Janko Vukotić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Janko Vukotić (serb. Јанко Вукотић) - (ur. 18 lutego 1866 we wsi Čevo k. Cetinja, zm. 4 lutego 1927 w Belgradzie) - czarnogórski generał w okresie wojen bałkańskich i I wojny światowej, premier rządu czarnogórskiego w latach 1913-1915.

Ukończył akademię wojskową we Włoszech. W 1908 został wysłany jako specjalny przedstawiciel Czarnogóry na rozmowy z serbskimi oficerami odnośnie wspólnych działań przeciwko Turcji Osmańskiej. Został zatrzymany w Zagrzebiu przez policję austro-węgierską. Miał wtedy stwierdzić, że jeśli po raz kolejny wkroczy na terytorium Austro-Węgier to tylko z szablą w ręku.[1] W 1910 został mianowany dowódcą 1 dywizji piechoty armii czarnogórskiej. W czasie I wojny bałkańskiej kierował operacjami armii czarnogórskiej w Sandżaku, a następnie objął funkcję szefa sztabu armii.

W styczniu 1916 dowodził oddziałami czarnogórskimi, które odniosły zwycięstwo nad armią austro-węgierską w bitwie pod Mojkovacem. 25 stycznia 1916, w imieniu Czarnogóry podpisał rozejm z Austro-Węgrami, a następnie trafił do niewoli.

Miał syna Wukaszina i córkę o imieniu Wasilija.

W marcu 1997 w centrum Mojkovaca odsłonięto gigantyczny pomnik Vukoticia.

Przypisy

  1. J.Treadway, The Falcon and the Eagle. Montenegro and Austria 1908-1914, Purdue University Press 1983, s.154