Bitwa pod Koroneją (394 p.n.e.)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Koroneją
Wojna koryncka 395 p.n.e. - 387 p.n.e.
Boiotia.png
Koroneja w Beocji
Czas 394 p.n.e.
Miejsce Coronea, Beocja
Terytorium Grecja
Wynik zwycięstwo Sparty
Strony konfliktu
Sparta (sprzymierzeńcy) Teby
Ateny
Argos
Korynt
Dowódcy
Agesilaos II  ?
Siły
15 000 20 000
Straty
350 600
Wojna koryncka

HaliartosNemeaKnidosKoronejaKoryntLechajon

Bitwa pod Koroneją – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 394 p.n.e. w trakcie wojny korynckiej 395 p.n.e.387 p.n.e.

Przed bitwą[edytuj | edytuj kod]

Po otrzymaniu wiadomości o zwycięstwie w bitwie pod Nemeą, Spartanie pod wodzą króla Agesilaosa II ponownie wkroczyli na Peloponez. Po dotarciu do Beocji, siły Spartan wzmocnione zostały 15 000 Hoplitów ze sprzymierzonych Hellespontu i Jonii, a także Orchomenosu oraz Fokai. Naprzeciwko tym siłom ponownie stanęły wojska koalicji Teb, Aten, Argos i Koryntu, liczące 20 000 Hoplitów.

Obie strony dysponowały podobnymi siłami jazdy, jednak po stronie Spartan więcej było Peltastów. Wśród pochodzących z Azji Mniejszej sprzymierzeńców Spartan zapanowała niepewność, po tym jak stali się świadkami częściowego zaćmienia Słońca. Miało to miejsce w Tracji dnia 14 sierpnia 394 p.n.e. Nastroje wśród wojsk pogorszyła też wiadomość o śmierci spartańskiego dowódcy Pisandera w trakcie bitwy morskiej pod Knidos. Agesilaosowi udało się jednak przywrócić morale swoich wojsk, opowiadając o zwycięstwie pod Nemeą i o tym, że pomimo śmierci Paisandera, bitwa pod Knidos zakończyła się sukcesem.

Spartanie ustawili swoje siły następująco: Lewym skrzydłem dowodził Agesilaos II na czele wojsk spartańskich, centrum zajmowały zaś wojska Greków z Azji Mniejszej. Dalej stali Fokajczycy oraz wojska z Argos i Orchomenosu na lewej flance. Naprzeciwko tych ostatnich ustawili się Tebańczycy, natomiast Spartanie mieli za przeciwników żołnierzy z Argos.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Na początku bitwy Spartanom udało się rozbić wojska z Argos, których resztki uciekły w popłochu do Helikonu. W chwili gdy Spartanie sądzili już, że bitwa jest wygrana, doniesiono im o sytuacji na drugiej flance, gdzie wojska z Orchomenosu ulegały atakom Tebańczyków. Wówczas Agesilaos zebrał swoje wojska, zamierzając uderzyć nimi na Tebańczyków. Spartanie rozbili całkowicie przeciwnika, a walka zakończyła się prawdziwą masakrą, z której udało się ujść z życiem zaledwie kilku Tebańczykom. (Ksenofont).

W walce rany odniósł Agesilaos, jednak gdy doniesiono mu o 80 wojownikach przeciwnika, którzy zbiegając z pola walki schronili się w pobliskiej świątyni, władca zagwarantował im swobodny odwrót. Według relacji Diodora Sycylijskiego w walce padło 600 Tebańczyków i ich sprzymierzonych a także 350 Spartan i ich sojuszników.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Lazenby, John F: The Spartan army. Warminster, GB: Aris & Phillips, 1985.