John Isner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
John Isner
John Isner
Państwo  Stany Zjednoczone
Miejsce zamieszkania Tampa
Data i miejsce urodzenia 26 kwietnia 1985
Greensboro
Wzrost 208 cm
Masa ciała 108 kg
Gra praworęczna, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 2007
Zakończenie kariery aktywny
Trener Mike Sell
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 8
Najwyżej w rankingu 9 (16 kwietnia 2012)
Australian Open 4R (2010)
Roland Garros 3R (2010, 2013)
Wimbledon 2R (2010, 2011, 2013)
US Open QF (2011)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 26 (2 kwietnia 2012)
Australian Open QF (2009)
Roland Garros 3R (2008)
US Open 2R (2009)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

John Robert Isner (ur. 26 kwietnia 1985 w Greensboro) – amerykański tenisista sklasyfikowany obecnie na 13. miejscu w rankingu ATP[1], reprezentant kraju w Pucharze Davisa, zdobywca Pucharu Hopmana z 2010 roku.

Status profesjonalnego tenisisty Isner otrzymał w 2007 roku, jednak pierwsze starty w gronie zawodowców z udziałem Amerykanina miały miejsce w 2005 roku. Pierwszy zawodowy mecz Isner rozegrał z Robem Steckleyem podczas rozgrywek futuresowych w Joplin z lipca 2005 roku. Spotkanie zakończyło się wygraną Isnera 6:1, 7:6(2).

W grze pojedynczej Amerykanin ma w swoim dorobku osiem tytułów w zawodach rangi ATP World Tour oraz dziewięć razy dochodził do finałów. Isner jest również uczestnikiem najdłuższego meczu w historii tenisa. Spotkanie odbyło się między 22-24 czerwca 2010 podczas I rundy Wimbledonu, a rywalem Amerykanina był Nicolas Mahut. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera. Najwyższą pozycję rankingową w klasyfikacji singlowej Isner osiągnął w kwietniu 2012 roku, nr 9.

W grze podwójnej Isner zwyciężył w trzech turniejach kategorii ATP World Tour oraz jest trzykrotnym finalistą. Najwyżej w zestawieniu deblistów był na 26. pozycji w kwietniu 2012 roku.

Kariera profesjonalna[edytuj | edytuj kod]

Styl gry i sprzęt[edytuj | edytuj kod]

Isner znany jest z potężnego serwisu, w czym wydatnie pomaga mu jego nieprzeciętny wzrost (206 cm). Dobry pierwszy serwis umożliwia mu skuteczną grę przy siatce tzw. serw i wolej.

Jego sponsorami są Lacoste i Prince, wyposażające odpowiednio: w odzież i rakiety.

2007[edytuj | edytuj kod]

Isner rozpoczął swoją zawodową karierę tenisową latem 2007 roku. Początkowo startował w turniejach rangi ITF Futures.

Na początku sierpnia, podczas turnieju rangi ATP World Tour, w Waszyngtonie Isner wystąpił dzięki "dzikiej karcie", która pierwotnie przypisana była Fernando Gonzálezowi. Isner otrzymał ją po tym, jak Chilijczyk wycofał się w ostatniej chwili z udziału w turnieju. Amerykanin osiągnął finał zawodów, pokonując po drodze takich graczy jak Tim Henman, Benjamin Becker, Wayne Odesnik, Tommy Haas i Gaël Monfils. W finale musiał uznać wyższość rodaka Andy'ego Roddicka, przegrywając 4:6, 6:7(4)[2]. Dzięki temu wynikowi awansował na 192. lokatę w rankingu światowym, w 6. tygodniu od debiutu w gronie najlepszych tenisistów świata.

Sukces w Waszyngtonie przyczynił się do przyznania Isnerowi dzikich kart do trzech kolejnych turniejów ATP, rozgrywek ATP Masters Series w Cincinnati, New Haven i wielkoszlemowego US Open. W Cincinnati swój udział zakończył na I rundzie, przegrywając z późniejszym ćwierćfinalistą imprezy, Davidem Ferrerem. W następnym tygodniu wystąpił w New Haven, pokonując Benjamina Beckera, a w II rundzie przegrywając po raz kolejny w ciągu ostatnich dwóch tygodni z Ferrerem, tym razem w trzech setach.

W swoim debiucie wielkoszlemowym na US Open pokonał w I rundzie Jarkko Nieminena. W meczu II rundy zwyciężył Rika de Voesta. Swój udział w turnieju zakończył na III rundzie ulegając Rogerowi Federerowi.

