Język niskiego poziomu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Język niskiego poziomu to język programowania umożliwiający zapis rozkazów maszynowych za pomocą stosunkowo prostych oznaczeń symbolicznych, np. każdy język asemblerowy jest językiem niskiego poziomu.

Miernikiem „poziomu” danego języka programowania jest również jego powiązanie ze sprzętem komputerowym (ang. hardware). W asemblerze operujemy bezpośrednio na rejestrach procesora i pośrednio także na komórkach pamięci, a np. w języku C programujemy za pomocą instrukcji. Natomiast Java, i inne języki obiektowe, pozwalają budować i następnie posługiwać się zależnościami występującymi między tzw. obiektami – w efekcie w języku tym praktycznie „nie widzimy” sprzętu komputerowego.

Określenie „język niskiego poziomu” może byc rozumiane również jako skala oceny subiektywnej danego języka programowania względem innego, np. C może być oceniany jako język niskiego poziomu przez osoby programujące w języku Java.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]