Żywiak chlebowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Żywiak chlebowiec
Stegobium paniceum
Linnaeus, 1758
Żywiak chlebowiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ stawonogi
Gromada owady
Podgromada owady uskrzydlone
Rząd chrząszcze
Podrząd chrząszcze wielożerne
Rodzina kołatkowate
Gatunek żywiak chlebowiec
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Żywiak chlebowiec (Stegobium paniceum) – niewielki chrząszcz z rodziny kołatkowatych.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Żywiak to niewielki ciemnobrązowy, rdzawy lub brunatny chrząszcz. Na pokrywach skrzydeł występują kropki ułożone w podłużne rzędy, oraz drobne owłosienie dwojakiego rodzaju: przylegające i odstające. Dorasta do 2 - 5 mm długości. Dojrzały żywiak dobrze lata.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rozpowszechniony na całym świecie, szczególnie w regionach o cieplejszym klimacie. Występuje także w Polsce.

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej odżywia się suchą żywnością gromadzoną przez człowieka. Można go znaleźć w suchym pieczywie, herbacie, przyprawach, ziołach, suszonych grzybach i owocach. Żeruje także na zbiorach bibliotecznych (szkodnik książek) oraz lekach - ang. nazwa żywiaka to "żuk apteczny".

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Rozwój odbywa się temperaturze 12 - 35 °C. Samica składa po kilka (2 - 5) jajeczek w dogodnych miejscach (w sumie do 60 jaj). Larwy wykluwają się po ok. 1 - 2 tygodniach. Mają barwę białawą, głowę brunatną, są wygięte (w kształcie rogalika). Stadium larwalne trwa ok. 60 dni. Przechodzi przeobrażenie zupełne, stadium poczwarki trwa ok. 15 dni. Masowy wylot dorosłych osobników ma miejsce w czerwcu i lipcu. W ciągu roku żywiak może wydać 4 - 5 pokoleń.

Żywiak jako szkodnik[edytuj | edytuj kod]

Żywiak z wizytą w bibliotece

Larwy żywiaka to groźny szkodnik wszelkich produktów spożywczych przechowywanych w mieszkaniach i magazynach. Atakuje również zbiory biblioteczne i muzealne niszcząc silnymi żuwaczkami papier, tekturę, kleje introligatorskie, a nawet skórę. W produktach żywnościowych i książkach buduje nieregularne chodniki, w których żeruje. Zanieczyszcza je odchodami w postaci żółtawego pyłu. Ze względu na ukryty tryb życia larw zwykle późno dostrzega się jego obecność.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]