Rok Amerykanin ukończył na 107. pozycji w rankingu światowym.

2008[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Isner zadebiutował w Australian Open, odpadając w I rundzie po porażce z Fabrice'em Santoro. W parze z Ivo Karloviciem (najwyższy gracz w rozgrywkach ATP World Tour), Isner wystąpił w I rundzie gry podwójnej, tworząc w ten sposób "najwyższą" parę deblistów w historii touru.

W lutym Isner awansował po raz pierwszy w zawodowej karierze do czołowej 100. rankingu (93. lokata), po osiągnięciu ćwierćfinału turnieju w San José. Pokonał w nim Florenta Serrę i Tommy'ego Haasa. w 1/4 finału przegrał po trwającym ponad 3 godziny meczu z Hiszpanem Guillermo Garcíą Lópezem.

W połowie sezonu Amerykanin wystąpił w Rolandzie Garrosie oraz na Wimbledonie, odpadając za każdym razem w I rundzie, po porażkach odpowiednio z Juanem Ignacio Chelą oraz Ernestsem Gulbisem. W lipcu Isner wraz z Mardym Fishem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej rangi ATP World Tour, na trawiastych kortach w Newport. Amerykańska para wygrała spotkanie finałowe 6:4, 7:6(1) z duetem Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi.

Podczas US Open Series Isner doszedł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, przegrywając z Juanem Martínem del Potro, natomiast na US Open został pokonany w I rundzie przez Andreasa Becka. Pod koniec września Isner wygrał zawody kategorii ATP Challenger Tour w Lubbock, po pokonaniu w finale Franka Dancevicia.

Na koniec roku Isner zajmował 144. miejsce w zestawieniu ATP.

2009[edytuj | edytuj kod]

Rok Amerykanin zaczął od startu w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje. W turnieju głównym Isner pokonał Alberta Montañésa oraz swojego rodaka Robby'ego Ginepriego. W ćwierćfinale odpadł z Robinem Söderlingiem. W Australian Open wystąpił dzięki dzikiej karcie. Swój udział zakończył w I rundzie, odpadając z Dominikiem Hrbatym.

W połowie marca Amerykanin osiągnął IV rundę zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells. Isner po drodze wyeliminował m.in. Gaëla Monfilsa, a także byłego lidera światowego rankingu, Marata Safina. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Juanem Martínem del Potro.

Na dzień przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa Isner zrezygnował z gry w turnieju w powodu zdiagnozowania mononukleozy[3].

W lipcu Amerykanin powrócił do rywalizacji, na turniej w Indianapolis. Isner awansował do półfinału zawodów przegrywając pojedynek o finał z Robbym Gineprim. Podczas zawodów w Waszyngtonie Isner dotarł do półfinału, eliminując m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę i Tomáša Berdycha. W półfinale nie sprostał Andy'emu Roddickowi. Na US Open Amerykanin dotarł do IV rundy. W III fazie turnieju po raz pierwszy w karierze pokonał Roddicka, wynikiem 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W meczu o ćwierćfinał zmierzył się z Fernando Verdasco, któremu uległ w czterech setach.

Podczas cyklu turniejów w Azji Isner osiągnął ćwierćfinał w Bangkoku. Mecz o półfinał przegrał z Viktorem Troickim, późniejszym finalistą imprezy.

Sezon Amerykanin zakończył na 34. miejscu w rankingu.

2010[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Isner wystartował w nowozelandzkim Auckland, wygrywając po raz pierwszy w karierze turniej rangi ATP World Tour. Po drodze pokonał m.in. Tommy'ego Robredo, a w finale rezultatem 6:3, 5:7, 7:6(2) Arnauda Clémenta[4]. W Australian Open Amerykanin doszedł do IV rundy, po wygranej m.in. nad Gaëlem Monfilsem. Pojedynek o ćwierćfinał przegrał 6:7(4), 3:6, 2:6 z Andym Murrayem.

W połowie lutego Isner wystartował w turnieju w Memphis. W grze pojedynczej doszedł do finału, w którym nie sprostał Samowi Querreyowi, przegrywając 7:6(3), 6:7(5), 3:6[5]. W deblu wygrał swój drugi turniej ATP World Tour. Wspólnie z Querreyem pokonali w finale 6:4, 6:4 debel Ross Hutchins-Jordan Kerr[6].

Na początku marca Isner zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych w Pucharze Davisa, w rundzie przeciwko Serbii. W swoim pierwszym meczu przegrał z Viktorem Troickim, natomiast później w meczu deblowym razem z Bobem Bryanem pokonali parę Janko Tipsarević-Nenad Zimonjić. Trzeci mecz tej fazy rozgrywek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Końcowy wynik rywalizacji to 3:2 dla Serbów.

Na kortach ziemnych, na początku maja, amerykański tenisista osiągnął razem z Querreyem finał debla w turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. Mecz o tytuł przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami 2:6, 3:6. Kolejny start w sezonie Amerykanina miał miejsce w Belgradzie, gdzie osiągnął swój pierwszy singlowy finał na nawierzchni ziemnej. W finale spotkał się z Querreyem, z którym przegrał 6:3, 6:7(4), 4:6, nie wykorzystując w drugim secie piłki meczowej[7]. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Isner doszedł do III rundy, przegrywając z Tomášem Berdychem.

W dniach 22-24 czerwca w I rundzie Wimbledonu Isner rozegrał najdłuższy mecz w historii tenisa, przeciwko Nicolasowi Mahutowi. Pojedynek ten trwał 11 godzin i 5 minut. Isner wygrał go 3:2 (70:68 w ostatnim secie)[8]. W II rundzie przegrał z Thiemo de Bakkerem w trzech setach.

Pod koniec lipca Isner wystartował w Atlancie, gdzie doszedł do finału, w którym przegrał z Mardym Fishem 6:4, 4:6, 6:7(4)[9]. Z US Open odpadł w III rundzie po porażce z Michaiłem Jużnym. Pod koniec października Amerykanin doszedł do ćwierćfinału rozgrywek w Montpellier, przegrywając jednak z późniejszym zwycięzcą, Gaëlem Monfilsem.

Sezon Isner zakończył na 19. pozycji w zestawieniu ATP.

2011[edytuj | edytuj kod]

Isner podczas French Open, 2011

Sezon 2011 Isner otworzył od występu razem z Bethanie Mattek-Sands w Pucharze Hopmana. Amerykańska para wygrała ostatecznie całą imprezę[10]. W pojedynkach grupowych Isner pokonał odpowiednio Nicolasa Mahuta i Potito Starace, natomiast przegrał z Andym Murrayem. W finale Amerykanie pokonali zespół Belgii 2:1, a Isner w swoim singlowym pojedynku wygrał nad Rubenem Bemelmansem, natomiast w deblu wraz z Sands nad duetem Justine Henin-Ruben Bemelmans. Tuż przed Australian Open Isner wystartował w Auckland, gdzie grał jako obrońca tytułu. Amerykanin osiągnął w tej edycji ćwierćfinał przegrywając pojedynek o dalszą fazę z Davidem Nalbandianem. Podczas Australian Open Amerykanin doszedł do III rundy, odpadając po pięciosetowym pojedynku z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston, gdzie awansował do finału w grze podwójnej, partnerując Samowi Querreyowi. Pojedynek finałowy przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami. W połowie maja Isner razem z Samem Querreyem wygrali rywalizację deblową w Rzymie. W finale wygrali poprzez walkower z Mardym Fishem i Andym Roddickiem, ze względu na kontuzję ramienia jakiej doznał Roddick[11]. Podczas Rolanda Garrosa Amerykanin przegrał w I rundzie po porażce z Rafaelem Nadalem. Z rywalizacji na trawiastych kortach Wimbledonu Isner odpadł w II rundzie z Nicolásem Almagro. Drugi singlowy tytuł Amerykanin wywalczył w Newport. Po drodze Isner nie stracił seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(6) pokonał Oliviera Rochusa[12].

US Open Series Isner zaczął od startu w Atlancie, gdzie jak w sezonie 2010 osiągnął finał, w którym zagrał z Mardym Fishem. Isner przegrał pojedynek 6:3, 6:7(6), 2:6 nie wykorzystując dwóch piłek meczowych[13]. Podczas zawodów w Waszyngtonie Amerykanin awansował do półfinału, w którym nie sprostał Gaëlowi Monfilsowi. Pod koniec sierpnia, w Winston-Salem, Isner wywalczył trzeci singlowy tytuł w karierze, pokonując w półfinale Andy'ego Roddicka, zaś w finale w trzech setach Juliena Benneteau[14]. Na US Open Amerykanin osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał rozgrywek wielkoszlemowych[15]. Po drodze wyeliminował m.in. Gillesa Simona, natomiast spotkanie o dalszą fazę przegrał z Andym Murrayem.

