Barwienie hematoksyliną i eozyną

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
barwienie histochemiczne
barwienie hematoksyliną i eozyną
Emphysema H and E.jpg
Miąższ płuca pacjenta z rozedmą (barwienie H-E)
Metoda
Zastosowanie barwienie przeglądowe
Użyte odczynniki hemateina ałunowa, eozyna Y
Zabarwienie wybranych struktur
Jądro komórkowe niebiesko-granatowe
Cytoplazma bladoróżowa
Włókna retikulinowe i błony podstawne bladoróżowe lub bezbarwne
Włókna kolagenowe ciemnoróżowe
Włókna elastynowe bladoróżowe
Substancja międzykomórkowa w chrząstce szklistej bladoróżowa
Śluz bladoróżowy
Sarkoplazma różowoczerwona
Włókna nerwowe bladoróżowe
Włókna glejowe bladoróżowe
Krwinki czerwone ceglastoczerwone
Włóknik ciemnoróżowy
Inne bakterie G(+) niebieskie

Barwienie hematoksyliną i eozyną, barwienie przeglądowe, zwyczajowo barwienie "zwykłe"[1] (ang. H&E stain, hematoxylin and eosin stain) – najpopularniejsza metoda barwienia preparatów histologicznych, rutynowo stosowana w pracowniach histologicznych i histopatologicznych.

Barwienie polega na potraktowaniu preparatu - odparafinowanego lub mrożeniowego skrawka, hematoksyliną ałunową[2], która wybarwia zasadochłonne struktury na fioletowo, spłukaniu preparatu wodą i wybarwienie eozyną Y (żółtawą) wybarwiającą kwasochłonne struktury na różowo.

Procedura barwienia[edytuj | edytuj kod]

Procedura[3] barwienia odparafinowanych lub mrożeniowych skrawków nałożonych na szkiełka podstawowe składa się z następujących etapów:

  1. kąpiel w kuwecie z hematoksyliną ałunową przez 7-10 min,
  2. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną,
  3. płukanie bieżącą wodą przez 15 minut,
  4. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną,
  5. kąpiel w kuwecie z 1% eozyną Y z dodatkiem jednej kropli kwasu octowego[4],
  6. kąpiel w kuwecie z wodą destylowaną.

Fizykochemiczny opis procesu barwienia[edytuj | edytuj kod]

Granatowa hematoksylina ałunowa jest substancją zasadową, zaś różowa eozyna Y jest słabym kwasem. Jon hematoksyliny wykazuje ładunek dodatni, zaś jon eozynowy ujemny, w konsekwencji czego cząsteczki te przyłączają się do struktur o przeciwnych ładunkach: hematoksylina do grup fosforanowych DNA jądra komórkowego, zaś eozyna do białek cytoplazmatycznych.

Przypisy

  1. Kazimierz Ostrowski: Histologia : praca zbiorowa. Warszawa: PZWL, 1988, s. 29. ISBN nie nadano. (pol.)
  2. faktycznie ten barwnik to nie hematoksylina, a produkt jej odwodornienia - hemateina, powszechnie błędnie określany nazwą hematoksyliny.
  3. Hans Christian Burck: Technika histologiczna. Warszawa: PZWL, 1975, s. 140. ISBN nie nadano. (pol.)
  4. kwas octowy zapobiega zobojętnieniu barwnika podczas płukania, czyli w konsekwencji utraty jego powinowactwa do struktur zasadowych

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Hans Christian Burck: Technika histologiczna. Warszawa: PZWL, 1975, s. 139-140. ISBN nie nadano. (pol.)
  • Krystyna Bielnik, Dariusz Młoczkowski, Tadeusz Modrzewski, Dorota Snopkowska, Krzysztof W. Zieliński: Przewodnik do ćwiczeń z patomorfologii dla studentów Wydziału Wojskowo-Lekarskiego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Łódź. (pol.)