Fizyk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Fizyk – osoba zajmująca się badaniem materii oraz zjawisk zachodzących w naturze[1], a także posiadający wykształcenie kierunkowe nauczyciel fizyki[2].

Fizyk naukowiec bada i wyjaśnia zjawiska oraz procesy zachodzące we Wszechświecie, od mikroświata po kosmos[2]. Prowadzi badania naukowe, których celem jest poznanie podstawowych praw fizyki i stosowanie wyników tych badań w praktyce, na przykład przy konstruowaniu urządzeń. Fizyk odkrywa związki i zależności między zdarzeniami i zjawiskami fizycznymi oraz opisuje je za pomocą aparatu matematycznego[1][3][4].

Fizyk nauczyciel prowadzi zajęcia z uczniami lub studentami, przekazując im wiedzę z zakresu praw fizyki[1][2].

Fizycy zatrudnieni przez wyższe uczelnie często łączą obie funkcje – naukowca i dydaktyka[2].

Specjalizacje naukowe[edytuj]

Dwie główne specjalizacje fizyków to:

  • fizyka teoretyczna – domeną fizyki teoretycznej jest twórcze myślenie i wnioskowanie indukcyjne. Fizyk teoretyk poszukuje prawidłowości ukrytych w danych doświadczalnych, formułuje na ich podstawie wnioski, hipotezy, uogólnienia, nowe pojęcia i idee, modele i teorie, prawa i zasady.
  • fizyka doświadczalna – domeną fizyki doświadczalnej są głownie obserwacje i eksperymenty. Przed przystąpieniem do eksperymentów fizyk doświadczalny musi skonstruować i zbudować stanowisko pomiarowe. Wyniki doświadczeń mogą inspirować formułowanie teorii fizycznych, które są następnie akceptowane lub nie, w oparciu o obserwacje i eksperymenty[4].

W ramach tych specjalizacji fizyk wybiera bardziej szczegółowe specjalności, na przykład fizykę ciała stałego, fizykę medyczną, kosmologię fizyczną, fizykę jądrową[3].

 Zobacz więcej w artykule Fizyka, w sekcji Działy szczegółowe fizyki.

Wykształcenie[edytuj]

Cechą fizyka musi być wszechstronność horyzontów i wiedzy w naukach ścisłych. Wymagana jest również zdolność koncentracji, logicznego rozumowania, wyobraźnia, dobra pamięć i spostrzegawczość. Fizyk powinien odznaczać się samodyscypliną i dokładnością oraz gotowością do ustawicznego poszerzania swojej wiedzy. Kluczowa jest znajomość języków obcych, niezbędna do zapoznawania się z literaturą przedmiotu[3][1].

Do podjęcia pracy w zawodzie fizyka niezbędne jest wykształcenie wyższe w obszarze fizyki. W zależności od specjalności studia z tej dziedziny prowadzą zarówno uniwersytety, jak i politechniki[3]. Docelowym miejscem pracy fizyka są uczelnie i szkoły, laboratoria i placówki badawcze oraz przemysł[1].

Nagrody[edytuj]

 Zobacz też kategorię: Nagrody fizyczne.

Najwyższym wyróżnieniem naukowym dla fizyka jest Nagroda Nobla w dziedzinie fizyki[5], przyznawana corocznie od 1901 roku, przez Królewską Szwedzką Akademię Nauk, za „najważniejsze odkrycie lub wynalazek w dziedzinie fizyki”[6]. Wśród innych nagród dla fizyków są: Medal Lorentza[7], Medal Maxa Plancka[8], Nagroda Sakurai[9] i, bardzo lukratywna, Nagroda Fizyki Fundamentalnej[10].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Fizyk. eipd.pl. [dostęp 2016-03-22].
  2. a b c d Fizyk. praca-enter.pl, 2013. [dostęp 2016-03-21].
  3. a b c d Fizyk. uczelnie.info.pl. [dostęp 2016-03-21].
  4. a b Włodzimierz Salejda. Wprowadzenie do kursów fizyki. , s. 2–4, 2010-09-25. 
  5. B. Richter i S. Ting laureatami nagrody Nobla w r. 1976. „Postępy fizyki”. 28, zeszyt 2 (1977), s. 206, 1977-04. PTF. PWN. 
  6. The Nobel Prize in Physics (ang.). nobelprize.org. [dostęp 2016-03-25].
  7. Lorentz medal (ang.). [dostęp 2016-03-25].
  8. Max-Planck-Medaille (niem.). dpg-physik.de, 2015-11-19. [dostęp 2016-03-25].
  9. J. J. Sakurai Prize for Theoretical Particle Physics (ang.). aps.org, 2016. [dostęp 2016-03-25].
  10. Kenneth Chang: 9 Scientists Receive a New Physics Prize (ang.). nytimes.com, 2012-07-31. [dostęp 2016-03-25].