Acinetobacter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Acinetobacter baumannii
Acinetobacter baumannii.JPG
Acinetobacter baumannii
Systematyka
Królestwo bakterie
Typ proteobakterie
Klasa gammaproteobakterie
Rząd Pseudomonadales
Rodzina Moraxellaceae
Rodzaj Acinetobacter
Nazwa systematyczna
Acinetobacter
Brisou & Prévot 1954

Acinetobacter - rodzaj bezwzględnie tlenowych bakterii Gram ujemnych, względnie chorobotwórczych, mogących wywoływać zakażenia szpitalne. Wchodza one w skład mikroflory fizjologicznej skóry i śluzówki jamy nosowo-gardłowej[1]. Acinetobacter nie wytwarza rzęsek ani przetrwalników. Kolonie układają się w pałeczki. Podczas intensywnego wzrostu, w fazie stacjonarnej przyjmują kształt ziarniaków.

Hodowla[2][edytuj | edytuj kod]

Wzrost następuje w ciągu 18 do 24 godzin na agarze z krwią (kolonie małe i średnie, wypukłe, bezbarwne) oraz na agarze czekoladowym w warunkach tlenowych i optymalnej temperaturze 33-35 °C.

Biochemiczne cechy diagnostyczne [3][edytuj | edytuj kod]

Bakterie z rodzaju Acinetobacter posiadają następujące biochemiczne cechy diagnostyczne

  • oksydazo ujemne,
  • katalazo dodatnie,
  • laktozo dodatnie,
  • maltozo ujemne,
  • fuktozo ujemne,
  • sacharozo ujemne.
  • brak redukcji azotanów do azotynów.

Rodzaj Acinetobacter dzieli się na gatunki glukozo dodatnie (zdolne do rozkładu glukozy) (np. A. baumannii) oraz niezdolne do oksydacji glukozy (np. A. lwoffi, i A. haemolyticus)[4]. Bakterie z tego rodzaju nie wytwarzają indolu ani H2S.

Czynniki zjadliwości [1][edytuj | edytuj kod]

Głównymi czynnikami zjadliwości bakterii z tego rodzaju są:

Zakażenia [2][edytuj | edytuj kod]

Jak wspomniano wyżej, najczęściej są to zakażenia szpitalne:

  • zapalenia płuc, zwłaszcza u pacjentów korzystających z respiratora,
  • zakażenia skóry i tkanek miękkich,
  • zakażenia układu moczowego,
  • zapalenia ośrodkowego układu nerwowego np. opon mózgowo-rdzeniowych.

Leczenie zakażeń[edytuj | edytuj kod]

Cały rodzaj jest oporny na penicyliny. Lekami z wyboru wobec szczepów wieloopornych jest tygecyklina lub karbapenemy połączone z sulbaktamem[5].

Wybrane gatunki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 37, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ISBN 978-83-7597-149-1
  2. 2,0 2,1 A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 38, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ISBN 978-83-7597-149-1
  3. A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 39, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ISBN 978-83-7597-149-1
  4. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller, Mikrobiologia, Elsevier, s. 331, Wrocław 2011, ISBN 978-83-7609-294-2.
  5. Danuta Dzierżanowska, Antybiotykoterapia praktyczna, s. 381, Wydanie IV, Alfa Medica Press Bielsko-Biała 2008, ISBN 978-83-7522-013-1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawy Mikrobiologii Lekarskiej. PZWL, Warszawa 1979. Praca pod redakcją Leona Jabłońskiego. ISBN 83-200-0181-1. Strona 283 oraz 277
  • Mikrobiologia. Elsevier, Wrocław 2011. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller. ISBN 978-83-7609-294-2. Strona 331

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.