Carlos Germano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlos Germano
Imię i nazwisko Carlos Germano Schwambach Neto
Data i miejsce
urodzenia
14 sierpnia 1970
Domingos Martins, Brazylia
Pozycja bramkarz
Wzrost 192 cm
Masa ciała 87 kg
Kariera juniorska
1985–1991 Vasco da Gama
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1991–1999
2000
2001
2002
2002
2003
2004
2004
2005
2005–2006
Vasco da Gama
Santos
Portuguesa
Internacional
Botafogo
Paysandu
América
Vasco da Gama
Madureira
FC Penafiel
119 (0)
11 (0)
20 (0)

24 (0)
23 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1995–1998  Brazylia 9 (0)

Carlos Germano Schwambach Neto znany jako Carlos Germano (ur. 14 sierpnia 1970 w Domingos Martins), były piłkarz brazylijski grający na pozycji bramkarza.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Carlos Germano pochodzi ze stanu Espírito Santo, a jego ojciec pochodzi z Niemiec. Karierę piłkarską rozpoczął w rodzinnym mieście Domingos Martins. W 1985 jego talent odkryli poszukiwacze talentów z klubu Vasco da Gama i młodemu Carlosowi zaproponowano staż w zespole młodzieżowym. Jeszcze w tym samym roku młody golkiper stał się podstawowym zawodnikiem młodej drużyny Vasco da Gama, a w 1990 roku przesunięto go do kadry pierwszego zespołu. W lidze brazylijskiej zadebiutował jednak dopiero rok później, ale w pierwszych latach swojej kariery był rezerwowym, m.in. dla reprezentanta kraju, Acacio. Swoje pierwsze sukcesy z Vasco osiągnął w 1992 roku, gdy wywalczył mistrzostwo stanu Rio de Janeiro, a także sięgnął po mniej znaczące trofeum, Taça Guanabara. W 1993 roku częściej grywał między słupkami drużyny z Rio de Janeiro i sięgnął po swoje drugie w karierze mistrzostwo stanowe. W 1994 roku powtórzył ten sukces, a także drugi raz wygrał Taça Guanabara. W 1997 roku pierwszy i jedyny raz w karierze został mistrzem Brazylii. W 1998 roku Vasco da Gama z Carlosem Germano w bramce dotarło do finału Copa Libertadores, a tam okazało się lepsze od ekwadorskiej Barcelony Guayaquil (2:0, 2:1). W tym samym roku Carlos został także mistrzem swojego stanu i zdobył Taça Guanabara. Wystąpił też w przegranym 1:2 Pucharu Interkontynentalnego z Realem Madryt. W Vasco da Gama Germano grał jeszcze w 1999 roku, a łącznie dla tego klubu rozegrał 119 meczów w lidze brazylijskiej.

Na początku 2000 roku Carlos Germano odszedł z Vasco po kłótni z prezesem klubu. Został bramkarzem Santosu, ale rozegrał tam tylko jeden sezon i wystawiono go na listę transferową (klub nie był w stanie wypłacić należności finansowych). W 2001 roku odszedł na zasadzie wolnego transferu do Portuguesy São Paulo i tam, podobnie jak w Santosie, spędził jeden sezon. W 2002 roku wrócił do Rio i grał w Botafogo. W 2003 roku był bramkarzem Paysandu Sport Club, w 2004 – América Rio de Janeiro, a w 2005 – Madureira Esporte Clube. Latem tamtego roku wyjechał do portugalskiego FC Penafiel, z którym spadł z pierwszej ligi, a w 2006 roku zakończył karierę.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
1990 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 0 0
1991 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 3 0
1992 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 1 0
1993 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 12 0
1994 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 20 0
1995 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 21 0
1996 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 13 0
1997 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 14 0
1998 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 15 0
1999 Vasco da Gama Brazylia  Campeonato Brasileiro 20 0
2000 Santos FC Brazylia  Campeonato Brasileiro 11 0
2001 Portuguesa São Paulo Brazylia  Campeonato Brasileiro 20 0
2002 Botafogo Rio de Janeiro Brazylia  Campeonato Brasileiro 24 0
2003 Paysandu Sport Club Brazylia  Campeonato Brasileiro 23 0
2004 América Rio de Janeiro Brazylia  Campeonato Brasileiro ? 0
2005 Madureira Rio de Janeiro Brazylia  Campeonato Brasileiro ? 0
2005/06 FC Penafiel Portugalia  Superliga ? 0

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Brazylii Carlos Germano zadebiutował 11 października 1995 roku w wygranym 2:0 towarzyskim spotkaniu z Urugwajem. W 1997 roku jako rezerwowy zdobył z „Canarinhos” złoty medal Copa América 1997. W 1998 roku został powołany przez Mário Zagallo do kadry na Mistrzostwa Świata we Francji. Z drużyną wywalczył tam wicemistrzostwo świata, ale nie rozegrał żadnego spotkania. Po tym turnieju zakończył reprezentacyjną karierę, a w drużynie narodowej wystąpił 9 razy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]