Charlie Pasarell

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Charlie Pasarell
Charlie Pasarell
Pasarell w 1985 (turniej legend, Wimbledon 1985)
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Indian Wells
Data i miejsce urodzenia 12 lutego 1944
San Juan
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1968 (od 1960 jako amator)
Zakończenie kariery 1979
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 35 (3 czerwca 1974)
Australian Open 3R (1976, I 1977)
Roland Garros 3R (1973)
Wimbledon QF (1976)
US Open QF (1965)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 22 (23 sierpnia 1977)
Australian Open F (I 1977)
Roland Garros F (1970)
Wimbledon QF (1976)
US Open F (1965, 1969)

Charlie Pasarell (właśc. Charles Manuel Pasarell, ur. 12 lutego 1944 w San Juan) – amerykański tenisista i komentator sportowy portorykańskiego pochodzenia. Od 2013 członek Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[1].

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Pasarell jest znany także jako Charlito (hiszp. Mały Charlie), ponieważ jego ojciec również miał na imię Charlie i był uzdolnionym tenisistą oraz sześciokrotnym mistrzem Portoryko (w latach 1950, 1951, 1953, 1956, 1957 i 1958). Pasarell junior mistrzem Portoryko został raz – w 1960[2]. Charlito był również pięciokrotnym mistrzem juniorów Stanów Zjednoczonych. W 1962 wystąpił w Caribe Hilton Championships – największym turnieju w Ameryce Południowej, Środkowej i na Karaibach. W wieku 18 lat pokonał tam Ronalda Holmberga, siódmego wówczas Amerykanina. Następnie wygrał z najwyżej sklasyfikowanym Meksykaninem – Mario Llamasem 6:0, 6:0 w meczu ćwierćfinałowym. Był to rewanż za wygraną Llamasa w tym samym stosunku z ojcem Charlito 14 lat wcześniej. W 1967 zwyciężył ten turniej[3]. W tym samym roku został najwyżej sklasyfikowanym Amerykaninem. Reprezentował USA w Pucharze Davisa w latach 1966-1968 i 1974. W 1969 podczas Wimbledonu grał przeciwko Pancho Gonzálezowi. 41-letni wówczas Amerykanin pokonał 25-latka 22:24, 1:6, 16:14, 6:3, 11:9[4][5] w meczu trwającym 5 godzin i 12 minut[5]. Było to spotkanie z największą ilością gemów w historii Wimbledonu aż do 2010 roku, kiedy rekord został pobity w trakcie Wimbledonu 2010 przez Nicolasa Mahuta i Johna Isnera.

Schyłek kariery[edytuj | edytuj kod]

Rok 1977 był ostatnim dobrym rokiem w karierze Pasarella. Dotarł on do trzeciej rundy Australian Open. Ostatecznie zakończył rok na 77. miejscu w rankingu ATP. 1978 był początkiem końca kariery Amerykanina. Najgorszym momentem była porażka w trzeciej rundzie kwalifikacji do Wimbledonu z Janem Simberą 5:7, 3:6[6]. W 1979 zakwalifikował się zarówno do Wimbledonu jak i US Open i rozpoczął starty w zawodach weteranów. Ostatni raz próbował się zakwalifikować do turnieju wielkoszlemowego w 1984 roku. W wieku 40 lat odpadł wtedy w trzeciej rundzie eliminacji do Wimbledonu, przegrywając z Jeffem Turpinem 2:6, 4:6[7].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Charlito ma żonę Shireen Fareed, z którą ożenił się w listopadzie 1971[8]. Mają dwoje dzieci: Faraha i Charlesa.

Po zakończeniu kariery tenisowej[edytuj | edytuj kod]

Przez długi czas był dyrektorem i właścicielem turnieju Indian Wells[9]. Pod jego okiem turniej ten stał się jednym z najważniejszych w kalendarzu[9]. W grudniu 2009 sprzedał turniej Larry′emu Ellisonowi, współzałożycielowi Oracle Corporation[10]. Ze stanowiska dyrektora zrezygnował w 2012 roku[11][12][13] i wyjechał do Portoryko, by zająć się rozwojem ośrodka wypoczynkowego i klubu golfowego niedaleko Royal Isabela[11][12], którego jest współzałożycielem (razem z bratem)[14].

W 2001 roku odsłonięto jego gwiazdę na Alei Gwiazd w Palm Springs[15].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Hingis elected to International Tennis Hall of Fame (ang.). itftennis.com. [dostęp 2013-05-22].
  2. El Nacional – Campeones de Puerto Rico (hiszp.). caribbean.usta.com. [dostęp 2013-05-22].
  3. Caribe Hilton International Championships 1967 (ang.). tennisarchives.com. [dostęp 2013-05-22].
  4. Wimbledon History: Classic Matches: Gonzales v Pasarell (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2013-05-22].
  5. 5,0 5,1 David Gray: Pancho wins the longest match (ang.). theguardian.com, 1969-06-26. [dostęp 2014-03-18].
  6. Men's Singles Qualifying (ang.). W: ATP Wimbledon Draw (Men's) – 1978 [on-line]. stevegtennis.com. [dostęp 2013-11-08].
  7. Men's Singles Qualifying (ang.). W: ATP Wimbledon Draw (Men's) – 1984 [on-line]. stevegtennis.com. [dostęp 2013-11-08].
  8. People (ang.). si.com, 1971-11-29. [dostęp 2013-11-03].
  9. 9,0 9,1 Steven Biller, Janice Kleinschmidt: Charlie Pasarell (ang.). W: The Influencers [on-line]. palmspringslife.com, 2007-10. [dostęp 2013-08-29].
  10. BNP Paribas Open announces Larry Ellison as new owner (ang.). bnpparibasopen.com, 2009-12-22. [dostęp 2013-11-08].
  11. 11,0 11,1 Charlie Pasarell leaves BNP Paribas Open and Indian Wells Tennis Garden (ang.). bnpparibasopen.com, 2012-05-11. [dostęp 2013-11-08].
  12. 12,0 12,1 Чарли Пасарелл покидает пост директора по развитию соревнований в Индиан-Уэллсе (ros.). gotennis.ru, 2012-05-12. [dostęp 2013-08-16].
  13. Чарли Пасарелл покидает турнир в Индиан-Уэллсе (ros.). sports.ru, 2012-05-12. [dostęp 2013-08-16].
  14. Development Team (ang.). royalisabela.com. [dostęp 2013-08-16].
  15. Palm Spring Walk of Stars: Listed by Date Dedicated (ang.). palmspringswalkofstars.com. [dostęp 2013-05-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]