Bitwa pod Koroneją (394 p.n.e.)
| Bitwa pod Koroneją Wojna koryncka 395 p.n.e. - 387 p.n.e. |
|||||||||||||||||
 Koroneja w Beocji
|
|||||||||||||||||
| Czas | 394 p.n.e. | ||||||||||||||||
| Miejsce | Coronea, Beocja | ||||||||||||||||
| Terytorium | Grecja | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo Sparty | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Wojna koryncka |
|---|
Bitwa pod Koroneją – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 394 p.n.e. w trakcie wojny korynckiej 395 p.n.e. – 387 p.n.e.
Przed bitwą[edytuj]
Po otrzymaniu wiadomości o zwycięstwie w bitwie pod Nemeą, Spartanie pod wodzą króla Agesilaosa II ponownie wkroczyli na Peloponez. Po dotarciu do Beocji, siły Spartan wzmocnione zostały 15 000 Hoplitów ze sprzymierzonych Hellespontu i Jonii, a także Orchomenosu oraz Fokai. Naprzeciwko tym siłom ponownie stanęły wojska koalicji Teb, Aten, Argos i Koryntu, liczące 20 000 Hoplitów.
Obie strony dysponowały podobnymi siłami jazdy, jednak po stronie Spartan więcej było Peltastów. Wśród pochodzących z Azji Mniejszej sprzymierzeńców Spartan zapanowała niepewność, po tym jak stali się świadkami częściowego zaćmienia Słońca. Miało to miejsce w Tracji dnia 14 sierpnia 394 p.n.e. Nastroje wśród wojsk pogorszyła też wiadomość o śmierci spartańskiego dowódcy Pisandera w trakcie bitwy morskiej pod Knidos. Agesilaosowi udało się jednak przywrócić morale swoich wojsk, opowiadając o zwycięstwie pod Nemeą i o tym, że pomimo śmierci Paisandera, bitwa pod Knidos zakończyła się sukcesem.
Spartanie ustawili swoje siły następująco: Lewym skrzydłem dowodził Agesilaos II na czele wojsk spartańskich, centrum zajmowały zaś wojska Greków z Azji Mniejszej. Dalej stali Fokajczycy oraz wojska z Argos i Orchomenosu na lewej flance. Naprzeciwko tych ostatnich ustawili się Tebańczycy, natomiast Spartanie mieli za przeciwników żołnierzy z Argos.
Bitwa[edytuj]
Na początku bitwy Spartanom udało się rozbić wojska z Argos, których resztki uciekły w popłochu do Helikonu. W chwili gdy Spartanie sądzili już, że bitwa jest wygrana, doniesiono im o sytuacji na drugiej flance, gdzie wojska z Orchomenosu ulegały atakom Tebańczyków. Wówczas Agesilaos zebrał swoje wojska, zamierzając uderzyć nimi na Tebańczyków. Spartanie rozbili całkowicie przeciwnika, a walka zakończyła się prawdziwą masakrą, z której udało się ujść z życiem zaledwie kilku Tebańczykom. (Ksenofont).
W walce rany odniósł Agesilaos, jednak gdy doniesiono mu o 80 wojownikach przeciwnika, którzy zbiegając z pola walki schronili się w pobliskiej świątyni, władca zagwarantował im swobodny odwrót. Według relacji Diodora Sycylijskiego w walce padło 600 Tebańczyków i ich sprzymierzonych a także 350 Spartan i ich sojuszników.
Literatura[edytuj]
- Lazenby, John F: The Spartan army. Warminster, GB: Aris & Phillips, 1985.
