Zygmunt Witymir Bieńkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zygmunt Witymir Bieńkowski
1 zwycięstw
major pilot major pilot
Data i miejsce urodzenia 2 maja 1913
Warszawa,  Polska
Data i miejsce śmierci 15 sierpnia 1979
Londyn,  Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby od 1934
Siły zbrojne Roundel of Poland (until 1993).svg Siły Powietrzne RP
RAF roundel.svg RAF
Jednostki Dywizjon 303 Dywizjon 302
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) holenderski Vliegerkruis

Zygmunt Witymir Bieńkowski (ur. 2 maja 1913 w Warszawie - zm. 15 sierpnia 1979 w Londynie) – polski lotnik, major pilot, dowódca Dywizjonu 303, major (ang. Squadron Leader) Królewskich Sił Powietrznych, pisarz, poeta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Leopolda, rolnika, działacza społecznego i niepodległościowego, późniejszego posła na sejm RP i Zofii z domu Braun, Bratankiem Andrzeja. Do szkół uczęszczał w Przasnyszu, następnie w Brześciu nad Bugiem, gdzie w 1933 roku uzyskał maturę. Na początku 1934 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Ukończył ją 15 października 1936 roku (19 lokata[1]) w stopniu podporucznika pilota ze specjalnością myśliwską. Po dwóch latach służby w Warszawie, we wrześniu 1938 roku został przeniesiony z powrotem do Dęblina, gdzie został dowódcą plutonu szkolnego podchorążych.

We wrześniu 1939 roku wraz z podchorążymi był ewakuowany na wschód, po 17 września przeszedł do Rumunii. Następnie przedostał się do Francji, a 27 czerwca 1940 roku przybył do Wielkiej Brytanii. Otrzymał numer służbowy P-0712. Wiosną 1941 roku przeszedł kurs pilotażu myśliwskiego i został przydzielony do brytyjskiego 245 Dywizjonu. 8 lipca 1941 roku, przeniesiono go do 303 Dywizjonu im. Tadeusza Kościuszki w Northolt. 6 listopada 1941 roku, podczas lotu w osłonie Hurricane'ów bombardujących barki w rejonie Nieuport, zestrzelił jednego Messerschmitta Bf 109. 12 kwietnia 1942 rorku, trafił go Focke-Wulf Fw 190. Osłaniany przez por. Longina Majewskiego doleciał do Anglii, ale rozbił Spitfire'a na obrzeżach sadu owocowego. Sam doznał jedynie lekkich potłuczeń.

7 lipca 1942 roku objął dowództwo eskadry „A” Dywizjonu 303, a 1 grudnia 1942 roku całego Dywizjonu. 13 maja 1943 roku poleciał w składzie 316 Dywizjonu Warszawskiego na osłonę „Latających Fortec”, atakujących fabrykę koło Amiens. Nad celem doszło do walki z Fw 190, w wyniku której Bieńkowski uszkodził jednego wroga, jego Spitfire także został lekko uszkodzony. 4 lipca 1943 roku przekazał obowiązki dowódcy dywizjonu kpt. Janowi Falkowskiemu, zaś sam mianowany został oficerem strzelania na stacji RAF Northolt. 1 stycznia 1944 roku skierowany został do 84 GSU, jednostki pomocniczej 84 Grupy Myśliwskiej.

30 stycznia 1945 roku został dowódcą 302 Dywizjonu Poznańskiego, walczącego na Kontynencie. 24 lutego 1945 roku jego Spitfire został trafiony w silnik w rejonie Geldern. Bieńkowski lądował przymusowo po niemieckiej linii frontu, został wzięty do niewoli i osadzony w obozie jenieckim. W maju 1945 roku uwolniły go oddziały 3 Armii Stanów Zjednoczonych.

W czasie wojny wykonał 74 loty bojowe. Po śmierci por. Mirosława Fericia był kronikarzem 303 Dywizjonu - dawny pamiętnik Fericia uzupełniał także częściowo po wojnie. Pamiętnik ten został zdeponowany w Instytucie Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie.

Po demobilizacji w 1947 roku pozostał w Wielkiej Brytanii. Pracował społecznie w Stowarzyszeniu Lotników Polskich, był wiceprezesem Zarządu i Rady Zjednoczenia Polskiego w Wielkiej Brytanii, należał do Polskiej Rady Bibliotecznej. Aktywny działacz Stronnictwa Narodowego na emigracji. Był autorem wielu artykułów o tematyce lotniczej i wierszy. Pochowany na cmentarzu Gunnersbury Cemetery w Londynie[2].

Zwycięstwa powietrzne[edytuj | edytuj kod]

Na liście Bajana figuruje na 247. pozycji z 1 pewnym zestrzeleniem i 1 uszkodzeniem.

Zestrzelenia pewne[edytuj | edytuj kod]

  • Bf 109 - 6 listopada 1941

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • podporucznik - 15 października 1936
  • porucznik
  • major

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. IX promocja
  2. niebieskaeskadra.pl

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]