Zajn al-Abidin ibn Ali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Zin Al-Abidin Ben Ali)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zajn al-Abidin ibn Ali
زين العابدين بن علي
Zine El Abidine Ben Ali 2.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 września 1936
Hamam Susa
Tunezja 2. Prezydent Tunezji
Okres od 7 listopada 1987
do 14 stycznia 2011
Przynależność polityczna Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne
Poprzednik Habib Burgiba
Następca Muhammad al-Ghannuszi (p.o.)
Tunezja 7. Premier Tunezji
Okres od 2 października 1987
do 7 listopada 1987
Przynależność polityczna Desturowska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Rachid Sfar
Następca Hédi Baccouche
Odznaczenia
Wielki Mistrz Orderu Niepodległości (Tunezja) Łańcuch Orderu Izabeli Katolickiej (Hiszpania) Krzyż Wielki Orderu Świętego Karola (Monako) Krzyż Wielki Orderu Infanta Henryka (Portugalia) Krzyż Wielki Orderu Dobrej Nadziei (RPA) Łańcuch Orderu Gwiazdy Rumunii

Zajn al-Abidin ibn Ali (znany również jako Zin Al-Abidin Ben Ali, ar. زين العابدين بن علي Zin el-‘Ābidīn bin ‘Alī, ur. 3 września 1936 w Hamam Susa) – tunezyjski generał, polityk, premier od 2 października do 7 listopada 1987, prezydent kraju od 7 listopada 1987 do 14 stycznia 2011[1].

Życiorys[edytuj]

Ukończył francuską akademię wojskową Saint-Cyr i służył w armii tunezyjskiej dochodząc w niej do stopnia generała. Studiował również inżynierię w Stanach Zjednoczonych. W latach 1964-74 szef bezpieczeństwa militarnego, stanowisko to usadowiło go w gronie najwyższych kręgów rządowych. W 1974 roku rozpoczął trzyletnią kadencją jako attaché wojskowy ambasady Tunezji w Maroku. W 1977 roku prezydent Habib Burgiba mianował go szefem służb bezpieczeństwa. W latach 1980-1984 był ambasadorem w Polsce. W 1986 roku został ministrem spraw wewnętrznych, jako minister wsławił się rozbiciem ruchu islamskich fundamentalistów. W październiku 1987 roku desygnowany na premiera w zastępstwie Rachida Sfara[1].

7 listopada 1987 premier dokonał bezkrwawego przewrotu, uzyskując orzeczenie lekarskie o niezdolności prezydenta Burgiby do sprawowania urzędu[2][3]. Zgodnie z ówczesną tunezyjską konstytucją automatycznie przejął obowiązki głowy państwa. Tego samego dnia został także przywódcą rządzącej Desturowskiej Partii Socjalistycznej[4] a nowym premierem został Hédi Baccouche. 27 lutego 1988 ibn Ali założył nową partię - Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne. W następstwie wyborów generalnych w 1989, 2 kwietnia 1989 został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku prezydenta na 5-letnią kadencję[1].

Początkowo bardziej liberalny względem opozycji (w tym tej islamistycznej) niżeli poprzednik. W 1991 roku jednak zdelegalizował opozycyjną Partię Odrodzenia i zaapelował o zwalczanie islamskich radykałów. Od tego czasu jego rządy były krytykowanie jako łamiące prawa człowieka. Jako przywódca Zgromadzenia Demokratyczno-Konstytucyjnego wygrywał (z przytłaczającym poparciem) kolejno wybory w 1994, 1999, 2000 i 2009 roku[1]. W polityce gospodarczej realizował program neoliberalny[5].

14 stycznia 2011 roku ibn Ali uciekł z kraju pod wpływem rozpoczętych 17 grudnia 2010 masowych protestów społecznych. Obowiązki prezydenta przejął wówczas premier Muhammad al-Ghannuszi[6][7] a następnego dnia przewodniczący parlamentu Fu’ad al-Mubazza. Rewolucja doprowadziła do zalegalizowania wielu tępionych podczas rządów ibn Alego partii politycznych. Ustępujący prezydent znalazł schronienie w Arabii Saudyjskiej. W okresie po obaleniu zaocznie skazany za defraudację pieniędzy publicznych i tłumienie protestów z 2010-11[1].

Przypisy