Berlin-Gesundbrunnen (stacja kolejowa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy stacji kolejowej. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Berlin-Gesundbrunnen
Na pierwszym planie peron dalekobieżny i regionalny C
Na pierwszym planie peron dalekobieżny i regionalny C
Państwo  Niemcy
Miejscowość Berlin
Data otwarcia 1991-2005 (poprzednie dworce 1877, 1895-1897, stacja metra 1930)
Informacje kolejowe
Liczba peronów 1 + 2 SKM + 1 metra
Liczba krawędzi
peronowych
2 + 4 SKM + 2 metra
Kasy link= T (w tymczasowym pawilonie)
Przejścia nadziemne link= T
Przejścia podziemne link= T (przez peron stacji metra)
Linie kolejowe
Schemat stacji
Schemat stacji
Położenie na mapie Berlina
Mapa lokalizacyjna Berlina
Berlin-Gesundbrunnen
Berlin-Gesundbrunnen
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Berlin-Gesundbrunnen
Berlin-Gesundbrunnen
Ziemia 52°32′56,25″N 13°23′22,21″E/52,548958 13,389503Na mapach: 52°32′56,25″N 13°23′22,21″E/52,548958 13,389503
Portal Portal Kolej
Gesundbrunnen
Zdjęcie Gesundbrunnen
Berlin U8.svg
Poprzednia stacja Pankstraße
Odległość od poprzedniej stacji 614 m
Następna stacja Voltastraße
Odległość od następnej stacji 822 m
Oddanie do użytku 18 kwietnia 1930
Portal Portal Transport szynowy

Berlin-Gesundbrunnendworzec kolejowy w północnej części śródmieścia Berlina, w dzielnicy Gesundbrunnen, w okręgu administracyjnym Mitte, na przecięciu dwóch linii północ-południe z koleją obwodową. Stacja obsługuje połączenia dalekobieżne, regionalne oraz szybkiej kolei miejskiej.

Pierwszy dworzec został otwarty w tym miejscu wraz z uruchomieniem ruchu pasażerskiego na kolei obwodowej, czyli 1 stycznia 1872. Od 1 grudnia 1877 zatrzymywały się na stacji również pociągi kolei północnej jadące do dworca Stettiner Bahnhof, której łącznica do kolei szczecińskiej przebiegała częściowo równolegle do kolei obwodowej. Tym samym Gesundbrunnen zaczęły być stacją przesiadkową. 1 października 1891 pojawiły się na dworcu pierwsze pociągi podmiejskie z Dworca Szczecińskiego do Oranienburga. W latach 1895-1897 rozbudowano znacznie już przeciążony dworzec. Nowy dworzec posiadał trzy perony (dla kolei podmiejskiej, obwodowej i dalekobieżnej), jednocześnie przeniesiono również kolej szczecińską na łącznicę kolei północnej. Projektantem neogotyckiego budynku dworca był Arnim Wegner.

8 sierpnia 1924 zelektryfikowano tory kolei podmiejskiej prowadzące do Bernau, zaś 1 lutego 1929 – również kolej obwodową. W 1930 uruchomiono prowadzący do dworca odcinek linii metra D (dzisiejszej U8).

Po podziale Berlina dworzec znalazł się w części zachodniej i stracił na znaczeniu, zatrzymywały się na nim jedynie pociągi S-Bahn, zaś dalekobieżne skoncentrowano na Stadtbahn. W 1980 zamknięto cały zachodni odcinek kolei obwodowej, zaś w 1984 na kilka miesięcy zawieszono cały ruch kolejowy na stacji.

17 września 2001 pociągi kolei obwodowej w kierunku wschodnim powróciły na peron A, a wkrótce otwarto również połączenie w kierunku stacji Wedding. Kilka lat wcześniej postanowiono,że dworzec będzie służył ponownie pociągom dalekobieżnym. Wraz z przebudową peronów i wejść planowano wzniesienie budynku wejściowego, jednak ze względów oszczędnościowych i z powodu sporów kompetencyjnych zrezygnowano z niego. 13 czerwca 2005 szef niemieckiej kolei Hartmut Mehdorn oznajmił, że wraz z otwarciem grzyba kolejowego nazwa dworca ulegnie zmianie na Berlin Nordkreuz, analogicznie do istniejących Westkreuz i Ostkreuz oraz planowanej do przemianowania z Papestraße na Südkreuz. Argumentacja, że ułatwi to orientację pasażerom nie była jednak trafiona, m.in. ze względu na duże prawdopodobieństwo pomyłki z pobliskim Nordbahnhof. Ostatecznie 28 maja 2006 otwarto dworzec z zachowaniem historycznej nazwy.