Brainfuck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Brainfuck to ezoteryczny język programowania stworzony przez Urbana Müllera około roku 1993. Nazywany też czasem Brainf*ck, Brainf*** lub po prostu BF.

Budowa języka[edytuj | edytuj kod]

Celem Müllera było stworzenie języka z jak najmniejszą liczbą instrukcji oraz jak najmniejszego kompilatora. Oryginalny kompilator, napisany na Amigę ma rozmiar 240 bajtów.

Jak sugeruje nazwa, programowanie w tym języku jest trudne. Bez względu na to w Brainfucku można zaimplementować dowolny algorytm, ponieważ język ten jest zupełny w sensie maszyny Turinga.

Język opiera się na prostym modelu maszyny, składającym się, oprócz programu, z tablicy bajtów (zazwyczaj 30000) zainicjalizowanych zerami oraz wskaźnika do tej tablicy, zainicjalizowanego tak, aby wskazywał na jej pierwszy element.

Instrukcje[edytuj | edytuj kod]

Brainfuck zawiera 8 następujących jednoznakowych instrukcji:

Znak Znaczenie Odpowiednik w C
> zwiększa wskaźnik o 1 ++p
< zmniejsza wskaźnik o 1 --p
+ zwiększa o 1 w bieżącej pozycji ++(*p)
- zmniejsza o 1 w bieżącej pozycji --(*p)
. wyświetla znak w bieżącej pozycji (ASCII) putchar(*p)
, pobiera znak i wstawia go w bieżącej pozycji (ASCII) *p=getchar()
[ skacze bezpośrednio za odpowiadający mu ], jeśli w bieżącej pozycji znajduje się 0 while(*p){
] skacze do odpowiadającego mu [ }

Przy czym "bieżąca pozycja" oznacza element w tablicy wskazywany przez wskaźnik (w odpowiednikach w C p oznacza wskaźnik!).

Wszystkie inne znaki są ignorowane, co jest przydatne przy pisaniu komentarzy.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Hello World![edytuj | edytuj kod]

Następujący program drukuje napis "Hello World!" na ekranie i przechodzi do nowej linii:

++++++++++
[
>+++++++>++++++++++>+++>+<<<<-
] Na początek ustawiamy kilka przydatnych później wartości
>++.               drukuje 'H'
>+.                drukuje 'e'
+++++++.           drukuje 'l'
.                  drukuje 'l'
+++.               drukuje 'o'
>++.               spacja
<<+++++++++++++++. drukuje 'W'
>.                 drukuje 'o'
+++.               drukuje 'r'
------.            drukuje 'l'
--------.          drukuje 'd'
>+.                drukuje '!'
>.                 nowa linia

Dla względów czytelności kod programu został podzielony na kilka linii i zostały dodane komentarze. Brainfuck traktuje wszystkie znaki poza +-<>[],. jako komentarz. Równie dobrze powyższy program można by zapisać jako:

++++++++++[>+++++++>++++++++++>+++>+<<<<-]>++.>+.+++++++..+++.>++.<<+++++++++++++++.>.+++.------.--------.>+.>.

Trywialne[edytuj | edytuj kod]

Czyszczenie komórki[edytuj | edytuj kod]

[-]

Prosty program, który ustawia wartość w aktualnej komórce na 0. Mówiąc ściślej, tak długo dekrementuje wartość w aktualnej komórce, jak długo jest ona większa od 0.

Prosta pętla[edytuj | edytuj kod]

,[.,]

Pętla, która pobiera z wejścia kolejne znaki i drukuje je na ekranie tak długo, aż wczytany zostanie znak końca pliku (EOF). W niektórych implementacjach znak EOF ma wartość -1, wtedy odpowiadający program wygląda następująco:

,+[-.,+]

Poruszanie wskaźnikiem[edytuj | edytuj kod]

>,[.>,]

Ciekawsza wersja poprzedniego programu, tym razem dodatkowo zapisujemy wejście do kolejnych komórek.

Dodawanie[edytuj | edytuj kod]

[->+<]

Powyższy kod dodaje wartość w aktualnej komórce do następnej komórki. Warto zauważyć, że zeruje to wartość w aktualnej komórce.

Wyrażenie warunkowe w pętli[edytuj | edytuj kod]

,----------[----------------------.,----------]

Powyższy program pobiera wejście (małe litery alfabetu angielskiego) zakończone znakiem nowej linii (czyli wciśnięciem entera) i drukuje je, wcześniej zwiększając litery na wielkie.

Na początku wczytujemy pierwszy znak i odejmujemy od niego 10 (wartość znaku liczona jest w kodzie ASCII, znak nowej linii ma wartość ASCII 10). Gdyby wczytano znak nowej linii program zakończyłby się, w innym wypadku odejmujemy od niego 22 (razem z poprzednimi 10 odjęliśmy już 32, czyli różnicę między odpowiednimi małymi i wielkimi literami), drukujemy na ekranie, po czym znowu wczytujemy znak, odejmujemy 10 i wracamy do początku pętli.

Kopiowanie wartości z komórki[edytuj | edytuj kod]

(Jako że przykłady robią się coraz bardziej skomplikowane przyjmijmy dla ułatwienia, że [0], [1], [2] i tak dalej odnoszą się do kolejnych komórek)

Powiedzmy, że chcemy skopiować wartość z [0] do [1]. Najprostszym sposobem jest intuicyjne:

[->+<]

Niestety, takie wywołanie ustawi wartość w [0] na 0. Aby odzyskać początkową wartość [0] możemy przekopiować [0] do [1] i [2] równocześnie, a następnie kopiując wartość z [2] do [0]. Program realizujący to zadanie wygląda tak:

[->+>+<<]      kopiujemy z (0) do (1) i (2)
>>[-<<+>>]<<   kopiujemy z (2) do (0)

Nietrywialne[edytuj | edytuj kod]

Poniżej widać proste implementacje podstawowych operacji arytmetycznych. Są one bardzo uproszczone, tzn. wejściem są dwie cyfry, także wynik musi być cyfrą.

Dodawanie[edytuj | edytuj kod]

,>++++++[<-------->-],[<+>-]<.

Program wczytuje dwie jednocyfrowe liczby i drukuje rezultat dodawania. Niestety, program zadziała poprawnie tylko wtedy, gdy rezultat jest cyfrą.

43
 
7

Wczytujemy do [0] pierwszą cyfrę i odejmujemy od niej 48 (kody ASCII dla cyfr 0-9 to 48-57). Odejmowanie to jest zrobione za pomocą prostej pętli: najpierw wstawiamy 6 do [1], a następnie tak długo, jak [1] jest różna od zera odejmujemy 8 od [0], i w końcu odejmujemy 1 od [1]. Następnie wczytujemy drugą cyfrę do [1]. Następna pętla [<+>-] dodaje drugą liczbę do pierwszej i zeruje [1]. Na końcu drukujemy wartość z [0].

Mnożenie[edytuj | edytuj kod]

,>,>++++++++[<------<------>>-]
<<[>[>+>+<<-]>>[<<+>>-]<<<-]
>>>++++++[<++++++++>-]<.

Podobnie jak poprzednio, jednak tym razem mnożymy zamiast dodawać.

Pierwszą cyfrę przechowujemy w [0], drugą w [1]. Obie zmniejszamy o 48.

Tutaj zaczyna się pętla główna programu. Działamy według zasady: odejmij 1 od [0] po czym dodaj wartość z [1] do [2].

Na końcu dodajemy 48 do [2] i drukujemy rezultat na ekranie.

Dzielenie[edytuj | edytuj kod]

,>,>++++++[-<--------<-------->>] przechowuje dwie cyfry w (0) i (1) od obu odejmujemy 48
<<[                               powtarzaj dopóki dzielna jest niezerowa
>[->+>+<<]                        kopiuj dzielnik z (1) do (2) i (3) (1) się zeruje
>[-<<-                            odejmujemy 1 od dzielnej (0) i dzielnika (2) dopóki (2) nie jest 0
[>]>>>[<[>>>-<<<[-]]>>]<<]        jeżeli dzielna jest zerem wyjdź z pętli
>>>+                              dodaj jeden do ilorazu w (5)
<<[-<<+>>]                        kopiuj zapisany dzielnik z (3) do (1)
<<<]                              przesuń wskaźnik na (0) i powtórz pętlę
>[-]>>>>[-<<<<<+>>>>>]            kopiuj iloraz z (5) do (0)
<<<<++++++[-<++++++++>]<.         dodaj 48 i drukuj wynik

Po wczytaniu dwóch cyfr powyższy program oblicza ich iloraz (ignorując resztę) i drukuje go na ekranie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Lista podobnych języków:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]