obiekty gastronomiczne. Do istniejącej wcześniej cegielni i powstałego w latach 60. browaru miejskiego dołączyły w ostatniej dekadzie XIX w. mleczarnia, tartak i młyn, oba z maszynami parowymi i fabryka maszyn zbożowych wraz z odlewnią żelaza, w następnej dekadzie powstały jeszcze kolejny młyn i tartak. W 1911 r. wzniesiono na brzegu morza wojskową bazę wodnosamolotów i sterowców. Na przełomie XIX i XX w. zaczęto realizować rozbudowę miasta o nowe osiedla i ulice oraz akcję brukowania ulic, co trwało z dość znaczną intensywnością do 1927 r. Na niewielką skalę, ale wykonano też lokalnie kanalizację. Natomiast programy elektryfikacji i budowy wodociągów zakończyły się fiaskiem z powodów finansowych[37]. Powstały nowe budynki szkolne, szpital, neogotycki ratusz oraz niewielkie molo spacerowe. W owym czasie wytwarzano tu słynne na całe Pomorze piwo puckie[38].

W pierwszych tygodniach 1920 r. Puck wszedł w skład Polski[39]. 10 lutego 1920 odbyły się tu tzw. zaślubiny Polski z morzem z udziałem generała Józefa Hallera[40] poprzez wrzucenie do Zatoki Puckiej platynowego sygnetu[20.5].

W październiku 1920 rozpoczęto formowanie Pułku Artylerii Nadbrzeżnej, który jednak rozwiązano na początku 1922 r[41]. 1 lipca 1920 w Pucku utworzona została Baza Lotnictwa Morskiego – pierwsza jednostka polskiego lotnictwa morskiego[42], która to jednostka pod różnymi nazwami (najdłużej jako Morski Dywizjon Lotniczy) stacjonowała w mieście do września 1939 Puck był garnizonem[43][44]. Przy dywizjonie funkcjonował pod koniec lat 30. Posterunek Żandarmerii Puck[45]. 15 sierpnia 1922, w czasie obchodów drugiej rocznicy „Cudu nad Wisłą”, miało miejsce tragiczne w skutkach omyłkowe zbombardowanie publiczności.

Puck w 1909 roku

Aż do 1926 Puck oraz Hel były jedynymi polskimi portami nad morzem (oprócz tego Polska współzarządzała portem w Gdańsku, który jednak leżał poza jej granicami)[46]. Z dniem 1 I 1927 zlikwidowano powiat pucki, włączając miasto i okolice do nowo utworzonego powiatu morskiego z siedzibą w Gdyni[47].

9 marca 1937 w Warszawie popełnił samobójstwo Jan Szkuta, od 1935 komisaryczny burmistrz Pucka[48].

Jesienią 1937 w Pucku sformowany został Kaszubski Batalion Obrony Narodowej[49].

Kampania wrześniowa w Pucku rozpoczęła się rano 1 IX bombardowaniem przez niemieckie lotnictwo bazy Morskiego Dywizjonu Lotniczego (zginął jego dowódca Edward Szystowski[50]), a także portu oraz stacji kolejowej. Do 8 IX miasto było w rękach polskich, jednak tego dnia zostały zajęte przez Wehrmacht. Okupanci przeprowadzili w tym miesiącu i następnym serię egzekucji polskiej inteligencji oraz niektórych żołnierzy Morskiego Dywizjonu Lotniczego[51]. W okresie 1941–1944 istniał tu obóz pracy, w którym więźniowie produkowali części do samolotów. Miasto zostało ostatecznie zdobyte 12 marca 1945 r. przez jednostki 19 armii i 11 korpusu pancernego gwardii 2 Frontu Białoruskiego[52].

W 1954 reaktywowano powiat pucki[53], który istniał do 1975[54] i ponownie powstał w 1999 r[55].

1 października 2017 w Pucku uruchomiono komunikację miejską, obsługiwana przez PKS Gdynia[56]. Obsługiwana jest jedna linia, jeżdżąca od poniedziałku do soboty[57].

Turystyka

[edytuj | edytuj kod]
 Zobacz też: Centrum Pucka.

