Lufa gwintowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gwintowana lufa działa 105 mm ze współczesnego czołgu.
Gwint francuskiej armaty z XIX wieku.
Trzy wystrzelone pociski 7,62x51mm NATO (obok nieużytego naboju), z widocznymi śladami gwintowania lufy.

Lufa gwintowana – rodzaj lufy, stosowanej w broni palnej już w połowie XV stulecia. W lufie tej znajduje się gwint (skręcenie), które nadaje pociskowi ruch wirowy, przez co jego lot jest znacznie bardziej stabilny dzięki efektowi żyroskopowemu. Jej zaletą jest duża celność, jednak ze względu na długi czas nabijania stosowana była początkowo jedynie w broni myśliwskiej lub wyborowej (np. arkebuzach). Powszechne stosowanie luf gwintowanych nastąpiło w drugiej połowie XIX wieku wraz z wynalezieniem amunicji zespolonej i broni odtylcowej.

W broni palnej występuje zazwyczaj (z wyjątkiem broni gładkolufowej) wewnątrz lufy gwint wewnętrzny ekstremalnie grubozwojowy, tzn. skok tego gwintu jest bardzo duży, często na całej długości lufy nie ma nawet pełnego zwoju tego gwintu. Jednocześnie jednak naciętych jest kilka bruzd gwintu (zazwyczaj 4-6, w lufach wielkich kalibrów, np. armatnich, nawet znacznie więcej).

W chwili wystrzału pocisk w płaszczu z miękkiego stopu miedzi (bądź pocisk stalowy z miedzianym lub ołowianym pierścieniem wiodącym) przeciskany jest z dużą prędkością przez nagwintowany przewód lufy; w efekcie pocisk nabiera dużej prędkości obrotowej (np. przy założeniu, że końcowa prędkość pocisku w lufie wynosi 200 m/s, lufa ma 1 metr długości i na całej długości jest dokładnie jeden zwój gwintu, to pocisk opuszczając przewód lufy będzie wirował z prędkością 200 obr/s).

Gwintowanie lufy zwiększa odrzut broni przy strzelaniu, a także bardzo zwiększa siły działające na lufę. Wykonanie lufy gwintowanej jest znacznie trudniejsze, niż lufy niegwintowanej.