Architektura 64-bitowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Architektura 64-bitowa – architektura komputera, w której słowa, adresy i inne dane mieszczą się w najwyżej 64 bitach pamięci.

Architektura 64-bitowa początkowo znalazła zastosowanie w superkomputerach oraz maszynach wielu ośrodków naukowych i firm, gdzie potrzebna jest duża moc obliczeniowa. Obecnie upowszechniła się na komputerach osobistych i jest wprowadzana na smartfony.

Szerokość szyn w architekturze 64-bitowej[edytuj | edytuj kod]

Termin "architektura 64-bitowa" nie musi odnosić się do szerokości szyny danych oraz możliwości adresowych takiego procesora (szerokości szyny adresowej). Przykładowo procesory UltraSPARC połączone za pomocą Sun Fireplane Interconnect posiadają 32-bajtową szerokość szyny danych, czyli 256-bitową.

W odniesieniu do możliwości adresowania pamięci, 64 bity określają liczbę możliwych do zaadresowania komórek (bajtów). Istnieje 264 wariacji 64-bitowego adresu, czyli bezpośrednio można adresować 18 446 744 073 709 551 616 bajtów tzn. 16 EiB. Jest to kolejny postęp w stosunku do architektury 32-bitowej, gdzie występowało ograniczenie na fizycznie adresowalny obszar pamięci do 4 GiB. W przypadku pewnych architektur procesorów 32-bitowych stosowano techniki umożliwiające obejście tego ograniczenia poprzez zwiększenie ilości fizycznych linii adresowych i stosowne modyfikacje w jednostkach MMU komputerów (np. w x86 - PAE). W obecnie produkowanych procesorach 64-bitowych z reguły stosuje się mniejszą niż 64-bity szerokość szyny adresowej, co w sposób bezpośredni przekłada się na wielkość fizycznej pamięci jaką można podłączyć do procesorów. Ograniczenie to wynika ze zmniejszenia kosztów produkcji procesorów oraz układów wspomagających.

Procesory[edytuj | edytuj kod]

Procesory wykonane w tej architekturze to np.: