John Isner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Isner
John Isner
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Tampa
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1985
Greensboro
Wzrost 208 cm
Masa ciała 108 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2007
Zakończenie kariery aktywny
Trener Mike Sell
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 9
Najwyżej w rankingu 9 (16 kwietnia 2012)
Australian Open 4R (2010)
Roland Garros 4R (2014)
Wimbledon 3R (2014)
US Open QF (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 26 (2 kwietnia 2012)
Australian Open QF (2009)
Roland Garros 3R (2008)
US Open 2R (2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

John Robert Isner (ur. 26 kwietnia 1985 w Greensboro) – amerykański tenisista sklasyfikowany na 12. miejscu w rankingu ATP[1], reprezentant kraju w Pucharze Davisa, zdobywca Pucharu Hopmana z 2010 roku.

Status profesjonalnego tenisisty otrzymał w 2007 roku, jednak jego pierwsze starty w gronie zawodowców miały miejsce w 2005 roku. Pierwszy zawodowy mecz rozegrał z Robem Steckleyem podczas rozgrywek futuresowych w Joplin z lipca 2005 roku. Spotkanie zakończyło się wygraną Isnera 6:1, 7:6(2).

W grze pojedynczej ma w swoim dorobku dziewięć tytułów w zawodach rangi ATP World Tour oraz dziewięć razy dochodził do finałów. Isner jest również uczestnikiem najdłuższego meczu w historii tenisa. Spotkanie odbyło się między 22-24 czerwca 2010 podczas I rundy Wimbledonu, a rywalem Amerykanina był Nicolas Mahut. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera. Najwyższą pozycję rankingową w klasyfikacji singlowej osiągnął w kwietniu 2012 roku, nr 9.

W grze podwójnej zwyciężył w trzech turniejach kategorii ATP World Tour oraz jest trzykrotnym finalistą. Najwyżej w zestawieniu deblistów był na 26. pozycji w kwietniu 2012 roku.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma dwóch starszych braci, Nathana i Jordana. Ojciec Robert jest budowlańcem, a matka Karen handluje nieruchomościami. W tenisa gra od 9. roku życia. Wśród zainteresowań tenisisty znajdują się poker, golf i koszykówka. Obecnie[kiedy?] mieszka w Tampie na Florydzie, gdzie trenuje w Saddlebrook Academy z bardziej znanymi w tourze tenisistami jak James Blake czy Mardy Fish.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Styl gry i sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Isner znany jest z potężnego serwisu, w czym wydatnie pomaga mu jego nieprzeciętny wzrost (206 cm). Dobry pierwszy serwis umożliwia mu skuteczną grę przy siatce tzw. serw i wolej.

Jego sponsorami są Lacoste i Prince, wyposażające odpowiednio: w odzież i rakiety.

2007[edytuj | edytuj kod]

Zawodową karierę tenisową rozpoczął latem 2007 roku startami w turniejach rangi ITF Futures.

Na początku sierpnia, podczas turnieju rangi ATP World Tour, w Waszyngtonie wystąpił dzięki dzikiej karcie, która pierwotnie przypisana była Fernando Gonzálezowi. Isner otrzymał ją po tym, jak Chilijczyk wycofał się w ostatniej chwili z udziału w turnieju. Amerykanin osiągnął finał zawodów, pokonując po drodze takich graczy jak Tim Henman, Benjamin Becker, Wayne Odesnik, Tommy Haas i Gaël Monfils. W finale musiał uznać wyższość rodaka Andy'ego Roddicka, przegrywając 4:6, 6:7(4)[2]. Dzięki temu wynikowi awansował na 192. lokatę w rankingu światowym, w 6. tygodniu od debiutu w gronie najlepszych tenisistów świata.

Sukces w Waszyngtonie przyczynił się do przyznania Isnerowi dzikich kart do trzech kolejnych turniejów ATP, rozgrywek ATP Masters Series w Cincinnati, New Haven i wielkoszlemowego US Open. W Cincinnati swój udział zakończył na I rundzie, przegrywając z późniejszym ćwierćfinalistą imprezy, Davidem Ferrerem. W następnym tygodniu wystąpił w New Haven, pokonując Benjamina Beckera, a w II rundzie przegrywając po raz kolejny w ciągu ostatnich dwóch tygodni z Ferrerem, tym razem w trzech setach.

W swoim debiucie wielkoszlemowym na US Open pokonał w I rundzie Jarkko Nieminena. W meczu II rundy zwyciężył Rika de Voesta. Swój udział w turnieju zakończył na III rundzie ulegając Rogerowi Federerowi.

Rok ukończył na 107. pozycji w rankingu światowym.

2008[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu zadebiutował w Australian Open, odpadając w I rundzie po porażce z Fabrice'em Santoro. W parze z Ivo Karloviciem (najwyższy gracz w rozgrywkach ATP World Tour), Isner wystąpił w I rundzie gry podwójnej, tworząc w ten sposób "najwyższą" parę deblistów w historii touru.

W lutym Isner awansował po raz pierwszy w zawodowej karierze do czołowej 100. rankingu (93. lokata), po osiągnięciu ćwierćfinału turnieju w San José. Pokonał w nim Florenta Serrę i Tommy'ego Haasa. w 1/4 finału przegrał po trwającym ponad 3 godziny meczu z Hiszpanem Guillermo Garcíą Lópezem.

W połowie sezonu Amerykanin wystąpił w Rolandzie Garrosie oraz na Wimbledonie, odpadając za każdym razem w I rundzie, po porażkach odpowiednio z Juanem Ignacio Chelą oraz Ernestsem Gulbisem. W lipcu Isner wraz z Mardym Fishem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej rangi ATP World Tour, na trawiastych kortach w Newport. Amerykańska para wygrała spotkanie finałowe 6:4, 7:6(1) z duetem Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi.

Podczas US Open Series Isner doszedł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, przegrywając z Juanem Martínem del Potro, natomiast na US Open został pokonany w I rundzie przez Andreasa Becka. Pod koniec września Isner wygrał zawody kategorii ATP Challenger Tour w Lubbock, po pokonaniu w finale Franka Dancevicia.

Na koniec roku Isner zajmował 144. miejsce w zestawieniu ATP.

2009[edytuj | edytuj kod]

Rok Amerykanin zaczął od startu w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje. W turnieju głównym Isner pokonał Alberta Montañésa oraz swojego rodaka Robby'ego Ginepriego. W ćwierćfinale odpadł z Robinem Söderlingiem. W Australian Open wystąpił dzięki dzikiej karcie. Swój udział zakończył w I rundzie, odpadając z Dominikiem Hrbatym.

W połowie marca Amerykanin osiągnął IV rundę zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells. Isner po drodze wyeliminował m.in. Gaëla Monfilsa, a także byłego lidera światowego rankingu, Marata Safina. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Juanem Martínem del Potro.

Na dzień przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa Isner zrezygnował z gry w turnieju w powodu zdiagnozowania mononukleozy[3].

W lipcu Amerykanin powrócił do rywalizacji, na turniej w Indianapolis. Isner awansował do półfinału zawodów przegrywając pojedynek o finał z Robbym Gineprim. Podczas zawodów w Waszyngtonie Isner dotarł do półfinału, eliminując m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę i Tomáša Berdycha. W półfinale nie sprostał Andy'emu Roddickowi. Na US Open Amerykanin dotarł do IV rundy. W III fazie turnieju po raz pierwszy w karierze pokonał Roddicka, wynikiem 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W meczu o ćwierćfinał zmierzył się z Fernando Verdasco, któremu uległ w czterech setach.

Podczas cyklu turniejów w Azji Isner osiągnął ćwierćfinał w Bangkoku. Mecz o półfinał przegrał z Viktorem Troickim, późniejszym finalistą imprezy.

Sezon Amerykanin zakończył na 34. miejscu w rankingu.

2010[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Isner wystartował w nowozelandzkim Auckland, wygrywając po raz pierwszy w karierze turniej rangi ATP World Tour. Po drodze pokonał m.in. Tommy'ego Robredo, a w finale rezultatem 6:3, 5:7, 7:6(2) Arnauda Clémenta[4]. W Australian Open Amerykanin doszedł do IV rundy, po wygranej m.in. nad Gaëlem Monfilsem. Pojedynek o ćwierćfinał przegrał 6:7(4), 3:6, 2:6 z Andym Murrayem.

