Zbigniew Pohl
Państwo działania | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data śmierci | |
profesor nauk technicznych | |
Specjalność: technika wysokich napięć, materiałoznawstwo elektrotechniczne | |
Alma Mater | |
Doktorat | |
Habilitacja | |
Profesura | |
Nauczyciel akademicki | |
Uczelnia | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Zbigniew Pohl (ur. 1 czerwca 1929 w Nowogródku, zm. 17 grudnia 2018) – polski inżynier elektryk.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 1 czerwca 1929 roku[1] w Nowogródku[2] jako syn nadleśniczego lasów państwowych Kazimierza i Janiny z Harczewskich. Miał brata Stanisława. Po rozpoczęciu okupacji sowieckiej jego ojciec został skazany na 10 lat łagru i został zesłany na Syberię, a on sam wraz z matką i bratem został wywieziony w lutym 1940 roku za Archangielsk[1].
Powrócił do Polski w listopadzie 1945 roku i rok później ukończył eksternistycznie szkołę podstawową, a następnie Liceum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. Po zdanej w 1949 maturze studiował w latach 1949–1955 na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej. W 1965 obronił pracę doktorską, a stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1971 roku. Sprawował funkcję zastępcy dyrektora (1972–1984) i dyrektora Instytutu Podstaw Elektrotechniki i Elektrotechnologii (1984–1985 i 1987–1993)[1]. Od roku 1991 profesor na Wydziale Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej[3], w 1996 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego[1].
Jego praca naukowa skupiała się na tematach izolacji napowietrznej, konstrukcji i technologii izolatorów, wpływu zanieczyszczeń atmosferycznych; badał izolatory kompozytowe z kauczuku silikonowego oraz beziskiernikowe ograniczniki przepięć. We współpracy z Jerzym Lisieckim zbudował stację prób izolatorów w Wałbrzychu oraz zainicjował budowę stacji prób w hucie miedzi w Głogowie. Promotor 4 doktorów, autor 109 artykułów, 3 książek, 1 monografii, 3 skryptów i 5 patentów. Od 1956 roku członek Stowarzyszenia Elektryków Polskich, wieloletni przewodniczący jego koła na Politechnice Wrocławskiej i odznaczony Złotą Odznaką Honorową SEP[1].
Od lat 70. był aktywnym działaczem opozycji, zaangażowanym w działalność Komitetu Obrony Robotników. Po powstaniu NSZZ „Solidarność” czynnie uczestniczył w kolportażu prasy związkowej i współpracował z ukrywającymi się po wprowadzeniu stanu wojennego Piotrem Bednarzem oraz Józefem Pioniorem. Był autorem wielu rozwiązań stosowanych w podziemnej poligrafii. W okresie od 9 listopada 1982 do 6 grudnia 1982 był internowany w Ośrodku Odosobnienia w Strzelinie, a następnie w Nysie[2], internowano także jego żonę, córkę i syna. Uczestniczył aktywnie w pracach Wrocławskiego Komitetu Obywatelskiego przy przygotowaniu w 1989 roku wyborów do Sejmu i Senatu oraz do samorządów gminnych na terenie województwa wrocławskiego[1].
Od roku 1957 żonaty z Aleksandrą z domu Caban, miał syna Grzegorza (ur. 1958) i córkę Urszulę (ur. 1959). Po śmierci żony ożenił się ponownie z Heleną Wojtczak i ostatnie lata życia spędził w Poznaniu[1].
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1989 r.) i Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1992 r.) Krzyżem Wolności i Solidarności (2013 r.)[2].
Po przejściu na emeryturę w 1999 pracował na część etatu do 2009 roku. Zmarł 17 grudnia 2018 roku i został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h Konrad Sobolewski , Zmarł prof. Zbigniew Pohl | PKOO [online] [dostęp 2022-05-03] (pol.).
- ↑ a b c Odznaczeni KWiS [online], odznaczeni-kwis.ipn.gov.pl [dostęp 2022-05-03] .
- ↑ Zbigniew Burak , Piotr Pregiel , Tytularni profesorowie Politechniki Wrocławskiej 1945-2015, Politechnika Wrocławska, s. 79, ISBN 978-83-7493-885-3 [dostęp 2022-05-03] (pol.).
- Absolwenci I Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie
- Absolwenci Politechniki Wrocławskiej
- Członkowie Stowarzyszenia Elektryków Polskich
- Działacze opozycji w PRL
- Internowani w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej 1981–1982
- Ludzie urodzeni w Nowogródku
- Ludzie związani z Gnieznem
- Ludzie związani z prasą podziemną w Polsce 1945–1989
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Wolności i Solidarności
- Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
- Ofiary represji ZSRR wobec Polaków i obywateli polskich
- Pochowani na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu
- Polscy inżynierowie
- Wykładowcy Politechniki Wrocławskiej
- Urodzeni w 1929
- Zmarli w 2018