Żydzi w Indiach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Początki obecności żydów w Indiach sięgają czasów starożytnych. Są oni tam obecni do dziś i stanowią mniej niż pół procent populacji. Trudno jednak dokładnie określić ich liczebność, ponieważ poszczególne gminy żydowskie bardzo się między sobą różnią i mają różne pochodzenie. Niektórzy przybyli do Indii w czasach królestwa Judei, inni uważają się za potomków jednego z dziesięciu zaginionych plemion izraelskich, które odłączyły się pod wodzą Jeroboamaa od Judy i założyły królestwo Izrael, a potem zostały uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków. Połowa populacji indyjskich żydów zamieszkuje Manipur i Mizoram, a kolejna ćwierć - Mumbaj.

Judaizm był jedną z pierwszych religii pochodzenia nieindyjskiego, jakie pojawiły się w tym kraju. Społeczności żydowskie szybko jednak odeszły od ortodoksji i zaadaptowały się do lokalnych tradycji i zwyczajów. Wyznawcy judaizmu traktowani byli jako część społeczeństwa kastowego i nie byli dyskryminowani przez resztę mieszkańców Indii. Prześladowali ich jednak Portugalczycy w okresie swej dominacji w obszarze Goa.

Wyłączając żydowskich emigrantów i imigrantów, wyróżnia się pięć podstawowych grup żydowskich w Indiach:

  • żydzi z Kerali - kupcy, którzy przybyli do Indii 2,5 tys. lat temu i osiedlili się w Koczinie,
  • Bnej Izrael - osiedlili się w Maharasztrze 2,1 tys. lat temu,
  • Żydzi bagdadzcy - przybyli do Mumbaju z Iraku, Iranu i Afganistanu oraz innych krajów arabskich ok. 250 lat temu,
  • Bnej Menasze - członkowie plemion Kuki i Mizo z Manipuru i Mizoramu, którzy uważają się za potomków plemienia Manasseh,
  • Bnej Ephraim - nazywani także "żydami telugu" z uwagi na używany język (telugu), są obecni w Indiach od 1981 r.