Józef Pinior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Józef Pinior
Józef Pinior
Data i miejsce urodzenia 9 marca 1955
Rybnik
Zawód polityk, nauczyciel akademicki
Alma Mater Uniwersytet Wrocławski
Stanowisko poseł do Parlamentu Europejskiego VI kadencji (2004–2009), senator VIII kadencji (2011–2015)
Partia Platforma Obywatelska
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)
Galeria: Józef Pinior
Józef Pinior udzielający wywiadu w Sejmie (2014)
Józef Pinior na demonstracji KOD we Wrocławiu (2015)
Józef Pinior przemawiający podczas 10. posiedzenia Senatu RP VIII kadencji (2012)

Józef Pinior (ur. 9 marca 1955 w Rybniku) – polski polityk i nauczyciel akademicki, działacz opozycji w PRL, od 2004 do 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego, senator VIII kadencji.

Życiorys[edytuj]

Wykształcenie i praca zawodowa[edytuj]

Absolwent (1978) prawa na Uniwersytecie Wrocławskim. Ukończył też Podyplomowe Studium Etyczno-Religioznawcze UWr (1980) oraz Szkołę Nauk Społecznych przy Instytucie Filozofii i Socjologii PAN (1994). W latach 1993–1994 był stypendystą New School University w Nowym Jorku.

Od 1978 był zatrudniony jako tłumacz w Wydziale Operacji Zagranicznych oddziału NBP we Wrocławiu. W 1989 został pracownikiem naukowym UWr. Od 1994 prowadzi wykłady na Uniwersytecie Ekonomicznym we Wrocławiu, a od 1997 także w Wyższej Szkole Zarządzania i Finansów w tym mieście.

Działalność polityczna w PRL[edytuj]

W 1980 organizował (m.in. wraz z Władysławem Frasyniukiem) struktury „Solidarności” na Dolnym Śląsku. Był członkiem zarządu regionu NSZZ „S” i jej rzecznikiem finansowym. Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego podjął z konta związku 80 mln zł, dzięki czemu nie zostały one zajęte przez władze komunistyczne. Fundusze te zostały zdeponowane u metropolity wrocławskiego Henryka Gulbinowicza i w następnych latach posłużyły do organizacji podziemnych struktur „Solidarności”.

Po 13 grudnia 1981 ukrywał się, poszukiwany listem gończym. Po aresztowaniu Władysława Frasyniuka (we wrześniu 1982) reprezentował Dolny Śląsk w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Został aresztowany 23 kwietnia 1983, w 1984 skazany na karę czterech lat pozbawienia wolności. Zwolniono go na mocy amnestii w lipcu tego samego roku. Do 1988 kilkakrotnie więziony, w tym za złożenie kwiatów pod wrocławską zajezdnią MPK w rocznicę sierpnia 1980 (1984) i za próbę wywołania strajku w zakładach Dolmel (1988). W 1984 i 1988 był pod opieką Amnesty International jako więzień sumienia.

W listopadzie 1987 współtworzył Polską Partię Socjalistyczną, a od 1988 do 1990 był członkiem rady naczelnej PPS-Rewolucji Demokratycznej.

Działalność polityczna w III RP[edytuj]

W 1990 został liderem trockistowskiego Socjalistycznego Ośrodka Politycznego. Wraz z jego działaczami został w lutym tego samego roku usunięty z PPS-RD. Zajął się wówczas przede wszystkim pracą naukową. Od 1996 do 1999 był członkiem Unii Pracy, w której od 1998 do 1999 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego. Od 2002 do 2003 był pełnomocnikiem wojewody dolnośląskiego ds. referendum unijnego, zaś od 2003 do 2004 ds. europejskich.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z ramienia Komitetu Wyborczego Socjaldemokracji Polskiej (nie należąc do partii), uzyskując 18 381 głosów w okręgu wyborczym nr 12 (województwa dolnośląskie i opolskie)[1]. Został wiceprzewodniczącym Podkomisji Praw Człowieka[2]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 startował bez powodzenia z pierwszego miejsca Koalicyjnego Komitetu Wyborczego Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica, uzyskując 13 768 głosów[3].

W wyborach parlamentarnych w 2011 jako bezpartyjny kandydat do Senatu z ramienia Platformy Obywatelskiej uzyskał mandat senatorski, otrzymując 40 703 głosy w okręgu wyborczym nr 2 (Legnica)[4]. W Senacie należał do Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, był członkiem Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji oraz Komisji Spraw Unii Europejskiej. W 2015 nie został ponownie wybrany do izby wyższej polskiego parlamentu, przegrywając z Jarosławem Obremskim[5].

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Serwis PKW – Wybory 2004. [dostęp 2015-08-09].
  2. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2015-08-09].
  3. Serwis PKW – Wybory 2009. [dostęp 2015-08-09].
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-08-09].
  5. Znamy ponad połowę senatorów. Wśród nich Bierecki, Napieralski i Bielan. tvn24.pl, 26 października 2015. [dostęp 2015-10-26].
  6. M.P. z 2011 r. Nr 98, poz. 994 – pkt 2.
  7. Senator Józef Pinior Kawalerem Legii Honorowej. gazetawroclawska.pl, 19 września 2015. [dostęp 2015-09-20].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]