Antycyklon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
antycyklon nad półkulą północną

Antycyklon - rodzaj cyrkulacji atmosferycznej typowej dla wyżów barycznych; wirowy układ wiatrów w obrębie wyżu (przemieszczają się po liniach spiralnych od środka na zewnątrz), na półkuli północnej kierunek zgodny z kierunkiem ruchu wskazówek zegara, zaś na południowej przeciwny do kierunku wskazówek zegara - taki układ wynika z działania siły Coriolisa.

Antycyklony występują zazwyczaj w strefach zwrotnikowych, w ich obrębie występuje małe zachmurzenie, w umiarkowanych szerokościach geograficznych panuje latem upał, zimą zaś mróz. W miejscu gdzie umiejscowił się antycyklon zazwyczaj nie ma opadów. Maksimum ciśnienia występuje w środku antycyklonu. Średnica może dochodzić do kilku tysięcy kilometrów. Na mapach synoptycznych lub klimatologicznych jest zaznaczony przez zespół mniej lub bardziej koncentrycznie ułożonych izobar, których wartości wzrastają w kierunku centrum układu. Powietrze odpływające dołem jest uzupełniane za pośrednictwem prądów zstępujących.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]