W połowie lutego Isner wystartował w turnieju w Memphis. W grze pojedynczej doszedł do finału, w którym nie sprostał Samowi Querreyowi, przegrywając 7:6(3), 6:7(5), 3:6[5]. W deblu wygrał swój drugi turniej ATP World Tour. Wspólnie z Querreyem pokonali w finale 6:4, 6:4 debel Ross Hutchins-Jordan Kerr[6].

Na początku marca Isner zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych w Pucharze Davisa, w rundzie przeciwko Serbii. W swoim pierwszym meczu przegrał z Viktorem Troickim, natomiast później w meczu deblowym razem z Bobem Bryanem pokonali parę Janko Tipsarević-Nenad Zimonjić. Trzeci mecz tej fazy rozgrywek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Końcowy wynik rywalizacji to 3:2 dla Serbów.

Na kortach ziemnych, na początku maja, amerykański tenisista osiągnął razem z Querreyem finał debla w turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. Mecz o tytuł przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami 2:6, 3:6. Kolejny start w sezonie Amerykanina miał miejsce w Belgradzie, gdzie osiągnął swój pierwszy singlowy finał na nawierzchni ziemnej. W finale spotkał się z Querreyem, z którym przegrał 6:3, 6:7(4), 4:6, nie wykorzystując w drugim secie piłki meczowej[7]. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Isner doszedł do III rundy, przegrywając z Tomášem Berdychem.

W dniach 22-24 czerwca w I rundzie Wimbledonu Isner rozegrał najdłuższy mecz w historii tenisa, przeciwko Nicolasowi Mahutowi. Pojedynek ten trwał 11 godzin i 5 minut. Isner wygrał go 3:2 (70:68 w ostatnim secie)[8]. W II rundzie przegrał z Thiemo de Bakkerem w trzech setach.

Pod koniec lipca Isner wystartował w Atlancie, gdzie doszedł do finału, w którym przegrał z Mardym Fishem 6:4, 4:6, 6:7(4)[9]. Z US Open odpadł w III rundzie po porażce z Michaiłem Jużnym. Pod koniec października Amerykanin doszedł do ćwierćfinału rozgrywek w Montpellier, przegrywając jednak z późniejszym zwycięzcą, Gaëlem Monfilsem.

Sezon Isner zakończył na 19. pozycji w zestawieniu ATP.

2011[edytuj | edytuj kod]

Isner podczas French Open, 2011

Sezon 2011 Isner otworzył od występu razem z Bethanie Mattek-Sands w Pucharze Hopmana. Amerykańska para wygrała ostatecznie całą imprezę[10]. W pojedynkach grupowych Isner pokonał odpowiednio Nicolasa Mahuta i Potito Starace, natomiast przegrał z Andym Murrayem. W finale Amerykanie pokonali zespół Belgii 2:1, a Isner w swoim singlowym pojedynku wygrał nad Rubenem Bemelmansem, natomiast w deblu wraz z Sands nad duetem Justine Henin-Ruben Bemelmans. Tuż przed Australian Open Isner wystartował w Auckland, gdzie grał jako obrońca tytułu. Amerykanin osiągnął w tej edycji ćwierćfinał przegrywając pojedynek o dalszą fazę z Davidem Nalbandianem. Podczas Australian Open Amerykanin doszedł do III rundy, odpadając po pięciosetowym pojedynku z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston, gdzie awansował do finału w grze podwójnej, partnerując Samowi Querreyowi. Pojedynek finałowy przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami. W połowie maja Isner razem z Samem Querreyem wygrali rywalizację deblową w Rzymie. W finale wygrali poprzez walkower z Mardym Fishem i Andym Roddickiem, ze względu na kontuzję ramienia jakiej doznał Roddick[11]. Podczas Rolanda Garrosa Amerykanin przegrał w I rundzie po porażce z Rafaelem Nadalem. Z rywalizacji na trawiastych kortach Wimbledonu Isner odpadł w II rundzie z Nicolásem Almagro. Drugi singlowy tytuł Amerykanin wywalczył w Newport. Po drodze Isner nie stracił seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(6) pokonał Oliviera Rochusa[12].

