Alpy Glarneńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jezioro Klöntalersee
Fronalpstock
Wschodnie Alpy Glarneńskie

Alpy Glarneńskie (niem. Glarner Alpen) – część Alp Zachodnich w Szwajcarii, w kantonach Glarus, Gryzonia, Sankt Gallen i Uri. Leży między dolinami górnego Renu i Reuss. Zbudowane są głównie z wapieni. Graniczą z: Alpami Berneńskimi na zachodzie, Prealpami Szwajcarskimi na północy, Alpami Retyckmi (pasma Rätikon i Plessur) na wschodzie oraz z Alpami Lepontyńskimi na południu.

Alpy Glarneńskie nie są tak często odwiedzane przez turystów jak pobliskie Alpy Lepontyńskie czy Alpy Berneńskie. Głównym tego powodem jest brak w tym paśmie jakiegokolwiek czterotysięcznika oraz odosobnienie tego rejonu. Pasmo to przyciąga głównie wspinaczy, którzy chcą odpocząć od tłoku w pozostałej części Alp szwajcarskich. Są tu szczyty wymagające wspinaczkowo, np. najwyższy szczyt pasma – Tödi (wys. 3614 m). Zdarza się często, że wspinacz musi się liczyć z około 5-godzinnym podejściem od najbliższego schroniska oraz długą wspinaczką następnego dnia.

Główne miejscowości rejonu to: Altdorf, Arth, Bad Ragaz, Braunwald, Bürglen, Erstfeld, Falera, Illgau, Küssnacht am Rigi, Luchsingen, Morschach, Schattdorf, Unteriberg, Vilters-Wangs oraz Vitznau.

Pasmo to posiada też lodowce: Hüfigletscher, Vorabgletscher, Bifertenfirn oraz Limmerngletscher.

Alpy Glarneńskie dzielą się na dwie podgrupy:

Najważniejsze szczyty[edytuj | edytuj kod]

Przełęcze[edytuj | edytuj kod]

  • Claridenpass 2969 m,
  • Planurapass 2940 m,
  • Kammlilucke lub Scheerjoch 2848 m,
  • Sardonapass 2840 m,
  • Sandalppass 2780 m,
  • Brunnipass 2736 m,
  • Segnespass 2625 m,
  • Kistenpass 2500 m,
  • Panixerpass 2407 m,
  • Chrüzlipass 2350 m,
  • Foo lub Raminpass 2222 m,
  • Oberalppass 2048 m,
  • Klausenpass 1952 m.

Ważniejsze schroniska[edytuj | edytuj kod]

  • Claridenhütte (2453 m),
  • Fridolinshütte (2111 m),
  • Glärnischhütte (1990 m),
  • Grünhornhütte (2448 m),
  • Kistenpasshütte (2729 m),
  • Legler Hütte (2273 m),
  • Martinsmadhütte (2002 m),
  • Muttseehütte (2501 m),
  • Planurahütte (2947 m).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]