Zwężka Venturiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zasada działania zwężki Venturiego

Zwężka Venturiego, dysza Venturiego – przyrząd służący do pomiaru szybkości przepływu płynu (cieczy lub gazu), wynaleziony przez Giovanniego Battistę Venturiego. Zasada jej działania jest ilustracją prawa Bernoulliego:

W pewnym miejscu rury o stałej powierzchni przekroju poprzecznego (A1), w której z szybkością v przemieszcza się płyn, znajduje się przewężenie o znacznie mniejszej powierzchni przekroju poprzecznego (A2). Z prawa Bernoulliego oraz warunku ciągłości przepływu wynika, że różnica kwadratów szybkości płynu przed zwężką i na niej jest wprost proporcjonalny do różnicy ciśnień przed zwężką i na niej. Innymi słowy, w miejscu mniejszego przekroju rurki ciśnienie jest mniejsze, a spadek zależy od szybkości przepływu płynu.

Przepływ (strumień objętości) określa wzór:

Eżektorowy skruber Venturiego

gdzie:

  • A – pole przekroju poprzecznego rurki
  • p – ciśnienie
  • ρ – gęstość płynu.

W klasycznej zwężce Venturiego do pomiaru wykorzystuje się manometr różnicowy. Obecnie w celach pomiarowych wykorzystuje się działające na tej samej zasadzie kryzy.

Zjawisko Venturiego znalazło szerokie zastosowanie w miejscach, gdzie wymagane jest wytworzenie podciśnienia, na przykład w różnego rodzaju strumienicach, między innymi laboratoryjnych wodnych pompkach próżniowych lub w eżektorach absorberów zanieczyszczeń z przemysłowych gazów odlotowych (skruberów Venturiego). Jest również stosowana do sterowania w przepływowych bojlerach gazowych. Gdy wskutek przepływu wody spada jej ciśnienie, wówczas otwiera się zawór gazowy.

Zobacz też[edytuj]