US Open Series Isner zaczął od startu w Atlancie, gdzie jak w sezonie 2010 osiągnął finał, w którym zagrał z Mardym Fishem. Isner przegrał pojedynek 6:3, 6:7(6), 2:6 nie wykorzystując dwóch piłek meczowych[13]. Podczas zawodów w Waszyngtonie Amerykanin awansował do półfinału, w którym nie sprostał Gaëlowi Monfilsowi. Pod koniec sierpnia, w Winston-Salem, Isner wywalczył trzeci singlowy tytuł w karierze, pokonując w półfinale Andy'ego Roddicka, zaś w finale w trzech setach Juliena Benneteau[14]. Na US Open Amerykanin osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał rozgrywek wielkoszlemowych[15]. Po drodze wyeliminował m.in. Gilles'a Simona, natomiast spotkanie o dalszą fazę przegrał z Andym Murrayem.

Jesienią Amerykanin osiągnął swój pierwszy półfinał w karierze w zawodach kategorii ATP World Tour Masters 1000, w Paryżu. Isner wyeliminował po drodze m.in. Davida Ferrera. Spotkanie o awans do finału zakończyło się porażką Isnera z Jo-Wilfriedem Tsongą, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych[16].

Sezon Amerykanin zakończył na 18. miejscu w zestawieniu ATP.

2012[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej w 2012 roku Isner rozegrał podczas Australian Open, gdzie doszedł do III rundy. Po drodze wyeliminował m.in. Davida Nalbandiana, przeciwko któremu obronił piłkę meczową[17]. Spotkanie o awans do IV rundy przegrał z Feliciano Lópezem. Pod koniec lutego Isner osiągnął ćwierćfinał imprezy w Memphis, ponosząc porażkę z Jürgenem Melzerem. Następnie Amerykanin wystartował w Delray Beach, gdzie dotarł do półfinału, wyeliminowany przez Kevina Andersona. W marcu doszedł do finału turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells po wygranej nad liderem rankingu ATP, Novakiem Đokoviciem[18]. W meczu o mistrzostwo przegrał z Rogerem Federerem 6:7(7), 3:6[19]. W deblu również doszedł do finału, w którym w parze z Samem Querreyem ulegli Rafaelowi Nadalowi oraz Marcowi Lópezowi[20].

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston. Amerykanin awansował tam do finału, w którym przegrał 2:6, 6:3, 3:6 z Juanem Mónaco[21]. Pod koniec maja Amerykanin awansował do ćwierćfinału w Nicei, w któym uległ Nikołajowi Dawydience. Na Rolandzie Garrosie Isner osiągnął II rundę, w której zmierzył się z Paulem-Henrim Mathieu. Spotkanie zakończyło się pięciosetowym zwycięstwem Mathieu, a ostatni set rezultatem 18:16 dla Francuza. Pojedynek trwał 5 godz. 41 min. i był drugim najdłuższym meczem w historii na paryskich kortach[22].

W czerwcu, na Wimbledonie, Isner odpadł w I rundzie pokonany przez Alejandro Fallę. Wkrótce później obronił tytuł w turnieju w amerykańskim Newport. W ostatnim meczu zwyciężył wynikiem 7:6(1), 6:3 z Lleytonem Hewittem, który do zawodów przystąpił z dziką kartą[23]. Podczas turnieju w Atlancie Isner doszedł do półfinału, ponosząc porażkę z Andym Roddickiem.

Na przełomie lipca i sierpnia Isner wystartował na igrzyskach olimpijskich w Londynie w konkurencji singlowej oraz deblowej. W grze pojedynczej Isner jako jedyny z Amerykanów doszedł do ćwierćfinału, po wcześniejszym pokonaniu Janko Tipsarevicia. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Rogerem Federerem. W grze podwójnej Isner tworzył parę z Andym Roddickiem. Debliści odpadli z rywalizacji w I rundzie po porażce z Brazylijczykami Marcelo Melo i Bruno Soaresem.