Jesienią Amerykanin osiągnął swój pierwszy półfinał w karierze w zawodach kategorii ATP World Tour Masters 1000, w Paryżu. Isner wyeliminował po drodze m.in. Davida Ferrera. Spotkanie o awans do finału zakończyło się porażką Isnera z Jo-Wilfriedem Tsongą, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych[16].

Sezon Amerykanin zakończył na 18. miejscu w zestawieniu ATP.

2012[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej w 2012 roku Isner rozegrał podczas Australian Open, gdzie doszedł do III rundy. Po drodze wyeliminował m.in. Davida Nalbandiana, przeciwko któremu obronił piłkę meczową[17]. Spotkanie o awans do IV rundy przegrał z Feliciano Lópezem. Pod koniec lutego Isner osiągnął ćwierćfinał imprezy w Memphis, ponosząc porażkę z Jürgenem Melzerem. Następnie Amerykanin wystartował w Delray Beach, gdzie dotarł do półfinału, wyeliminowany przez Kevina Andersona. W marcu doszedł do finału turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells po wygranej nad liderem rankingu ATP, Novakiem Đokoviciem[18]. W meczu o mistrzostwo przegrał z Rogerem Federerem 6:7(7), 3:6[19]. W deblu również doszedł do finału, w którym w parze z Samem Querreyem ulegli Rafaelowi Nadalowi oraz Marcowi Lópezowi[20].

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston. Amerykanin awansował tam do finału, w którym przegrał 2:6, 6:3, 3:6 z Juanem Mónaco[21]. Pod koniec maja Amerykanin awansował do ćwierćfinału w Nicei, w któym uległ Nikołajowi Dawydience. Na Rolandzie Garrosie Isner osiągnął II rundę, w której zmierzył się z Paulem-Henrim Mathieu. Spotkanie zakończyło się pięciosetowym zwycięstwem Mathieu, a ostatni set rezultatem 18:16 dla Francuza. Pojedynek trwał 5 godz. 41 min. i był drugim najdłuższym meczem w historii na paryskich kortach[22].

W czerwcu, na Wimbledonie, Isner odpadł w I rundzie pokonany przez Alejandro Fallę. Wkrótce później obronił tytuł w turnieju w amerykańskim Newport. W ostatnim meczu zwyciężył wynikiem 7:6(1), 6:3 z Lleytonem Hewittem, który do zawodów przystąpił z dziką kartą[23]. Podczas turnieju w Atlancie Isner doszedł do półfinału, ponosząc porażkę z Andym Roddickiem.

Na przełomie lipca i sierpnia Isner wystartował na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w konkurencji singlowej oraz deblowej. W grze pojedynczej Isner jako jedyny z Amerykanów doszedł do ćwierćfinału, po wcześniejszym pokonaniu Janko Tipsarevicia. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Rogerem Federerem. W grze podwójnej Isner tworzył parę z Andym Roddickiem. Debliści odpadli z rywalizacji w I rundzie po porażce z Brazylijczykami Marcelo Melo i Bruno Soaresem.

W połowie sierpnia Isner dotarł do półfinału zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Toronto, jednak w meczu o dalszą rundę nie sprostał Richardowi Gasquetowi. W kolejnym tygodniu wycofał się z udziału w Cincinnati. Podczas turnieju w Winston-Salem Amerykanin odniósł zwycięstwo. W początkowych fazach wyeliminował Martina Kližana, Jürgena Melzera i Davida Goffina. W spotkaniu półfinałowym wygrał z Jo-Wilfriedem Tsongą, a w meczu o mistrzostwo pokonał Tomáša Berdycha 3:6, 6:4, 7:6(9) po wcześniejszym wybronieniu w trzecim secie trzech piłek meczowych. Na US Open Isner odpadł w III rundzie pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

2012 rok zawodnik zakończył na 14. miejscu w klasyfikacji gry pojedynczej.

2013[edytuj | edytuj kod]

Na początku sezonu Isner wycofał się, z powodu kontuzji kolana, ze styczniowego Australian Open[24].

Po wyleczeniu urazu Amerykanin powrócił na Puchar Davisa przeciw Brazylii. Isner wygrał z Thiago Alvesem i przegrał z Thomazem Belluccim. Reprezentacja USA awansowała do ćwierćfinału po ostatecznym triumfie 3:2.

