Antypapież Honoriusz II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Honoriusz II
Piotr Cadalus
antypapież
Data urodzenia ok. 1010
Data śmierci 1072
antypapież
Okres sprawowania 1061-1064
biskup Parmy
Okres sprawowania 1045-1061, 1064-1072
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Pontyfikat 1061

Honoriusz II (właśc. Piotr Cadalus; ur. ok. 1010, zm. w 1072[1]) – antypapież w okresie od 28 października 1061 do 31 maja 1072[2].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Piotr Cadalus pochodził z niemieckiej zamożnej rodziny, zamieszkałej niedaleko Werony[2]. Jako dziecko został przeznaczony do stanu duchownego, a w 1045 został biskupem Parmy[1]. Po śmierci Mikołaja II w Rzymie nowym papieżem został wybrany Anselm de Baggio[1]. Elekcji tej nie uznał król Henryk IV, gdyż dopuszczeni do niej byli tylko kardynałowie. Również arystokracja rzymska pozbawiona udziału w tym wydarzeniu zdecydowała się powtórzyć wybory tak, aby usatysfakcjonowały one króla niemieckiego, regentkę Agnieszkę i ich samych. 28 października 1061 ich nominatem został biskup Piotr Cadalus, którego wybór potwierdził sejm w Bazylei.

Antypapież Honoriusz II należał do zagorzałych przeciwników reformy kościelnej reprezentowanej przez mnicha Hildebranda[2]. Natychmiast po wyborze rozpoczął marsz na Rzym[2]. W kwietniu 1062 zdobył miasto i wypędził z niego papieża Aleksandra II[2]. Nie udało mu się jednak dokonać uroczystej koronacji ani na dłużej pozostać w mieście, ponieważ został z niego wyparty przez wojska księcia Godfryda z Lotaryngii[2]. Schronił się w Parmie, a w tym samym czasie w Augsburgu i w Rzymie zebrał się sąd, którego zadaniem było rozpatrzenie żądań obu biskupów do sprawowania godności papieskiej[2]. Do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia w 1063, Aleksander II i Honoriusz II nawzajem się ekskomunikowali[2]. Piotr Cadalus próbował również ponownego zdobycia papieskiej stolicy, ale zamierzonego planu nie osiągnął, gdyż znów został wyparty[2]. Schizmę zakończył w 1064 król niemiecki, który ostatecznie przestał popierać antypapieża i opowiedział się za Aleksandrem II[1].

Honoriusz II opuszczony przez rzymską arystokrację i niemieckich stronników stracił wszelkie wpływy i nie odgrywał później żadnej większej roli. Wrócił do Parmy, gdzie do końca życia pozostawał miejscowym biskupem[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Rudolf Fischer-Wollpert: Leksykon papieży. Kraków: Znak, 1996, s. 74. ISBN 83-7006-437-X.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 2,7 2,8 2,9 John N. D. Kelly: Encyklopedia papieży. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1997, s. 214-215. ISBN 83-06-02633-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Cadalous (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-03-12].