Zabytki

[edytuj | edytuj kod]
Gotycki Kościół farny par. pw. św. Apostołów Piotra i Pawła w Pucku
Ryglowy szpitalik dla ubogich z XVIII wieku, obecnie oddział Muzeum Ziemi Puckiej im. Floriana Ceynowy
Neogotycki ratusz z XIX wieku

Miejsca pamięci i pomniki

[edytuj | edytuj kod]
Pomnik gen. Józefa Hallera i słupek zaślubinowy
Pomnik (ławeczka) Mariusza Zaruskiego

Atrakcje

[edytuj | edytuj kod]
 Zobacz też: Port morski Puck.
Port w Pucku
Restauracja na molo w Pucku

Szlaki turystyczne

[edytuj | edytuj kod]

Piesze

[edytuj | edytuj kod]

Rowerowe

[edytuj | edytuj kod]

Motoryzacyjne

[edytuj | edytuj kod]

Wodne

[edytuj | edytuj kod]

Sport i rekreacja

[edytuj | edytuj kod]
Kitesurferzy na plaży w Pucku

Entuzjaści żeglarstwa, windsurfingu i innych sportów wodnych mają możliwość korzystania z Zatoki Puckiej. Co roku organizowane są na niej Mistrzostwa Europy i Świata w różnego rodzaju klasach żeglarskich i windsurfingowych. Nad Zatoką znajduje się stadion z tartanową nawierzchnią. W Pucku odbywają się systematycznie Półmaratony Ziemi Puckiej. Istnieją tu dobre warunki do uprawiania siatkówki plażowej. Obok molo w Pucku jest ogrodzony obiekt, który mieści w sobie trzy boiska do siatkówki plażowej. Można również uprawiać kolarstwo (kilka razy z rzędu przez Puck przebiegała trasa Tour de Pologne).

Obiekty sportowe

[edytuj | edytuj kod]
  • Miejski Ośrodek Kultury, Sportu i Rekreacji (hale sportowe, kręgielnia, siłownia i strzelnica), ul. Lipowa 3c)
  • Stadion Miejski z 1968, zmodernizowany 2009, na 636 miejsc, rozgrywki UKS Zatoka 95 Puck[60], ul. Lipowa
  • Boisko do piłki plażowej k. mola, ul. Żeglarzy
  • Harcerski Ośrodek Morski – przystań żeglarska, ul. Żeglarzy 1
  • Szkoła Windsurfingu na plaży
  • Korty tenisowe przy SP Puck, ul. Przebendowskiego 27
  • Boisko ze sztuczną trawą przy Hotelu Delfin oraz przy MOKSiR, ul. Lipowa
  • Boisko ze sztuczną nawierzchnią do piłki nożnej, ręcznej, tenisa oraz koszykówki Orlik przy SP Puck
  • Skate Park Puck ul. Nowy Świat 12

Szkolne hale sportowe

[edytuj | edytuj kod]

Kluby sportowe

[edytuj | edytuj kod]
  • Lekkoatletyczny Klub Sportowy Ziemi Puckiej, ul. Lipowa 3c
  • Międzyszkolny Klub Sportowy Korab, ul. Lipowa 3a
  • Uczniowski Klub Sportowy Zatoka 95 Puck, ul. Przebendowskiego 27
  • Klub Strzelecki Grot, ul. Lipowa 3a
  • Klub Sportowy Zatoka Puck – sekcja kręglarstwa klasycznego, ul. Lipowa 3a
  • Gminne Zrzeszenie Ludowe Zespoły Sportowe OKSiT Gmina Puck, ul. Lipowa 3a
  • Klub Szermierczy, ul. Lipowa 3a
  • Klub wietnamskiej sztuki walki VoQuyen, ul. Kolejowa 7
  • Klub Taichi, ul. Kolejowa 7
  • Klub systemu samoobrony ESDS – Explosive Self Defence, ul. Kolejowa 7

Szkoły i placówki oświatowe w Pucku

[edytuj | edytuj kod]
  • Szkoły:
    • Szkoła Podstawowa im. Mariusza Zaruskiego w Pucku (dwa budynki)
    • Szkoła Podstawowa „Małe Morze” im. ks. Jana Kaczkowskiego w Pucku
    • Niepubliczne Szkoła Podstawowa w Pucku
    • I Liceum Ogólnokształcące im. Stefana Żeromskiego w Pucku
    • Powiatowe Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Pucku
    • Liceum Akademickie im. Macieja Płażyńskiego w Pucku
    • Technikum Informatyczne im. Macieja Płażyńskiego w Pucku
    • Szkoła Muzyczna I st. i Ognisko Baletowe im. Stanisława Moniuszki
    • Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Pucku
  • Przedszkola:
    • Przedszkole „Grzybek”
    • Przedszkole im. Jana Brzechwy
    • Przedszkole „Pod Tęczą”
    • Przedszkole „Małe Morze”
    • Przedszkole Samorządowe[61]

Wspólnoty wyznaniowe

[edytuj | edytuj kod]

Sąsiednie gminy

[edytuj | edytuj kod]

Granica lądowa z gmina wiejską Puck. Od północy i pn.-wsch. miasto sąsiaduje z Zatoką Pucką.

