Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Autoportret, ok. 1790, Ermitaż
Apoteoza bohaterów francuskich poległych za ojczyznę (Osjan wita bohaterów francuskich), 1801, Malmaison Château

Anne-Louis Girodet de Roussy-Trioson, znany też jako Anne-Louis Girodet de Roucy-Triosson, Anne-Louis Girodet-Trioson i Girodet-Trioson (ur. 5 stycznia 1767 w Montargis, zm. 9 grudnia 1824 w Paryżu) - francuski malarz i ilustrator.

Wcześnie stracił rodziców i znalazł się pod opieką doktora M. Triosona, którego nazwisko przyjął w 1812 roku. Początkowo planował karierę wojskową i studiowanie architektury. Pod wpływam malarza o nazwisku Luquin zdecydował się na naukę w pracowni Jacques'a-Louisa Davida. W 1789 otrzymał Prix de Rome i sześć lat spędził w Rzymie. Do Paryża powrócił w 1795, w 1815 został członkiem École des Beaux-Arts w Paryżu. Otrzymał m.in. Order św. Michała i Legię Honorową.

Girodet-Trioson malował pod wyraźnym wpływem Davida, od mistrza przejął styl i technikę, jednak tematyka i emocjonalne ujęcie szczegółów są już zapowiedzią romantyzmu. Artysta poruszał tematykę mitologiczną i chętnie nawiązywał do literatury. Był płodnym ilustratorem i cenionym portrecistą, malował m.in. Napoleona i jego rodzinę, pisarza i polityka Chateaubrianda i rzeźbiarza Houdona.

W 1812 malarz odziedziczył znaczny majątek i zajął się pisaniem esejów poświęconych estetyce, które nie zdobyły uznania.

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Józef rozpoznany przez swych braci, 1789,
  • Sen Endymiona, 1792, Luwr,
  • Portret panny Lange jako Diany, 1799, Minneapolis Institute of Arts,
  • Pogrzeb Atali, 1808, Luwr,
  • Bunt w Kairze, 1810, Wersal.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 275. ISBN 83-213-4157-8.
  • Andrzej. Dulewicz: Słownik sztuki francuskiej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1986, s. 170-171. ISBN 83-214-0048-5.
  • Beata Jankowiak-Konik: Jak czytać obrazy. Leksykon malarstwa.. Poznań: Wydawnictwo IBIS, 2009, s. 275-276. ISBN 978-83-61482-83-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons