César Vallejo
César Abraham Vallejo Mendoza (ur. 16 marca 1892 w Santiago de Chuco w La Libertad, Peru, zm. 15 kwietnia 1938 w Paryżu, Francja) – peruwiański poeta, prozaik i eseista. Przedstawiciel postmodernizmu i awangardy. Przez Charlesa Bukowskiego zaliczany do grona wielkich klasyków literatury, którego poświęcenie scharakteryzował krótko w wierszu „Czego chcą”: Vallejo piszący o samotności i umierający z głodu[1]. Mała liczba publikacji wynikała z całkiem innej, odrębnej koncepcji i filozofii sztuki, prezentowanej przez każdą z trzech książek[2].
Spis treści |
Życie prywatne [edytuj]
Urodził się w metyskiej rodzinie w Santiago de Chuco na północy Peru, jako najmłodszy z jedenaściorga rodzeństwa. Jego rodzicami byli Francisco de Paula Vallejo Benítez y María de los Santos Mendoza Gurrionero. Oboje byli nieślubnymi dziećmi galicyjskich księży i peruwiańskich Indianek[3]. W 1915 r. ukończył studia humanistyczne na Państwowym Uniwersytecie w Trujillo. W 1923 r. odpłynął do Paryża i nigdy więcej z Europy do Peru i Ameryki Łacińskiej już nie powrócił. W 1934 r. ożenił się w Paryżu z francuską poetką Georgette Marie Philippart.[4]
Twórczość [edytuj]
Dzieła [edytuj]
- Los heraldos negros (1919)
- Trilce (1922)
- España, aparta de mí este cáliz (1937)
- Poemas humanos (1939, wydanie pośmiertne)
- Novelas y cuentos completos (Lima, 1967, wydanie pośmiertne)
Tłumaczenia [edytuj]
Oto autorzy przetłumaczeni przez Vallejo z francuskiego na hiszpański: Général Mangin, Henri Barbusse i Marcel Aymé. Tłumaczenia te zostały wydane w Paryżu, Madrycie i Buenos Aires. Kilka lat temu zostały zebrane i wydane w tomie:
- Traducciones completas (Lima, 2003)[5]
Tłumaczenia jego dzieła na angielski [edytuj]
Wydany pośmiertnie w 1979 zbiór wierszy Vallejo, The Complete Posthumous Poetry of César Vallejo, przyniósł Claytonowi Eshlemanowi oraz José Rubii Barcii (tłumaczom na język angielski) główną nagrodę fundacji National Book Award.
