Bitwa pod Mojkovacem

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Mojkovacem
I wojna światowa
Mojkovac battle.png
Szkic bitwy pod Mojkovacem
Czas 6-7 stycznia 1916
Miejsce Mojkovac
Terytorium Czarnogóra
Wynik zwycięstwo armii czarnogórskiej
Strony konfliktu
 Królestwo Czarnogóry  Austro-Węgry
Dowódcy
Janko Vukotić
Krsto Todorov-Zrnov Popović
Franz Conrad von Hötzendorf
Siły
6 500 żołnierzy 30 000 żołnierzy
Straty
2 500 20 000 (zabici i ranni)
Kampania serbska

CerDrinaKolubaraMoravaOwcze PoleKosowoMojkovacFront salonicki

Bitwa pod Mojkovacem − bitwa w czasie I wojny światowej stoczona w dniach 6-7 stycznia 1916 pomiędzy armią czarnogórską a oddziałami armii austro-węgierskiej dowodzonymi przez Franza Conrada von Hötzendorfa.

Przyczyny konfliktu[edytuj | edytuj kod]

Zimą 1915 armia czarnogórska przez trzy miesiące powstrzymywała atak jednostek austro-węgierskich. W styczniu 1916 jednostki czarnogórskie otrzymały rozkaz, aby zabezpieczyć odwrót armii serbskiej przez Albanię na Korfu. 6 stycznia 1916 w pobliżu wsi Mojkovac część 1 Dywizji Sandżackiej (dow. gen. Petar Martinović) stanęła na drodze kilkakrotnie silniejszych oddziałów armii austro-węgierskiej (głównie 53 i 62 Dywizji Piechoty). Biljana Vankovska nazwała obronę Mojkovaca czarnogórskimi Termopilami[1].

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Wczesnym rankiem jednostki austro-węgierskie po zbombardowaniu przez artylerię pozycji czarnogórskich podjęły pierwszą próbę ich przełamania. Zarówno poranny atak, jak i kolejny, przeprowadzony w południe, został odparty, a atakującym zadano spore straty. Do wieczora straty oddziałów Hötzendorfa przekraczały 2000 zabitych, ale udało im się wbić klin w pozycje czarnogórskie. Nocny kontratak, przeprowadzony na rozkaz gen. Janko Vukotića, odrzucił oddziały austriackie na pozycje wyjściowe. Następnego dnia oddziały austro-węgierskie kontynuowały bezskuteczne próby przełamania pozycji czarnogórskich, a wieczorem 7 stycznia rozpoczęły odwrót. Walki toczyły się w skrajnie niekorzystnych warunkach – w śniegu, przy temperaturze spadającej nocą do -25 st.C.

Straty[edytuj | edytuj kod]

W czasie dwudniowej bitwy łączne straty armii austro-węgierskiej przekraczały 20 tysięcy żołnierzy (zabitych, rannych i zaginionych). Zwycięska armia czarnogórska utraciła niemal połowę żołnierzy, większość – w drugim dniu bitwy.

Konsekwencje bitwy[edytuj | edytuj kod]

Dzięki postawie Czarnogórców pod Mojkovacem armia serbska zyskała czas na odwrót przez terytorium Albanii. Jednostki czarnogórskie utrzymały kontrolę nad dorzeczem Tary i rejonem Berane-Andrijevica-Mojkovac do 18 stycznia. Tydzień później Czarnogórcy byli zmuszeni złożyć broń.

Przypisy

  1. Biljana Vankovska, Haken Wiberg, Between Past and Future: Civil-Military Relations in Post-Communist Balkan States, I.B.Tauris 2003, s.146

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Srđa Pavlović: Balkan Anschluss: The Annexation of Montenegro and the Creation of the Common South Slavic State. Purdue University Press: 2008, s. 77-78. ISBN 9781557534651.
  • Louis Andrew Vucinich: God and the Villagers: A story of Montenegro. New York: 1974, s. 313-314.