César Vallejo
César Vallejo (ur. 16 marca 1892 w Santiago de Chuco w La Libertad, Peru - zm. 15 kwietnia 1938 w Paryżu, Francja) peruwiański poeta. Przedstawiciel postmodernizmu i awangardy. Przez Charlesa Bukowskiego zaliczany do grona wielkich klasyków literatury, którego poświęcenie scharakteryzował krótko w wierszu "Czego chcą": Vallejo piszący o samotności i umierający z głodu[1]. Mimo iż w ciągu swojego życia opublikował tylko trzy książki, dziś uważany jest za jednego z największych innowatorów języka literackiego XX wieku[2]. Mała liczba publikacji wynikała z całkiem innej, odrębnej koncepcji i filozofii sztuki, prezentowanej przez każdą z trzech książek[3].
Spis treści |
[edytuj] Życie
Ta sekcja jest zalążkiem. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
[edytuj] Twórczość
[edytuj] Dzieła
- Los heraldos negros (1919)
- Trilce (1922)
- España, aparta de mí este cáliz (1937)
- Poemas humanos (1939, wydanie pośmiertne)
- The Complete Posthumous Poetry of César Vallejo (1979, wydanie pośmiertne)
[edytuj] Spuścizna
Wydany pośmiertnie w 1979 zbiór wierszy Vallejo, The Complete Posthumous Poetry of César Vallejo, przyniósł Claytonowi Eshlemanowi oraz José Rubii Barcii (tłumaczom na język angielski) główną nagrodę fundacji National Book Award.
Przypisy
- ↑ Bukowski Charles - czego chcą
- ↑ Informacja za: http://en.wikipedia.org/wiki/C%C3%A9sar_Vallejo
- ↑ Ibid.