W połowie sierpnia Isner dotarł do półfinału zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Toronto, jednak w meczu o dalszą rundę nie sprostał Richardowi Gasquetowi. W kolejnym tygodniu wycofał się z udziału w Cincinnati. Podczas turnieju w Winston-Salem Amerykanin odniósł zwycięstwo. W początkowych fazach wyeliminował Martina Kližana, Jürgena Melzera i Davida Goffina. W spotkaniu półfinałowym wygrał z Jo-Wilfriedem Tsongą, a w meczu o mistrzostwo pokonał Tomáša Berdycha 3:6, 6:4, 7:6(9) po wcześniejszym wybronieniu w trzecim secie trzech piłek meczowych. Na US Open Isner odpadł w III rundzie pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

2012 rok zawodnik zakończył na 14. miejscu w klasyfikacji gry pojedynczej.

2013[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Isner wycofał się, z powodu kontuzji kolana, ze styczniowego Australian Open[24].

Po wyleczeniu urazu Amerykanin powrócił na Puchar Davisa przeciw Brazylii. Isner wygrał z Thiago Alvesem i przegrał z Thomazem Belluccim. Reprezentacja USA awansowała do ćwierćfinału po ostatecznym triumfie 3:2.

W połowie lutego zawodnik awansował do półfinału w San José, odpadając po porażce z Tommym Haasem. W Delray Beach również osiągnął półfinał, w którym przegrał z Édouardem Rogerem-Vasselinem.

W Indian Wells uległ w swoim pierwszym meczu Lleytonowi Hewittowi. Na turnieju w Miami odpadł w III rundzie, wygrywając najpierw z Ivanem Dodigiem, a następnie przegrywając z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od triumfu w Houston, zwyciężając tym samym po raz pierwszy na tym podłożu. Po drodze pokonał m.in. Juana Mónaco, a w finale wynikiem 6:3, 7:5 Nicolása Almagro. Na Rolandzie Garrosie Isner awansował po zwycięstwach z Carlosem Berlocqiem i po pięciosetowym triumfie z Ryanem Harrisonem do III rundy, w której nie sprostał Tommy'emu Haasowi, ponosząc porażkę 5:7, 6:7(4), 6:4, 7:6(10), 8:10.

Podczas Wimbledonu Isner doszedł do II rundy, eliminując Jewgienija Donskoja. Rywalizację o III rundę poddał po dwóch gemach Adrianowi Mannarino z powodu kontuzji kolana[25]. Po zawodach w Londynie Amerykanin zagrał w Newport, gdzie poniósł porażkę w półfinale z Lleytonem Hewittem.

Pod koniec lipca Isner wygrał zawody w Atlancie. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał 6:7(3), 7:6(2), 7:6(2) Kevina Andersona broniąc w trzecim secie dwóch piłek meczowych[26]. Potem Isner zagrał w Waszyngtonie, gdzie awansował do kolejnego finału. Decydujący mecz przegrał tym razem 6:3, 1:6, 2:6 z Juanem Martínem del Potro[27]. Drugi finał w karierze z cyklu ATP World Tour Masters 1000 tenisista ze Stanów Zjednoczonych osiągnął w Cincinnati. Isner wyeliminował m.in. w ćwierćfinale Novaka Đokovicia i w półfinale Juana Martína del Potro. Przeciwko Argentyńczykowi obronił piłkę meczową ostatecznie wygrywając 6:7(5), 7:6(9), 6:3 i przerywając passę czterech porażek z rzędu w bezpośrednich konfrontacjach[28]. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką Isnera 6:7(8), 6:7(3) z Rafaelem Nadalem[29]. Na US Open Isner doszedł do III rundy pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

Sezon zakończył, podobnie jak 2012 rok, na 14. miejscu w rankingu ATP.

2014[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej w sezonie zagrał w Auckland, gdzie odniósł końcowe zwycięstwo. Wyeliminował po drodze m.in. w ćwierćfinale Philippa Kohlschreibera, a w finale wynikiem 7:6(4), 7:6(7) Lu Yen-hsuna[30]. Z Australian Open Isner odpadł w I rundzie po porażce z Martinem Kližanem poprzez krecz przy stanie 6:2, 7:6(6) dla Kližana z powodu urazu kostki u nogi[31].

