Pikardia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Picardie
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Francja
Siedziba Amiens
Prezydent Claude Gewerc
Powierzchnia 19 399 km²
Populacja (2012)
• liczba ludności

1 924 607[1]
• gęstość 99 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba departamentów 3
Liczba okręgów 13
Liczba kantonów 129
Liczba gmin 2292
Położenie na mapie Francji
Położenie na mapie
Ziemia 49°30′00,0″N 2°50′00,0″E/49,500000 2,833333
Strona internetowa
Portal Portal Francja
Jedna z dzielnic Amiens, stolicy Pikardii
Somma przepływająca przez Pikardię

Pikardia (fr. Picardie) – kraina historyczna i region administracyjny we Francji, położony w północnej części kraju nad kanałem La Manche. Ważny region rolniczy.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Leżąca na północy Basenu Paryskiego Pikardia jest 14. pod względem wielkości regionem Francji. Jej powierzchnia wynosi 19 399 km² i zamieszkuje w niej 1,9 mln ludzi. Na północy sięga do wzniesienia Collines de l'Artois, na zachodzie do rzeki Bresle i cieśniny La Manche (na krótkim odcinku), a na wschodzie sąsiaduje z Szampanią. Jeśli chodzi o regiony to Pikardia na północy graniczy z regionem Nord-Pas-de-Calais, na południu z Île-de-France, na wschodzie z regionem Szampania-Ardeny, a także graniczy z Belgią, a na zachodzie sąsiaduje z Górną Normandią. Podzielona jest obecnie na departamenty – Oise, Somme i Aisne, obejmując historyczne krainy Beauvais, Soisson, Bray (wschodnią część) i Szampanię (również fragment). Z wyjątkiem nadmorskiego regionu Marquenterre, gdzie występują gleby gliniaste i piaszczyste, w Pikardii przeważają żyzne, grube namuliska, które wykorzystuje się pod uprawy. Przez północną Pikardię płynie Somma, która uchodzi szerokim estuarium do cieśniny La Manche, kończąc swój bieg w szerokiej zatoce. Z kolei Oise bierze swój początek w dalekich Ardenach i przemierza meandrami Basen Paryski aż do miejsca, w którym wpada do niej jej główny dopływ – Aisne. W ostatnich czasach ilość toczonych przez rzekę wód zwiększyła się trzykrotnie. Wzdłuż lewego brzegu Oise ciągną się kompleksy lasów państwowych: Parisienne, Compiègne i Chantilly. Krajobraz Pikardii to monotonne równiny, a na wybrzeżu krajobraz klifowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W starożytności była zamieszkiwana przez plemiona Ambianów i Wirmanuów, którzy zostali podbici przez Rzymian w I w. p.n.e. Została wcielona do Rzymu jako Galia Belgijska. W V w. n.e. została wcielona do Państwa Franków. W IX-X wieku rozpadła się na 6 samodzielnych hrabstw: Boulogne, Montreuil, Ponthieu, Amiénois, Vermandois oraz Laonnois. W 1185 roku król Filip II August włączył Amiénois i Vermandois do posiadłości królewskich. Do 1369 roku Anglicy okupowali Ponthieu; w XIII w. wybuchały powstania chłopskie (żakieria). Podczas traktatu w Arras Filip III Dobry Burgundzki otrzymał Ponthieu w zamian za wyrzeczenie się sojuszu z Anglią. W 1477 roku całość Pikardii została przyłączona do Francji przez Ludwika XI.

W XX wieku ważny rejon działań wojennych podczas I i II wojny światowej.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Pikardia to ważny rejon rolniczy Francji. Uprawia się tutaj pszenicę, rośliny pastewne, ale szczególną rolę odgrywa tutaj uprawa buraka cukrowego, którą zakładano w XIX wieku. Dobrze rozwinięte sadownictwo. W połowie XX wieku wprowadzono maszyny rolnicze, co przyniosło podwojone plony. Bardzo dobrze rozwinięty przemysł włókienniczy, jednak zamykana jest coraz większa liczba zakładów. W miastach rozwinięty także przemysł chemiczny (gumowy – produkcja opon), elektromaszynowy (maszynowy i elektrotechniczny). Na wybrzeżu kanału La Manche ważną rolę odgrywają liczne ośrodki turystyczne i kąpieliska.

Kuchnia[edytuj | edytuj kod]

Specjalnością Pikardii są zupy jarzynowe oraz flamique à porionssuflet czosnkowy. W Amiens podaje się pâté de canardpasztet z kaczych wątróbek. Pikardia znana jest także z kremu Chantilly, przyrządzanego z mleka, śmietany i cukru. Jego nazwa pochodzi od miasta Chantilly. Na deser można zjeść również tartę z rabarbarem.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. INED: Régions et départements (fr.). [dostęp 6 sierpnia 2013].