Zeng Guofan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Zeng.
Zeng Guofan
Zeng Guofan
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 曾国藩
Pismo tradycyjne 曾國藩
Hanyu pinyin Zēng Guófán
Wade-Giles Tseng Kuo-fan
Wymowa (IPA) [tsə́ŋ kwǒ.fán]

Zeng Guofan (ur. 21 listopada 1811 zm. 12 marca 1872) – chiński polityk i wojskowy.

Pochodził z prowincji Hunan[1]. Ukończył Akademię Yuelu i zdał egzaminy urzędnicze. Otworzyły mu one drogę do prestiżowych studiów nad klasykami konfucjańskimi w Akademii Hanlin[2].

W 1852 roku wysłany do Hunanu z zadaniem stłumienia powstania tajpingów, sformował sprawną, lojalną, opartą na wzajemnych powiązaniach między poszczególnymi szczeblami hierarchii żołnierskiej armię[1], znaną jako Armia Xian[2]. Jako gubernator generalny prowincji Jiangsu i Jiangxi (1860-4) zbudował także śródlądową flotę na Jangcy i zakładał wytwórnie broni, stopniowo okrążając i dziesiątkując rebeliantów[1]. Odbił z rąk tajpingów takie miasta jak Changsha, Wuchang i Hanyang, zniszczył także ich flotę. W lipcu 1864 zdobył stolicę buntowników, Nankin[2]. Patronował rozwojowi przemysłu zbrojeniowego i okrętowego, w ramach tzw. ruchu samoumacniania Chin[3].

Za zasługi w zwalczaniu tajpingów otrzymał tytuły Starszego Strażnika Tronu oraz Markiza Yiyong pierwszej klasy[4]. Mianowano go również namiestnikiem Nankinu. W latach 1868-70 pełnił funkcję gubernatora stołecznej prowincji Zhili. Uczestniczył także w walkach z powstańcami Nian. Wobec braku konkretnych osiągnięć na froncie został odwołany[4]. W latach 1867-1871 pełnił funkcję Wielkiego Sekretarza[5].

Był politycznym protektorem Li Hongzhanga[6]. Jego synem był dyplomata Zeng Jize, zaś jedna z jego córek wyszła za mąż za dyrektora Szanghajskich Zakładów Zbrojeniowych Nie Qiguia[7].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Fairbank 1996 ↓, s. 194.
  2. a b c Zeng Guofan - An Outstanding Han Chinese Official and Military General Admired by Modern Chinese People (ang.). history.cultural-china. [dostęp 10 czerwca 2010].
  3. Fairbank 1996 ↓, s. 199.
  4. a b Jonathan Fenby: Chiny: upadek i narodziny wielkiej potęgi. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009, s. 87-8. ISBN 978-83-240-1259-6.
  5. Worldstatesmen.org: China (ang.). [dostęp 27 lutego 2010].
  6. Jonathan Fenby: Chiny: upadek i narodziny wielkiej potęgi. Kraków: Wydawnictwo Znak, 2009, s. 94. ISBN 978-83-240-1259-6.
  7. Fairbank 1996 ↓, s. 252.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John K. Fairbank: Historia Chin. Nowe spojrzenie. Gdańsk: Wyd. Marabut, 1996, s. 194. ISBN 83-85893-79-2.