Bitwa pod Guinegate

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Guinegate
Wojna o sukcesję burgundzką 14771482
Albrecht Dürer 084b.jpg
Maksymilian I
Czas 7 sierpnia 1479
Miejsce Guinegate
Terytorium Pikardia
Przyczyna spór terytorialny
Wynik zwycięstwo wojsk burgundzkich
Strony konfliktu
Arms of the Duke of Burgundy since 1430.svg Księstwo Burgundii

Flag - Low Countries - XVth Century.png Siedemnaście Prowincji

Blason France moderne.svg Francja
Dowódcy
Maksymilian I Philippe de Crevecoeuer
Siły
3300 jazdy
6000 piechoty flamandzkiej
4800 jazdy
ok. 8000 pieszych łuczników

Bitwa pod Guinegate (znana też jako bitwa pod Enguinegatte) – starcie zbrojne, które miało miejsce 7 sierpnia 1479 r. pod Enguinegatte, (dzisiejsza Pikardia w departamencie Pas-de-Calais) w trakcie wojny o sukcesję burgundzką (1477–1482).

Kulisy wojny[edytuj | edytuj kod]

Dnia 19 sierpnia 1477 r. Maksymilian I poślubił Marię Burgundzką, jedyną spadkobierczynię jej ojca Karola Zuchwałego (Śmiałego) poległego w bitwie pod Nancy w dniu 5 stycznia 1477 r. Księstwo Burgundii było wówczas lennem francuskim. Po śmierci Karola król francuski Ludwik XI zaczął traktować tereny Burgundii jako własne lenno i wysłał swoje wojska do Burgundii, Pikardii, Artois, a także do Flandrii i Hannegau. Do ziem tych rościł sobie prawo także arcyksiążę Maksymilian I. Wojska francuskie pod wodzą Ludwika XI maszerując na odsiecz twierdzy Therouanne natknęło się na wojska Maksymiliana I.

Poprzednie lata przyniosły niemałe zmiany w prowadzeniu bitew. W bitwach pod Grandson i Murten w roku 1477 wojska szwajcarskie odniosły zwycięstwa dzięki wykorzystaniu sił piechoty uzbrojonej w piki i halabardy. Dominujące dotychczas konne rycerstwo ustępowało miejsca wojskom piechoty. Sukces Szwajcarów odbił się szerokim echem w innych krajach, które korzystały z taktyki Helwetów. Jako pierwsze lekcję z porażki wyciągnęły siły burgundzkie. Jednak 20-letni Maksymilian nie posiadał zbyt dużego doświadczenia wojskowego, które nie pozwoliło mu wyjść naprzeciw nowej organizacji armii. Na szczęście posiadał on w swoich szeregach hrabiego de Romont, pochodzącego z rejonów Neuenburga i znającego doskonale szwajcarską taktykę wojenną. Hrabia nauczył flamandzkich lancknechtów ustawianie szyku bitewnego i jego zastosowanie podczas walki.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Dostępne źródła niewiele mówią o samej bitwie. Wiadomo, że armią francuską dowodził Philippe de Crevecoeur. Siłami burgundzko-niemieckimi dowodził sam arcyksiążę Maksymilian I. Miał on jakoby brać udział w walce w szeregach lancknechtów, uzbrojony w długą pikę/włócznię odpierał ataki rycerstwa francuskiego. Jego osobisty przykład wlał odwagę w serca wojsk burgundzkich, które walczyły z wielką determinacją.

Początkowo, pieszy łucznicy zmusili do odwrotu jazdę Maksymiliana I i dostali się do jego obozu, podczas gdy flamandzka piechota dzielnie odpierała kolejne natarcia jazdy francuskiej. Szala zwycięstwa przychyliła się na korzyść Maksymiliana I kiedy flamandzkim pikinierom udało się rozbić francuską jazdę i zmusić ją do odwrotu. Następnie Flamandczycy zaatakowali francuskich łuczników i rozbili ich oddziały.

Francuzi zostali pokonani i opuścili pole walki. Dzięki zwycięstwu arcyksiążę odzyskał spory obszar ziemi od Hennegau do miasta Cambrai.

Następstwa bitwy[edytuj | edytuj kod]

Cesarz Maksymilian przekonał się o sile piechoty typu flamandzkiego i szwajcarskiego. Dzięki temu poddał piechotę niemiecką reformie wprowadzając nowe oddziały lancknechtów. W roku 1482 r. w wyniku upadku z konia zmarła Maria Burgundzka. Francja ponownie stała się zagrożeniem dla Burgundii. Wkrótce doszło do podpisania pomiędzy oboma państwami układu pokojowego w Arras. W jego wyniku Francja otrzymała utracone przed kilku laty na rzecz Maksymiliana prowincje Artois i księstwo Burgundii.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]