Éric-Emmanuel Schmitt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Éric-Emmanuel Schmitt
Éric-Emmanuel Schmitt 2011-04-13.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1960
Francja
Sainte-Foy-lès-Lyon
Narodowość Francuz
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła Oskar i pani Róża,
Pan Ibrahim i kwiaty Koranu
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona domowa

Éric-Emmanuel Schmitt (ur. 28 marca 1960 w Sainte-Foy-lès-Lyon) – francuski dramaturg, eseista i powieściopisarz, z wykształcenia filozof. Mieszka w Brukseli.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Swoją pierwszą powieść napisał w wieku 11 lat. Uczęszczał do École normale supérieure, jednej z przodujących francuskich uczelni humanistycznych. Zdobył tam najbardziej prestiżowy z francuskich certyfikatów nauczycielskich oraz doktorat z filozofii.

Na świecie jest znany głównie jako twórca teatralny. Pierwszym krokiem do sławy była sztuka La Nuit de Valognes (tytuł angielski: Don Juan on Trial) wystawiona w 1991 w paryskim teatrze Comédie des Champs-Elysées w reżyserii Jeana-Luca Tardieu i następnie wspierana przez Royal Shakespeare Company. Następna sztuka, Le Visiteur (tytuł angielski: The Visitor) z 1993, była triumfem, który przyniósł autorowi trzy Moliery (dla najlepszego aktora, odkrycia teatralnego i przedstawienia). Sztuka była tłumaczona i wystawiana na całym świecie. Wersja muzyczna została przygotowana przez Théâtre Impérial de Compiègne i wystawiana w Operze Londyńskiej.

Po dwóch sukcesach Schmitt porzucił pracę wykładowcy filozofii na Uniwersytecie w Savoir, aby zostać pisarzem pełnoetatowym. Następnym osiągnięciem stała się sztuka Variations énigmatiques (tytuł angielski: Enigma Variations, uznawana za najbardziej popularną pracę Schmitta na świecie.

W ciągu zaledwie dekady stał się jednym z najpoczytniejszych francuskojęzycznych autorów na świecie. Jego książki tłumaczone są na 35 języków, a sztuki wystawiane w ponad czterdziestu krajach. Książki Schmitta w większości bazują na sztukach teatralnych o tych samych tytułach.

Poza dziedziną teatru, Eric-Emmanuel Schmitt w 1997 napisał doktorat na temat "Diderot i filozofia uwodzenia". Ponadto, jako meloman z zamiłowania, przetłumaczył na francuski Wesele Figara. W październiku 2005 jego nowa powieść Moje życie z Mozartem została wydana w kilku państwach.

We Francji wszystkie jego prace wydawane są przez wydawnictwo Albin Michel.

Od 2002 roku Schmitt mieszka w Brukseli, a w 2008 uzyskał obywatelstwo belgijskie[1].

W 2001 roku przyznano mu nagrodę Grand Prix du Théâtre de l'Académie Française. W roku 2010 otrzymał Nagrodę Goncourtów w kategorii opowiadania za zbiór opowiadań Trucicielka[2].

W Polsce jego twórczość tłumaczyli: Hanna Abramowicz, Maria Braunstein, Jan Brzezowski, Wawrzyniec Brzozowski, Barbara Grzegorzewska, Gabriel Karski, Jan Maria Kłoczowski, Anna Lisowska, Łukasz Müller, Krystyna Rodowska, Agata Sylwestrzak-Wszelaki i Ewa Wieleżyńska.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Proza[edytuj | edytuj kod]

Sztuki teatralne[edytuj | edytuj kod]

  • La Nuit de Valognes (1991).
  • Le Visiteur (1993).
  • Golden Joe (1995).
  • Variations énigmatiques (1996).
  • Courtes pièces en un acte (1996).
  • Le Libertin (1997).
  • Milarepa (1997).
  • Frédérick ou le boulevard du crime (1998).
  • Hôtel des deux mondes (1999).
  • Le Bâillon (1999).
  • Mille et un jours (2000).
  • Oscar et la Dame rose (2002).
  • Petits crimes conjugaux (2003, polskie wydania: Małe zbrodnie małżeńskie, tłum. Barbara Grzegorzewska, Znak 2005; 2008).
  • Mes Évangiles (2004, polskie wydanie: Moje Ewangelie, tłum. Barbara Grzegorzewska, Znak 2006)), adaptacja teatralna powieści Ewangelia według Piłata.
  • La tectonicque des sentiments (2007, polskie wydania: Tektonika uczuć, tłum. Barbara Grzegorzewska, Znak 2008; Historie miłosne, tłum. Jan Brzezowski, Barbara Grzegorzewska, Anna Lisowska, Znak 2010; 2012).
  • Le Bossu (2008).
  • Milady (2010).
  • Kiki van Beethoven (2010).
  • Le Journal d'Anne Frank (2012).
  • Un homme trop facile (2013).

Wydania zbiorowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Loi accordant des naturalisations.(fr.), Moniteur Belge, 8 września 2008, [dostęp: 3 czerwca 2013].
  2. Lauréats du Goncourt de la Nouvelle.(fr.), Académie Goncourt, [dostęp: 3 czerwca 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]