Zielenogradsk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zielenogradsk
Зеленоградск
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Rosja
Obwód kaliningradzki
Wysokość 3 m n.p.m.
Populacja (2015)
• liczba ludności

14 308
Nr kierunkowy (+7) 40150
Kod pocztowy 238530, 238326
Położenie na mapie obwodu kaliningradzkiego
Mapa lokalizacyjna obwodu kaliningradzkiego
Zielenogradsk
Zielenogradsk
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Zielenogradsk
Zielenogradsk
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Zielenogradsk
Zielenogradsk
Ziemia 54°57′N 20°29′E/54,950000 20,483333
Portal Portal Rosja

Zielenogradsk (ros. Зеленоградск, pol. hist. Koronowo[1], Kranc[2], niem. Cranz, lit. Krantas) – miasto w Rosji, w obwodzie kaliningradzkim położone 30 km na północ od Kaliningradu, centrum administracyjne rejonu zielenogradskiego.

Historia[edytuj]

Pierwotnie pruska wieś rybacka Cranzkuhren na wybrzeżu Morza Bałtyckiego, po opanowaniu przez zakon krzyżacki otrzymała nazwę Cranz.

W XIX wieku stanowiła popularną miejscowość letniskową, szczególnie po uruchomieniu linii kolejowej do Królewca w 1885 roku. W latach 1816-1895 znana jako das königliche Bad, czyli królewski kurort. Przed II wojną światową miejscowość liczyła 6 000 mieszkańców i nie miała statusu miasta.

Miejscowość mało ucierpiała w czasie wojny i po ucieczce Niemców została zajęta przez Armię Czerwoną. Po wojnie Cranz wcielono do ZSRR i nadano w 1945 roku obecną nazwę i status miasta. W tym okresie miasto straciło turystów na rzecz sąsiedniego Swietłogorska, lecz odzyskało ich w ostatnich latach, stając się znów modnym miejscem wypoczynku.

Neogotycki kościół ewangelicki (obecnie prawosławny św. Andrzeja) zbudowano w latach 1897-1899. W drugim poewangelickim kościele mieści się obecnie cerkiew prawosławna Przemienienia Pańskiego. Od 1904 r. działała kaplica katolicka św. Andrzeja i klasztor elżbietanek, ponadto istniała kaplica baptystów i synagoga.

Polacy w mieście[edytuj]

W latach 1466-1657 miejscowość stanowiła lenno Korony Królestwa Polskiego. W 1824 roku w drodze do Petersburga miasto odwiedził Adam Mickiewicz[3]. W sierpniu 2015 w mieście został odsłonięty pomnik polskiego poety.

Według danych z rosyjskiego spisu powszechnego z 2010 roku Polacy stanowią 0,3% mieszkańców miasta.

Bibliografia[edytuj]

  • Handbuch der historischen Stätten, Ost- und Westpreussen, hrsg. von Erich Weise, Stuttgart, Kröner, 1981, ISBN 3-520-31701-X (unveränd. Nachdr. d. 1. Aufl. 1966)
  • Walter Dignath, Herbert Ziesmann, Die Kirchen des Samlandes. Eine Dokumentation, Leer, Rautenberg, 1987, ISBN 3-7921-0355-9
  • Andrzej Rzempołuch, Przewodnik po zabytkach sztuki dawnych Prus Wschodnich, Olsztyn, Remix, 1992, ISBN 83-900155-1-X
  • Juri Iwanow, Königsberg und Umgebung, Dülmen, Laumann-Verl., 1994, ISBN 3-87466-185-7
  • Vadim Jur'evič Kurpakov, Kaliningradskaja oblast. Putevoditel, Kaliningrad, Terra Baltika, 2007, ISBN 978-5-98777-012-2

Galeria[edytuj]

Miasta partnerskie[edytuj]

Przypisy