Adolph Menzel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolph von Menzel
„Das Eisenwalzwerk“ (1872-1875) dzieło Adolfa Menzla, podczas pobytu w Królewskiej Hucie namalował obraz Walcownia Żelaza "Eizenwalzwerk" przedstawiający pracę hutników z Królewskiej Huty

Adolph von Menzel (ur. 8 grudnia 1815 we Wrocławiu, zm. 9 lutego 1905 w Berlinie) – malarz i grafik niemiecki, profesor berlińskiej Królewskiej Akademii Sztuki[1].

W roku 1830 przybył do Berlina, gdzie uczęszczał krótko na tamtejszą Akademię, potem kształcił się samodzielnie[2]. W 1833 występuje po raz pierwszy ze swymi litografiami i obrazami. Jednak dopiero ilustracje do dzieła Kuglera „Geschichte Friedrichs d. Gr.” (wykonał 400 ilustracji) i wydania dzieł Fryderyka Wielkiego (200 litografii) uczyniły go sławnym[3]. Ok. roku 1840 powstały obrazy, w których Menzel jest prekursorem impresjonizmu[potrzebne źródło]}, m. i. „Pokój artysty”. Głównym tematem dzieł Menzela są przeważnie czasy Fryderyka Wielkiego, wydaje więc w litografiach „Umundurowanie armii Fryderyka Wielkiego”, cykl drzeworytów z czasów Fryderyka Wielkiego[4]. Do najważniejszych dzieł malarskich należą, m.in. „Koncert na flecie w Sanssouci” (1853, Berlin), „Hołd stanów śląskich we wrocławskim Ratuszu"), „Spotkanie Fryderyka Wielkiego z Józefem II w Nysie”, oraz z czasów Wilhelma I.: „Koronacja w Królewcu”, „Przyjęcie na balu”. Menzel malował (olejno, akwarelą, gwaszem), prócz obrazów historycznych, także krajobrazy, obiekty architektury, wnętrza, zwierzęta, z tej tematyki wymienić należy: „Niedziela w ogrodach tuileryjskich”, świetne dzieło „Walcowanie żelaza” (przedstawiające robotników w hucie w Königshütte (nazwa dzisiejszego Chorzowa), stanowiące rewolucyjne wydarzenie w malarstwie, bo pokazuje pierwszy raz świat pracy - dlatego słynne na cały świat i cytowane w sztuce, socjologii, ekonomii[potrzebne źródło]. Dzieła Menzela cechuje zdecydowany już realizm, silna charakterystyka i świetne traktowanie materii.

Pozostałe dzieła: „Słoneczne wnętrze” (1845), „Ogrody przy pałacu księcia Alberta” (1846), „Wnętrze odlewni żelaza w Królewskiej Hucie”, „Wspomnienia teatru Gymnose”, „La Piazza d'Erbe”, „Kapela w Tuileries”.

Doctor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego oraz honorowy obywatel Berlina i Wrocławia[5]. W 1997 r. wykonano jego marmurowe popiersie umieszczone w galerii "Wielcy Wrocławianie" w muzeum w ratuszu wrocławskim[6].

Przypisy

  1. Łagiewski 2003
  2. Łagiewski 2003
  3. Łagiewski 2003
  4. Łagiewski 2003
  5. Łagiewski, 2003
  6. Łagiewski, 2003

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogram w: Łagiewski M., 2003: Wielcy Wrocławianie. Wyd. Muzeum Miejskie Wrocław. ISBN 83-917909-4-0 (pozycja odnosi się tylko do treści wskazanych przez przypisy jej dotyczące)