W połowie lutego zawodnik awansował do półfinału w San José, odpadając po porażce z Tommym Haasem. W Delray Beach również osiągnął półfinał, w którym przegrał z Édouardem Rogerem-Vasselinem.

W Indian Wells uległ w swoim pierwszym meczu Lleytonowi Hewittowi. Na turnieju w Miami odpadł w III rundzie, wygrywając najpierw z Ivanem Dodigiem, a następnie przegrywając z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od triumfu w Houston, zwyciężając tym samym po raz pierwszy na tym podłożu. Po drodze pokonał m.in. Juana Mónaco, a w finale wynikiem 6:3, 7:5 Nicolása Almagro. Na Rolandzie Garrosie Isner awansował po zwycięstwach z Carlosem Berlocqiem i po pięciosetowym triumfie z Ryanem Harrisonem do III rundy, w której nie sprostał Tommy'emu Haasowi, ponosząc porażkę 5:7, 6:7(4), 6:4, 7:6(10), 8:10.

Podczas Wimbledonu Isner doszedł do II rundy, eliminując Jewgienija Donskoja. Rywalizację o III rundę poddał po dwóch gemach Adrianowi Mannarino z powodu kontuzji kolana[25]. Po zawodach w Londynie Amerykanin zagrał w Newport, gdzie poniósł porażkę w półfinale z Lleytonem Hewittem.

Pod koniec lipca Isner wygrał zawody w Atlancie. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał 6:7(3), 7:6(2), 7:6(2) Kevina Andersona broniąc w trzecim secie dwóch piłek meczowych[26]. Potem Isner zagrał w Waszyngtonie, gdzie awansował do kolejnego finału. Decydujący mecz przegrał tym razem 6:3, 1:6, 2:6 z Juanem Martínem del Potro[27]. Drugi finał w karierze z cyklu ATP World Tour Masters 1000 tenisista ze Stanów Zjednoczonych osiągnął w Cincinnati. Isner wyeliminował m.in. w ćwierćfinale Novaka Đokovicia i w półfinale Juana Martína del Potro. Przeciwko Argentyńczykowi obronił piłkę meczową ostatecznie wygrywając 6:7(5), 7:6(9), 6:3 i przerywając passę czterech porażek z rzędu w bezpośrednich konfrontacjach[28]. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką Isnera 6:7(8), 6:7(3) z Rafaelem Nadalem[29]. Na US Open Isner doszedł do III rundy pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

Sezon zakończył, podobnie jak 2012 rok, na 14. miejscu w rankingu ATP.

2014[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy turniej w sezonie zagrał w Auckland, gdzie odniósł końcowe zwycięstwo. Wyeliminował po drodze m.in. w ćwierćfinale Philippa Kohlschreibera, a w finale wynikiem 7:6(4), 7:6(7) Lu Yen-hsuna[30].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Isner ma dwóch starszych braci, Nathana i Jordana. Ojciec Robert jest budowlańcem, a matka Karen handluje nieruchomościami. W tenisa gra od 9. roku życia. Wśród zainteresowań tenisisty znajdują się poker, golf i koszykówka. Obecnie mieszka w Tampie na Florydzie, gdzie trenuje w Saddlebrook Academy z bardziej znanymi w tourze tenisistami jak James Blake czy Mardy Fish.

Statystyki turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (8)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2010 Nowa Zelandia Auckland (1) Twarda Francja Arnaud Clément 6:3, 5:7, 7:6(2)
2. 2011 Stany Zjednoczone Newport (1) Trawiasta Belgia Olivier Rochus 6:3, 7:6(6)
3. 2011 Stany Zjednoczone Winston-Salem (1) Twarda Francja Julien Benneteau 4:6, 6:3, 6:4
4. 2012 Stany Zjednoczone Newport (2) Trawiasta Australia Lleyton Hewitt 7:6(1), 6:3
5. 2012 Stany Zjednoczone Winston-Salem (2) Twarda Czechy Tomáš Berdych 3:6, 6:4, 7:6(9)
6. 2013 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Hiszpania Nicolás Almagro 6:3, 7:5
7. 2013 Stany Zjednoczone Atlanta Twarda Republika Południowej Afryki Kevin Anderson 6:7(3), 7:6(2), 7:6(2)
8. 2014 Nowa Zelandia Auckland (2) Twarda Chińskie Tajpej Lu Yen-hsun 7:6(4), 7:6(7)