Amerykanin powrócił do rywalizacji w połowie lutego na turniej w Delray Beach, gdzie doszedł do półfinału, pokonany przez Marina Čilicia.

W marcu Isner awansował do półfinału zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells, eliminując m.in. Fernando Verdasco i Ernestsa Gulbisa. Przegrał mecz o udział w finale przegrał z Novakiem Đokoviciem. Potem Isner zagrał w Miami, jednak w IV rundzie pokonał Amerykanina Tomáš Berdych.

Podczas sezonu na kortach ziemnych swój jedyny ćwierćfinał Inser osiągnął w Nicei, gdzie poniósł porażkę z Federico Delbonisem. Na Rolandzie Garrosie Isner dotarł do IV rundy, eliminując m.in. Tommy'ego Robredo, a uległ Tomášowi Berdychowi.

Wielkoszlemowy Wimbledon Isner zakończył na III rundzie pokonany przez Feliciano Lópeza. Potem zagrał w Newport, gdzie poniósł porażkę w ćwierćfinale z Jackiem Sockiem.

Drugi tytuł w sezonie Isner wywalczył w rozpoczynającym US Open Series turnieju w Atlancie. W całych zawodach stracił seta, w meczu II rundy z Robbym Gineprim. Spotkanie finałowe wygrał z Dudim Selą[32].

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (9–9)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 5 sierpnia 2007 Waszyngton Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 1. 16 stycznia 2010 Auckland Twarda Francja Arnaud Clément 6:3, 5:7, 7:6(2)
Finalista 2. 21 lutego 2010 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Sam Querrey 7:6(3), 6:7(5), 3:6
Finalista 3. 10 maja 2010 Belgrad Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey 6:3, 6:7(4), 4:6
Finalista 4. 25 lipca 2010 Atlanta Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:4, 4:6, 6:7(4)
Zwycięzca 2. 10 lipca 2011 Newport Trawiasta Belgia Olivier Rochus 6:3, 7:6(6)
Finalista 5. 24 lipca 2011 Atlanta Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:3, 6:7(6), 2:6
Zwycięzca 3. 27 sierpnia 2011 Winston-Salem Twarda Francja Julien Benneteau 4:6, 6:3, 6:4
Finalista 6. 18 marca 2012 Indian Wells Twarda Szwajcaria Roger Federer 6:7(7), 3:6
Finalista 7. 15 kwietnia 2012 Houston Ceglana Argentyna Juan Mónaco 2:6, 6:3, 3:6
Zwycięzca 4. 15 lipca 2012 Newport Trawiasta Australia Lleyton Hewitt 7:6(1), 6:3
Zwycięzca 5. 25 sierpnia 2012 Winston-Salem Twarda Czechy Tomáš Berdych 3:6, 6:4, 7:6(9)
Zwycięzca 6. 14 kwietnia 2013 Houston Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 6:3, 7:5
Zwycięzca 7. 28 lipca 2013 Atlanta Twarda Republika Południowej Afryki Kevin Anderson 6:7(3), 7:6(2), 7:6(2)
Finalista 8. 4 sierpnia 2013 Waszyngton Twarda Argentyna Juan Martín del Potro 6:3, 1:6, 2:6
Finalista 9. 18 sierpnia 2013 Cincinnati Twarda Hiszpania Rafael Nadal 6:7(8), 6:7(3)
Zwycięzca 8. 11 stycznia 2014 Auckland Twarda Chińskie Tajpej Lu Yen-hsun 7:6(4), 7:6(7)
Zwycięzca 9. 27 lipca 2014 Atlanta Twarda Izrael Dudi Sela 6:3, 6:4

