Billy Idol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Billy Idol
Billy Idol.jpg
Imię i nazwisko Billy Idol
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1955
Middlesex
Pochodzenie Wielka Brytania
Zawód wokalista
Powiązania Chelsea
Generation X
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Billy Idol, właśc. William Michael Albert Broad (ur. 30 listopada 1955 w Middlesex) – brytyjski muzyk.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał w Worthing zanim zaczął uczęszczać do Uniwersytetu Sussex, jedynie na rok przed dołączeniem do Bromley Contingent – grupy londyńskich fanów punk rocka, towarzyszących grupie Sex Pistols. Podczas tego okresu zdecydował, że zostanie muzykiem i w 1976, (po krótkim pobycie w grupie Chelsea) stworzył zespół o nazwie Generation X.

Generation X z pomocą wytwórni Chrysalis Records wydał trzy udane albumy. Po rozpadzie zespołu Idol przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie zaczął karierę solową współpracując z gitarzystą Steve'em Stevensem, a jego utwory "White Wedding" oraz "Dancing with Myself" zdobyły szybko uznanie MTV. Jego drugi longplay Rebel Yell (1984) został wielkim hitem i sprawił, że Idol osiągnął status gwiazdy w Stanach Zjednoczonych.

Billy Idol, 2003

Idol nie wydał nowego albumu przed 1986; Whiplash Smile sprzedał się świetnie. Bezpośrednio przed wydaniem albumu Charmed Life w 1990, Idol miał wypadek na motocyklu, w którym prawie stracił nogę. Album sprzedał się nadzwyczaj dobrze, ale Idol zdecydował, że zrobi sobie przerwę i w 1991 zagrał niewielką rolę w głośnym filmie Olivera Stone'a The Doors. Z powodu wypadku motocyklowego nie mógł zagrać dużej roli, która została mu przeznaczona i Stone pozwolił mu na epizodyczna rolę, gdyż Idol poruszał się jeszcze o kulach. Po wydaniu w 1993 chłodno przyjętego w Stanach Zjednoczonych albumu Cyberpunk, Idol znajdował się raczej poza zainteresowaniem mediów i popadł w narkotykowy nałóg, prawie umierając z przedawkowania w 1994. W 1998 zagrał siebie w romantycznej komedii The Wedding Singer, z Adamem Sandlerem oraz Drew Barrymore w rolach głównych. W 2001 wydał album z największymi hitami Greatest Hits CD.

W 2002 Idol wystąpił na australijskim finale rugby, jednak problem z zasilaniem sprawił, że nikt go nie usłyszał. Ta sytuacja udowodniła przynajmniej, że nie śpiewał z playbacku.

W 2005 powrócił na scenę muzyczną albumem Devil's Playground, który jest jego pierwszym nowym materiałem od prawie 12 lat.

Trzy lata później, w 2008. wydana została kompilacja największych przebojów Billy'ego Idola Idolize Yourself. W październiku 2014 wydał najnowszy album "Kings & Queens of the Underground".

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy solowe:

Albumy z Generation X:

Notowane single:

Rok Tytuł Pozycja na Liście
LP3[1]
1984 Eyes Without a Face 12
1985 White Wedding 18
1990 L.A. Woman 29
1993 Shock to the System 50
Adam in Chains 35
2001 Don't You (Forget About Me) 45
2008 John Wayne 36

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]