Boris Cilewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boris Cilewicz
Boriss Cilevičs
Flickr - Saeima - 10.Saeimas deputāts Boriss Cilevičs.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1956
Dyneburg
Łotwa Poseł na Sejm Republiki Łotewskiej XII kadencji
Przynależność polityczna Socjaldemokratyczna Partia "Zgoda"
Okres urzędowania od 4 listopada 2014

Boris Cilewicz (ros. Борис Леонидович Цилевич; łot. Boriss Cilevičs; ur. 26 marca 1956 w Dyneburgu) – łotewski inżynier rosyjsko-żydowskiego pochodzenia, polityk, od 1998 poseł na Sejm.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Dyneburgu w rodzinie imigrantów z Leningradu. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście, po czym studiował na Wydziale Matematyki i Fizyki Łotewskiego Uniwersytetu Państwowego (LVU). W 1981 obronił pracę kandydacką z dziedziny fizyki matematycznej i teoretycznej. W latach 80. pracował jako inżynier, a na przełomie lat 80. i 90. był zatrudniony w charakterze współpracownika naukowego laboratorium komputerowych metod nauczania Instytutu Matematyki i Informatyki LVU.

Na początku lat 90. zaangażował się w działalność społeczną i polityczną (m.in. jako członek Łotewskiego Frontu Ludowego), był również dziennikarzem (od 1992 członek Związku Dziennikarzy Łotwy). Od 1995 pełnił obowiązki dyrektora Ośrodka Badań Pedagogicznych i Społecznych "Baltic Insight". W 1994 znalazł się wśród założycieli Partii Zgody Narodowej (TSP), z ramienia której wybrano go w marcu 1997 radnym Rygi.

W 1998 uzyskał mandat posła na Sejm VII kadencji z listy TSP (ponownie wybierany w latach 2002, 2006 i 2010 – kolejno jako kandydat PCTVL i Centrum Zgody). Był reprezentantem strony społecznej przed Sądem Konstytucyjnym Łotwy w sprawie ustawy ograniczającej używanie języka rosyjskiego w środkach masowego przekazu. Od 1999 zasiada w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy (w latach 2005–2007 pełnił obowiązki przewodniczący podkomitetu ds. mniejszości narodowych)[1]. W latach 2003–2004 był obserwatorem i przez krótki okres posłem Łotwy w Parlamencie Europejskim[2]. W wyborach w 2010 był kandydatem Centrum Zgody na funkcję ministra spraw zagranicznych[3]. W Sejmie X kadencji pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Praw Człowieka i Spraw Społecznych, zasiadał również w Komisji Spraw Zagranicznych. Od kilku kadencji stoi na czele grupy współpracy z parlamentem Izraela[4][5].

Żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]