Gra podwójna (3–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 13 lipca 2008 Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Mardy Fish Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 7:6(1)
Zwycięzca 2. 21 lutego 2010 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Sam Querrey Wielka Brytania Ross Hutchins
Australia Jordan Kerr
6:4, 6:4
Finalista 1. 2 maja 2010 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
Finalista 2. 10 kwietnia 2011 Houston Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 2:6, 5–10
Zwycięzca 3. 15 maja 2011 Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Mardy Fish
Stany Zjednoczone Andy Roddick
walkower
Finalista 3. 18 marca 2012 Indian Wells Twarda Stany Zjednoczone Sam Querrey Hiszpania Marc López
Hiszpania Rafael Nadal
2:6, 6:7(3)

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 4R 3R 3R 1R 0 / 6 7–6
Francja French Open 1R 3R 1R 2R 3R 4R 0 / 6 8–6
Wielka Brytania Wimbledon 1R 2R 2R 1R 2R 3R 0 / 6 5–6
Stany Zjednoczone US Open 2R 1R 4R 3R QF 3R 3R 3R 0 / 8 16–8
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 26 N/A
Bilans spotkań 1–1 0–4 3–2 8–4 7–4 5–4 5–3 7–4 N/A 36–26

Przypisy

  1. Stan na 28 lipca 2014 roku
  2. Roddick clinches Washington win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 5 sierpnia 2007].
  3. John Isner – Career Highlights (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 9 września 2011].
  4. Greg Stutchbury: Isner digs deep to win Auckland title (ang.). reuters.com. [dostęp 16 stycznia 2010].
  5. Querrey tops U.S. teammate Isner (ang.). espn.go.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  6. Isner-Querrey Team Up For Memphis Doubles Title (ang.). barclaysatpworldtourfinals.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  7. Sam Querrey Saves Match Point To Beat John Isner In Belgrade Final (ang.). tennisnow.com. [dostęp 9 maja 2010].
  8. Isner beats Mahut in epic 11-hour match (ang.). espn.go.com. [dostęp 24 czerwca 2010].
  9. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2010].
  10. Mattek-Sands and John Isner win Hopman Cup for US (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 8 stycznia 2011].
  11. Isner-Querrey Crowned Champions In Rome (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 maja 2011].
  12. Tennis-Isner wins Newport title after skipping wedding (ang.). uk.reuters.com. [dostęp 10 lipca 2011].
  13. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2011].
  14. Isner tops Benneteau to win Winston-Salem Open (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 27 sierpnia 2011].
  15. Isner beats Simon to reach US Open quarterfinals (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 8 września 2011].
  16. Tsonga Saves 3 MPs To Edge Isner; Meets Federer In Final (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 12 listopada 2011].
  17. Fish falls; Isner wins a marathon against Nalbandian (ang.). firstpost.com. [dostęp 21 stycznia 2012].
  18. Staff: Isner Edges Djokovic In Semi-final Battle (ang.). atpworldtour.com, 17 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  19. Staff: Federer Renews Reign In Indian Wells (ang.). W: BNP PARIBAS OPEN 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  20. Staff: Lopez/Nadal Reclaim Indian Wells Title (ang.). atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  21. Monaco Tops Isner For Houston Trophy (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 15 kwietnia 2012].
  22. French Open: Mathieu beats Isner in marathon match (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 25 czerwca 2012].
  23. Isner Stops Hewitt To Retain Newport Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2012-07-15].
  24. John Isner nie zagra w Australian Open (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-02-18].
  25. Gwiazdy kreczują na potęgę! Antyrekord na Wimbledonie (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2013-02-18].
  26. ATP Atlanta: Twierdza wciąż niezdobyta, Isner obronił meczbole i sięgnął po tytuł (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-03].
  27. ATP Waszyngton: Isner nie sprostał wyzwaniu, hat-trick Del Potro w stolicy USA (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-04].
  28. ISNER SAVES M.P. TO BEAT DEL POTRO (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2013-08-19].
  29. ATP Cincinnati: Nadal obronił się przed bombardowaniem Isnera, 59. tytuł Hiszpana w karierze (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-19].
  30. Auckland: Isner z ósmym tytułem (pol.). tenisportal.com. [dostęp 2014-01-11].
  31. John Isner out with ankle injury (ang.). espn.go.com. [dostęp 2014-06-22].
  32. ATP Atlanta: John Isner pokonał Jacka Socka i o obronę tytułu zagra z Dudim Selą (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2014-07-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]