Zbigniew Wilczkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zbigniew Franciszek Wilczkiewicz
Kij, Świder
podporucznik podporucznik
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1921
Bielsko III, obecnie Bielsko-Biała
Przebieg służby
Lata służby 1939–1945
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 3 Pułk Grenadierów Śląskich, 1 Brygada Strzelców (PSZ), Batalion Kiliński, Batalion Rum
Stanowiska dowódca plutonu szturmowego, dowódca placówki powstańczej
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
powstanie warszawskie
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

Zbigniew Franciszek Wilczkiewicz pseud.: „Kij”, „Świder” (ur. 5 sierpnia 1921 w Bielsku III, obecnie Bielsko-Biała) – podporucznik piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Rudolfa i Genowefy z domu Szupernak. Przed 1939 rokiem uczył się w gimnazjum, należał do harcerstwa. We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany, 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską. 15 grudnia dotarł do Francji, gdzie został przydzielony do 3 pułku Grenadierów Śląskich. Zdał maturę. Nie brał udziału w walkach. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii, gdzie 13 października został przydzielony do 1 Batalionu Strzelców Podhalańskich 1 Brygady Strzelców. Ukończył tam Szkołę Podchorążych Piechoty.

Zgłosił się do służby w kraju. Po przeszkoleniu w dywersji został zaprzysiężony 4 sierpnia 1943 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza i przetransportowany do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech. Zrzutu dokonano w nocy z 24 na 25 maja 1944 roku w ramach operacji „Weller 23” dowodzonej przez kpt. naw. Stanisława Daniela (zrzut na placówkę „Koliber 2” położoną w okolicy wsi Zabierzów Bocheński). W czasie aklimatyzacji w Warszawie ukończył kurs komendantów obwodów. W czasie, gdy oczekiwał na przydział, wybuchło powstanie warszawskie. Wśród ochotników próbował zdobyć budynek PAST. 5 sierpnia został przydzielony do Batalionu Kiliński, w którym walczył jako dowódca plutonu szturmowego w 9 kompanii, a od 9 sierpnia (9 kompania została przyporządkowana do Batalionu Rum) – również jako dowódca plutonu szturmowego w Batalionie Rum. W ostatniej fazie powstania był dowódcą placówki powstańczej na rogu Królewskiej i Grzybowskiej.

Po powstaniu przebywał w obozach jenieckch, w tym w Oflagu VII A Murnau, skąd uwolnili go Amerykanie 29 kwietnia 1945 roku. 25 czerwca 1945 roku zameldował się w Oddziale Specjalnym Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Jego dalsze losy sa nieznane.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • kapral podchorąży – ze starszeństwem od 1 sierpnia 1942 roku
  • podporucznik – 25 maja 1944 roku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]