Zygmunt Waźbiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zygmunt Władysław Waźbiński (ur. 30 stycznia 1933 w Żninie, zm. 7 maja 2009) - polski historyk sztuki, specjalizujący się w historii i teorii sztuki nowożytnej powszechnej.

W 1956 roku ukończył studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim, historię sztuki studiował na Sorbonie. Jego rozprawa habilitacyjna, opublikowana w 1972 roku, dotyczyła twórczości Giorgio Vasariego. Tytuł profesora nauk humanistycznych otrzymał w 1985 roku.

W 1986 objął stanowisko kierownika Zakładu Muzealnictwa na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika. W 1998 został kierownikiem utworzonej wówczas Katedry Historii Sztuki i Kultury na Wydziale Nauk Historycznych UMK.

Główną tematyką jego opracowań była renesansowa sztuka włoska.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Dzieło i twórca w koncepcji renesansu: u źródeł nowożytnego mitu sztuki (1968)
  • Renesansowy akt wenecki (1967)
  • Vasari i jego dzieje "Sztuk rysunku": uwagi nad genezą nowożytnej biografiki artystycznej (1972)
  • Malarstwo quattrocenta (1972, ​ISBN 8322104332​)
  • O rozpoznawaniu i wartościowaniu obrazów: poglądy siedemnastowiecznych pisarzy i amatorów sztuki (1975)
  • Peter Paul Rubens (biografia, 1975)
  • Muzeum i zbiory artystyczne epoki nowożytnej (1980, ​ISBN 8323119422​)
  • Ut ars natura, ut natura ars: studium z problematyki medycejskiego kolekcjonerstwa drugiej połowy XVI wieku (2000, ​ISBN 832311174X​)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Waźbiński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  • Pracownicy nauki i dydaktyki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika 1945-1994. Materiały do biografii (pod redakcją Sławomira Kalembki), Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 1995, s. 724