Bastarnowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Bastarnowie (łac. Bastarnae, Peucini) zwani też Peucynami – prawdopodobnie lud celtycki według informacji zawartych w dziełach Diodora, Polibiusza i Tytusa Liwiusza, lub germański, jak pisał o nich Tacyt. O Bastarnach autorzy antyczni wspominają już w III wieku p.n.e.

Według najnowszych badań ich pierwotne siedziby znajdowały się na Jutlandii, skąd migrowali w kierunku południowo-wschodnim przez Kujawy[1], Mazowsze, Podlasie i ok. 230 p.n.e. osiedlili się na terenach dzisiejszej Mołdawii między Prutem a Dniestrem. W I i II w. n.e. walczyli z Cesarstwem Rzymskim (m.in. w bitwie nad Cibricą). W III w. zostali przesiedleni do Tracji.

Pod koniec IV w. prowadził z nimi zwycięskie walki wódz rzymski Flavius Stilicho[2].

Przypisy

  1. Wandalowie: strażnicy bursztynowego szlaku, pod red. Jacka Andrzejowskiego, Andrzeja Kokowskiego i Christiana Leibera, Lublin, 2004, s. 42
  2. Jerzy Strzelczyk: Wandalowie i ich afrykańskie państwo, Warszawa, 2005, ISBN 83-06-02964-X, s. 81.
Wikimedia Commons