Puck w kulturze

[edytuj | edytuj kod]

Puck rozsławiony został piosenką wykonywaną przez Krystynę Prońko „Ballada o Pucku”[63]. Autorem tekstu jest Marek Gast, melodię zaś skomponował Jacek Mikuła[64].

Ludzie związani z Puckiem

[edytuj | edytuj kod]
 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Puckiem.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ GUS: Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2023 roku. stat.gov.pl, 2023-07-20. [dostęp 2023-07-27]. (pol.).
  2. ↑ Wyniki badań bieżących - Baza Demografia - Główny Urząd Statystyczny [online], demografia.stat.gov.pl [dostęp 2023-11-30] (pol.).
  3. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 112905.
  4. ↑ Dr F. Lorentz, Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3).
  5. ↑ Prusy Królewskie w drugiej połowie XVI wieku : suplement. Cz. 1, Mapy, plany, Warszawa 2021, k. 1.
  6. ↑ Hanna Domańska, Puck, wyd. 1, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1985, ISBN 83-04-01968-X, OCLC 16985345 [dostęp 2020-05-13].
  7. ↑ Wyniki badań bieżących – Baza Demografia – Główny Urząd Statystyczny [online], demografia.stat.gov.pl [dostęp 2021-12-20].
  8. ↑ Główny Urząd Statystyczny [online], stat.gov.pl [dostęp 2020-05-13].
  9. ↑ a b Ludność w gminach [online], GUS [dostęp 2016-07-16].
  10. ↑ Puck w liczbach [online], Polska w liczbach [dostęp 2016-01-11], liczba ludności na podstawie danych GUS.
  11. ↑ a b c d e f g h Puck – miejsce zaślubin Polski z morzem – Region Gdański NSZZ „Solidarność” [online], solidarnosc.gda.pl, 3 marca 2020 [dostęp 2022-06-22].
  12. ↑ a b Béata Jankòwskô, Òbrazë Pùcka w kaszëbsczi lëteraturze na wëbrónëch przëkładach, „Biuletin Radzëznë Kaszëbsczégò Jãzëka / Biuletyn Rady Języka Kaszubskiego”, Gduńsk: Kaszëbskò-Pòmòrsczé Zrzeszenié, 2020, s. 90, ISSN 1899-4318 (kaszub.).
  13. ↑ a b Domańska 1985 ↓, s. 6
  14. ↑ Uścinowicz S. i in. 2013. The rise, development and destruction of the medieval port of Puck in the light of research into palaeoclimate and sea level change. Archaeologia Polona Vol. 49 (2011-2013): 87-104.
  15. ↑ Encyklopedia PWN, 1967 r., tom nr 9.
  16. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 12.
  17. ↑ Maria, Stary gród nad Małym Morzem [online], Gdańsk Strefa Prestiżu, 18 września 2018 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  18. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 12, 13, 17..
  19. ↑ Karol Górski: Związek Pruski i poddanie się Prus Polsce: zbiór tekstów źródłowych. Poznań: Instytut Zachodni, 1949, s. XXXVII, 54.
  20. ↑ Wacław Odyniec, Jerzy Godlewski, Ziemia Pucka, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1974.
    1. ↑ S. 27–28.
    2. ↑ S. 32.
    3. ↑ S. 43.
    4. ↑ S. 168.
    5. ↑ S. 164.
  21. ↑ Historia [online], miastopuck.pl [dostęp 2020-05-13] [zarchiwizowane z adresu 2020-02-18].
  22. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 20.
  23. ↑ a b c Puck, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2022-03-15].
  24. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 23, 32, 41.
  25. ↑ Jerzy Antoni Kostka, Kostkowie herbu Dąbrowa. Wyd. Z.P. POLIMER Koszalin 2010, ISBN 978-83-89976-40-6, s. 79, 84–97.
  26. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 22, 23, 32.
  27. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 23, 34-35, 41-43.
  28. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 24–29.
  29. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 48 i 51.
  30. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 52.
  31. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 54.
  32. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IX – wynik wyszukiwania – DIR [online], dir.icm.edu.pl [dostęp 2020-05-13].
  33. ↑ a b Stefan Ramułt, Statystyka ludności kaszubskiej, Akademia Umiejȩtności, 1899, s. 46 [dostęp 2025-05-16].
  34. ↑ a b Domańska 1985 ↓, s. 59
  35. ↑ Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IX – wynik wyszukiwania – DIR [online], dir.icm.edu.pl [dostęp 2020-05-13].
  36. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 54–59.
  37. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 60–65.
  38. ↑ Redakcja, Bąbelki rozlewane w Gdyni i wygodna „Wygoda” [online], Dziennik Bałtycki, 22 lutego 2017 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  39. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 65.
  40. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 66.
  41. ↑ Rafał Witkowski: Hel na straży wybrzeża 1920-1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1974, s. 17,18.
  42. ↑ Redakcja, Jak wyglądał Puck przed II wojną światową? Zobaczcie archiwalne zdjęcia [galeria] [online], Puck Nasze Miasto, 16 października 2018 [dostęp 2020-05-13] (pol.).
  43. ↑ Zbigniew Jankiewicz: Wodnosamoloty. Warszawa: Wydawnictwo ministerstwa Obrony Narodowej, 1986, s. 67–73. ISBN 83-11-07272-8.
  44. ↑ Ryszard Kaczkowski: Lotnictwo w działaniach na morzu. Warszawa: MON, 1986, s. 82–90. ISBN 83-11-07175-6.
  45. ↑ Ratajczyk G., Żandarmeria Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, Toruń: Dom Wydawniczy DUET, 2004, ISBN 83-89706-20-2, OCLC 309915820.
  46. ↑ WOLNE MIASTO GDAŃSK, 1920–1939 – Encyklopedia Gdańska [online], www.gedanopedia.pl [dostęp 2020-05-13].
  47. ↑ Dz. U. z 1926 r. Nr 128, poz. 760.
  48. ↑ Burmistrz miasta Pucka odebrał sobie życie w Warszawie. „Dziennik Bydgoski”. 56, s. 1, 1937-03-10. Bydgoszcz. 
  49. ↑ Kazimierz Pindel, Obrona Narodowa 1937-1939, Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 29–31, ISBN 83-11-06301-X, OCLC 69279234.
  50. ↑ Pomnik kmdr. por. pilota Edwarda Szystowskiego [online], pomorskie.travel [dostęp 2020-07-01] (ang.).
  51. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 70–71.
  52. ↑ „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945” Sport i Turystyka 1988, ISBN 83-217-2709-3, s. 210.
  53. ↑ Domańska 1985 ↓, s. 72.
  54. ↑ Dz. U. z 1975 r. Nr 17, poz. 92.
  55. ↑ Dz. U. z 1998 r. Nr 103, poz. 652.
  56. ↑ Puck: Po latach wraca komunikacja miejska.
  57. ↑ Miasto Puck, kom. miejska - PKS GDYNIA [online], www.pksgdynia.pl [dostęp 2024-11-30].
  58. ↑ Warto zobaczyć. miasto.puck.pl. [dostęp 2020-02-11]. (pol.).
  59. ↑ Puck – atrakcje dla dzieci i nie tylko [online] [dostęp 2020-11-18] (pol.).
  60. ↑ Stadion MOSiR w Pucku. stadiony.net. [dostęp 2025-04-13].
  61. ↑ Przedszkola i żłobki [online], miastopuck.pl [dostęp 2017-09-10] (pol.).
  62. ↑ Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2020-07-22].
  63. ↑ Osobista kolekcja 1 [online], www.empik.com [dostęp 2021-01-15] (pol.).
  64. ↑ Ballada o Pucku – Utwory – Cyfrowa Biblioteka Polskiej Piosenki [online], bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2021-01-15].

