Zdzisław Pająk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zdzisław Pająk
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1924
Warszawa
Profesor nauk fizycznych
Specjalność: radiospektroskopia fazy skondensowanej
Alma Mater Politechnika Gdańska
Doktorat 1959 – fizyka
Instytut Fizyki PAN
Habilitacja 1962 – fizyka
UAM
Profesura 1983
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal Komisji Edukacji Narodowej

Zdzisław Jan Pająk (ur. 26 lutego 1924 w Warszawie) – polski fizyk, profesor nauk fizycznych. Specjalizuje się w radiospektroskopii fazy skondensowanej. Nauczyciel akademicki Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studia z fizyki ukończył na Politechnice Gdańskiej w 1950. Stopień doktorski uzyskał w warszawskim Instytucie Fizyki PAN w 1959. Habilitował się w 1962 na poznańskim UAM. W latach 1966-1969 kierował Katedrą Fizyki Doświadczalnej UAM, następnie (1969-1975) objął funkcję wicedyrektora i dyrektora Instytutu Fizyki. Przez sześć lat (1975-81) był dziekanem Wydziału Matematyki i Fizyki. W latach 1969-1994, przez 25 lat, kierował Zakładem Radiospektroskopii. Zagraniczne staże naukowe odbył w moskiewskiej Akademii Nauk ZSRR (1957), w paryskiej Sorbonie (1959-60) oraz na University of London (1962). Był członkiem kilku zagranicznych towarzystw naukowych, m.in. belgijskiego Société Royale des Sciences de Liège, francuskiego Groupement AMPERE oraz Europejskiego Towarzystwa Fizycznego.

W pracy badawczej zajmował się m.in. syntezą i badaniem własności dielektrycznych ferroelektryków o przenikalności niezależnej od temperatury. Wśród osiągnięć badacza znajdują się m.in.: wykrycie wielokrotnych wiązań wodorowych w cieczach aromatycznych i heteroaromatycznych, opracowanie metodyki pomiarów selektywnych czasów relaksacji spin-siatka w cieczach, odkrycie jonowych faz plastycznych oraz nowej rodziny organicznych kryształów ferroelektrycznych.

Swoje prace publikował m.in. w "Journal of Magnetism and Magnetic Materials", "Molecular Physics", "Physical Review B" oraz "Solid State Communications". Był promotorem 36 prac doktorskich.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973) oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1977).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Współcześni uczeni polscy. Słownik biograficzny. T. III, M-R. Ośrodek Przetwarzania Informacji, Warszawa 2000, s.409-410.