Bitwa pod Lugdunum

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Lugdunum
Wojna Septymiusza Sewera z Klodiuszem Albinem 195197
Aureus-Clodius Albinus-RIC 0009b.jpg
Moneta z wizerunkiem Klodiusza Albina
Czas 197 n.e.
Miejsce Lugdunum (Lyon)
Terytorium Galia
Wynik zwycięstwo wojsk Sewera
Strony konfliktu
wojska Septymiusza Sewera wojska Klodiusza Albina
Dowódcy
Septymiusz Sewer, Letus Klodiusz Albin
Siły
60 000 70 000 – 90 000
Straty
nieznane wysokie

Bitwa pod Lugdunum – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 197 n.e.

W roku 195 n.e. doszło do wojny pomiędzy Septymiuszem Sewerem a Klodiuszem Albinem. W styczniu 196 n.e. Albin na czele 3 legionów brytyjskich przeprawił się do Galii, zakładając obóz w mieście Lugdunum (ob. Lyon). Wkrótce na stronę Albina przeszły wojska z Hiszpanii oraz Zajordanii. Armia Sewera tymczasem podążyła na zachód w kierunku Wiminacjum (okolice Belgradu). Latem 196 n.e. siły te dotarły na tereny Galii. Do starcia obu armii doszło następnego roku w okolicy miasta Lugdunum.

Wojska Albina liczyły 60 000 ludzi, przeciwnik dysponował liczniejszym wojskiem w liczbie 70 000 – 90 000 żołnierzy. Bitwa była zacięta i początkowo żadna ze stron nie odnosiła sukcesu. W centrum przewagę uzyskali żołnierze Albina, którzy zepchnęli przeciwnika, zmuszając nawet do ucieczki konno samego Sewera. Ten uciekając przed pogonią spadł z konia, nie został jednak rozpoznany. Gdy wydawało się już, że zwycięstwo przypadnie legionistom Albina, pojawiły się posiłki Sewera dowodzone przez Letusa, które uderzyły z flanki. Wzmocnione nieoczekiwanie świeżymi siłami oddziały Sewera w centrum, ponownie zaatakowały zmuszając wojsko Albina do ucieczki. Wkrótce pościg za uciekającym wrogiem przekształcił się w prawdziwą rzeź. Ludzie Sewera wtargnęli do miasta, które ograbiono i spalono. Pojmanemu Albinusowi odcięto głowę, po czym zaniesiono ją Sewerowi. Według innej wersji Albin popełnił samobójstwo. Jego ciało rzucono psom na pożarcie a głowę odesłano do Rzymu. Zwolenników Albina skazano na śmierć, konfiskując ich majątki. W czerwcu 197 n.e. Sewer wkroczył triumfalnie do Rzymu, a jego dynastia panowała w kraju przez najbliższe 38 lat.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Gazda: Wojny domowe w Imperium Rzymskim, wyd. Bellona. Warszawa 2008.