Boris Cilewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boris Cilewicz
Boriss Cilevičs
Flickr - Saeima - 10.Saeimas deputāts Boriss Cilevičs.jpg
Data i miejsce urodzenia 26 marca 1956
Dyneburg
Łotwa Poseł na Sejm Republiki Łotewskiej XI kadencji
Przynależność polityczna Centrum ZgodySocjaldemokratyczna Partia "Zgoda"
Okres urzędowania od 17 października 2011

Boris Cilewicz (ros. Борис Леонидович Цилевич; łot. Boriss Cilevičs; ur. 26 marca 1956 w Dyneburgu) – łotewski inżynier rosyjsko-żydowskiego pochodzenia, polityk, od 1998 poseł na Sejm.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Dyneburgu w rodzinie imigrantów z Leningradu. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście, po czym studiował na Wydziale Matematyki i Fizyki Łotewskiego Uniwersytetu Państwowego (LVU). W 1981 obronił pracę kandydacką z dziedziny fizyki matematycznej i teoretycznej. W latach 80. pracował jako inżynier, a na przełomie lat 80. i 90. był zatrudniony w charakterze współpracownika naukowego laboratorium komputerowych metod nauczania Instytutu Matematyki i Informatyki LVU.

Na początku lat 90. zaangażował się w działalność społeczną i polityczną (m.in. jako członek Łotewskiego Frontu Ludowego), był również dziennikarzem (od 1992 członek Związku Dziennikarzy Łotwy). Od 1995 pełnił obowiązki dyrektora Ośrodka Badań Pedagogicznych i Społecznych "Baltic Insight". W 1994 znalazł się wśród założycieli Partii Zgody Narodowej (TSP), z ramienia której wybrano go w marcu 1997 radnym Rygi.

W 1998 uzyskał mandat posła na Sejm VII kadencji z listy TSP (ponownie wybierany w latach 2002, 2006 i 2010 – kolejno jako kandydat PCTVL i Centrum Zgody). Był reprezentantem strony społecznej przed Sądem Konstytucyjnym Łotwy w sprawie ustawy ograniczającej używanie języka rosyjskiego w środkach masowego przekazu. Od 1999 zasiada w Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy (w latach 2005–2007 pełnił obowiązki przewodniczący podkomitetu ds. mniejszości narodowych)[1]. W latach 2003–2004 był obserwatorem i przez krótki okres posłem Łotwy w Parlamencie Europejskim[2]. W wyborach w 2010 był kandydatem Centrum Zgody na funkcję ministra spraw zagranicznych[3]. W Sejmie X kadencji pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Praw Człowieka i Spraw Społecznych, zasiadał również w Komisji Spraw Zagranicznych. Od kilku kadencji stoi na czele grupy współpracy z parlamentem Izraela[4][5].

Żonaty, ma dwoje dzieci.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]