Ermitaż

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy muzeum w Sankt Petersburgu. Zobacz też: Ermitaż (architektura).
Państwowe Muzeum Ermitażu
Государственный Эрмитаж
The State Hermitage Museum
Nowy Ermitaż, Wielki Świetlik
Nowy Ermitaż, Wielki Świetlik
Państwo  Rosja
Miasto wydzielone  Petersburg
Miejscowość Petersburg
Data założenia 1764
Położenie na mapie Petersburga
Mapa lokalizacyjna Petersburga
Państwowe Muzeum Ermitażu
Państwowe Muzeum Ermitażu
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Państwowe Muzeum Ermitażu
Państwowe Muzeum Ermitażu
Ziemia 59°56′26″N 30°18′49″E/59,940556 30,313611Na mapach: 59°56′26″N 30°18′49″E/59,940556 30,313611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa muzeum
Wnętrza Ermitażu w Sankt-Petersburgu

Ermitaż, Państwowe Muzeum Ermitażu (Эрмитаж, z fr. ermitage – "pustelnia"[1]) – rosyjskie muzeum państwowe w Sankt Petersburgu. Mieści się w pięciu pałacach nad brzegiem Newy. Nazwa muzeum pochodzi od jednego z pałaców zimowych Piotra I.

Pałac w galerię sztuki przemieniła cesarzowa Katarzyna II. Głównym budynkiem Ermitażu jest barokowy Pałac Zimowy wzniesiony dla carycy Elżbiety w latach 1754 - 1762 według projektu Bartolomea Rastrellego. W 1766 caryca Katarzyna II poprosiła francuskiego filozofa Denisa Diderota by w jej imieniu kupował obrazy z kolekcji francuskich. W ten sposób do Sankt Petersburga trafiły płótna Poussina, Watteau, Rembrandta, Rubensa, Rafaela, Tycjana i wielu innych znakomitych malarzy.

W 1852 Mikołaj I udostępnił zbiory publiczności i w tym celu zbudował ostatni pałac zespołu zwany Nowym Ermitażem, który zaprojektował Leo von Klenze. Po rewolucji październikowej na własność państwa przeszły i znalazły się w Ermitażu największe kolekcje prywatne: hrabiego Aleksandra Strogonowa, księcia Grigorija Potiomkina, księcia Mikołaja Jusupowa i braci Morozowów. W kolekcji Ermitażu znajduje się m.in. 26 obrazów Rembrandta, 25 - van Dycka, 40 - Rubensa, 12 - Poussina, 12 - Lorraina, 12 - Watteau, 9 - Tiepolo, 11 - Tycjana 15 - Gauguina, 31 - Picassa, 37 - Matissa, 8 - Moneta, 12 rzeźb Canovy i pokazywane od 1995 wywiezione z Niemiec 74 płótna impresjonistów (większość z nich skradziona została w 1945 przez Armię Czerwoną z prywatnych kolekcji niemieckich). W 1930 Józef Stalin sprzedał amerykańskiemu milionerowi Andrew Mellonowi 31 obrazów z kolekcji Ermitażu, które trafiły do Galerii Narodowej w Waszyngtonie. Obecnie Ermitaż to jedno z największych muzeów sztuki i malarstwa w Europie.

W czasie II wojny światowej Ermitaż został bezpośrednio trafiony tylko dwukrotnie, pomimo tego, że na miasto spadło w tym czasie ponad 150 tysięcy ciężkich pocisków artyleryjskich oraz ponad 10 tysięcy bomb burzących i zapalających[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. ermitaż. Słownik wyrazów obcych PWN. [dostęp 2012-12-05].
  2. Anna Reid Leningrad. Tragedia oblężonego miasta 1941-1944. Wydawnictwo Literackie, Kraków 2012. ISBN 978-83-08-04729-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]