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]
Miasta województwa pomorskiego
Miasta na prawach powiatu
Miasta powiatowe
Miasta gminne

Gmina Puck
  • Siedziba gminy: Puck
Wsie
Osady
Części wsi
Kolonie wsi
Osady wsi
Pozostałe
miejscowości
  • Pustki
  • Piaśnica
  • Korea
  • Karwaszewo
  • Betlejem
  • Domatówko-Pustki
  • Trzy Gracki
  • Nowy Świat

Herb gminy Puck

Powiat pucki
Miasta
Gminy miejskie
Gminy miejsko-wiejskie
Gminy wiejskie

Powiat morski (1927–1951)
Przynależność wojewódzka
Miasta (1927–51)
Gminy wiejskie zbiorowe
(1934–51 →)
Powiat wejherowski (1919-28 i 1951-75)
Przynależność wojewódzka
Miasta (1919-28 i 1951-75)
Osiedla (1954-72)
Gminy wiejskie zbiorowe
(← 1951-54 i 1973-75)
Gromady
(1954-72)
Powiat pucki (1919–26 i 1954–75)
  • Siedziba powiatu – Puck
Przynależność wojewódzka
Miasta (1919–26 i 1954–75)
Osiedla (1954–72)
Gromady
(1954–72)
Gminy wiejskie zbiorowe
(1973–75)
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Puck&oldid=79739511”