Bławatnikowiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bławatnikowiec
Phibalura flavirostris[1]
Vieillot, 1816
Bławatnikowiec
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd pierwowróblowce
Rodzina incertae sedis
Rodzaj Phibalura[2]
Vieillot, 1816
Gatunek bławatnikowiec
Podgatunki
  • P. f. boliviana Chapman, 1930
  • P. f. flavirostris Vieillot, 1816
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Bławatnikowiec (Phibalura flavirostris) – gatunek średniego ptaka o statusie incertae sedis, jednakże przed nadaniem mu tego statusu przez American Ornithologists' Union należał do rodziny bławatników (Cotingidae). Występuje w południowo-wschodniej Brazylii, a także zachodniej Boliwii. Zasiedla lasy, zadrzewienia, tereny otwarte, a także ogrody z drzewami.

Podgatunki

Wyróżniono 2 podgatunki[4][5][6]: bławatnikowiec brazylijski (P. flavirostris flavirostris), zasiedlający południowo-wschodnią Brazylię i bławatnikowiec boliwijski (P. flavirostris boliviana), występujący w oddalonym o około 2500 kilometrów centralno-zachodnim regionie Boliwii. Upierzenie tych 2 podgatunków różni się. Samce podgatunku boliviana posiadają dłuższe sterówki, a dymorfizm płciowy nie jest bardzo widoczny. Tęczówka podgatunku nominatywnego cechuje barwa czerwona, a boliviana koloru musztardy. Ma on także pomarańczowożółte nogi, a podgatunek flavirostris różowe. Jedynie raz nagrano odgłosy jakie wydaje podgatunek flavirostris, natomiast dla drugiego co najmniej jedno gdy ptak śpiewa i 5 odgłosów. P. f. boliviana jest także osiadły i krytycznie zagrożony, w przeciwieństwie do drugiego podgatunku[7].

Dodatkowo, podgatunek P.f. boliviana występuje na wysokości poniżej 1400 m n.p.m., a P.f. flavirostros 1400-2000 m n.p.m.[8]

Morfologia
  • Długość ciała: 22 cm
  • Masa ciała: 45-50g

Samce cechuje jaskrawsze ubarwienie. Ptak ten ma szary wierzch głowy oraz żółte gardło. Dziób jest jasnoróżowy. Zielonkawy wierzch ciała w obszarze skrzydeł pokrywają pióra o czarno-żółtych zakończeniach, podobne występują na pokrywach ogonowych. Same sterówki są rozwidlone, jak u jaskółek. Pióra na brzuchu są białe z czarno-żółtymi zakończeniami.

Pożywienie

Pożywienie stanowią owady i owoce.

Lęgi

Gniazdo bardzo małe, w kształcie czarki, wykonane z mchu, mieści się na gałęzi. Bławatnikowce gniazdują w małych koloniach oddalonych od siebie o około 100m. Oboje rodzice opiekują się pisklętami. Ich pokarmem są larwy owadów i drobne owoce. Opuszczają gniazdo nie w pełni samodzielne[9]. Jajo ma wymiary 25x19mm[8].

Przypisy

  1. Phibalura flavirostris w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Phibalura. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2013-04-02]
  3. Phibalura flavirostris. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Frank Gill, David Donsker: Family Incertae Sedis 1 (ang.). IOC World Bird List: Version 3.3. [dostęp 2013-04-02].
  5. Swallow-tailed Cotinga (Phibalura flavirostris) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2013-04-02].
  6. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Cotingidae Bonaparte, 1849 - bławatniki - Cotingas (wersja: 2013-02-10). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2013-04-02].
  7. Species Rank of Phibalura (flavirostris) boliviana Based on Plumage, Soft Part Color, Vocalizations, and Seasonal Movements. 2011. [dostęp 31 marca 2013].
  8. 8,0 8,1 New information on plumage, nesting, behaviour andvocalisations of the Bolivian Swallow-tailed Cotinga (Phibalura flavirostris) boliviana from the Apolo area of Madidi National Park, Bolivia.
  9. Tesourinha-da-mata (Phibalura flavirostris) (port.). [dostęp 31 marca 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Burni, Ben Hoare, Joseph DiCostanzo, Phil Benstead: Ptaki. Encyklopedia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009. ISBN 978-83-01-15733-3.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]