Finalista (9)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Przeciwnik w finale Wynik finału
1. 2007 Stany Zjednoczone Waszyngton (1) Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 4:6, 6:7(4)
2. 2010 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Sam Querrey 7:6(3), 6:7(5), 3:6
3. 2010 Serbia Belgrad Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey 6:3, 6:7(4), 4:6
4. 2010 Stany Zjednoczone Atlanta (1) Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:4, 4:6, 6:7(4)
5. 2011 Stany Zjednoczone Atlanta (2) Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish 6:3, 6:7(6), 2:6
6. 2012 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Szwajcaria Roger Federer 6:7(7), 3:6
7. 2012 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Argentyna Juan Mónaco 2:6, 6:3, 3:6
8. 2013 Stany Zjednoczone Waszyngton (2) Twarda Argentyna Juan Martín del Potro 6:3, 1:6, 2:6
9. 2013 Stany Zjednoczone Cincinnati Twarda Hiszpania Rafael Nadal 6:7(8), 6:7(3)

Starty wielkoszlemowe[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 1R 4R 3R 3R 1R 0 / 6 7–6
Francja French Open 1R 3R 1R 2R 3R 0 / 5 5–5
Wielka Brytania Wimbledon 1R 2R 2R 1R 2R 0 / 5 3–5
Stany Zjednoczone US Open 2R 1R 4R 3R QF 3R 3R 0 / 7 14–7
Wygrane turnieje 0 / 1 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 1 0 / 23 N/A
Bilans spotkań 1–1 0–4 3–2 8–4 7–4 5–4 5–3 0–1 N/A 29–23

Gra podwójna[edytuj | edytuj kod]

Zwycięzca (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2008 Stany Zjednoczone Newport Trawiasta Stany Zjednoczone Mardy Fish Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 7:6(1)
2. 2010 Stany Zjednoczone Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Sam Querrey Wielka Brytania Ross Hutchins
Australia Jordan Kerr
6:4, 6:4
3. 2011 Włochy Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Mardy Fish
Stany Zjednoczone Andy Roddick
walkower

Finalista (3)[edytuj | edytuj kod]

Nr Rok Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
1. 2010 Włochy Rzym Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
2:6, 3:6
2. 2011 Stany Zjednoczone Houston Ceglana Stany Zjednoczone Sam Querrey Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(4), 2:6, 5-10
3. 2012 Stany Zjednoczone Indian Wells Twarda Stany Zjednoczone Sam Querrey Hiszpania Marc López
Hiszpania Rafael Nadal
2:6, 6:7(3)

Przypisy

  1. Stan na 13 stycznia 2014 roku
  2. Roddick clinches Washington win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 5 sierpnia 2007].
  3. John Isner – Career Highlights (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 9 września 2011].
  4. Greg Stutchbury: Isner digs deep to win Auckland title (ang.). reuters.com. [dostęp 16 stycznia 2010].
  5. Querrey tops U.S. teammate Isner (ang.). espn.go.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  6. Isner-Querrey Team Up For Memphis Doubles Title (ang.). barclaysatpworldtourfinals.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  7. Sam Querrey Saves Match Point To Beat John Isner In Belgrade Final (ang.). tennisnow.com. [dostęp 9 maja 2010].
  8. Isner beats Mahut in epic 11-hour match (ang.). espn.go.com. [dostęp 24 czerwca 2010].
  9. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2010].
  10. Mattek-Sands and John Isner win Hopman Cup for US (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 8 stycznia 2011].
  11. Isner-Querrey Crowned Champions In Rome (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 maja 2011].
  12. Tennis-Isner wins Newport title after skipping wedding (ang.). uk.reuters.com. [dostęp 10 lipca 2011].
  13. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2011].
  14. Isner tops Benneteau to win Winston-Salem Open (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 27 sierpnia 2011].
  15. Isner beats Simon to reach US Open quarterfinals (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 8 września 2011].
  16. Tsonga Saves 3 MPs To Edge Isner; Meets Federer In Final (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 12 listopada 2011].
  17. Fish falls; Isner wins a marathon against Nalbandian (ang.). firstpost.com. [dostęp 21 stycznia 2012].
  18. Staff: Isner Edges Djokovic In Semi-final Battle (ang.). atpworldtour.com, 17 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  19. Staff: Federer Renews Reign In Indian Wells (ang.). W: BNP PARIBAS OPEN 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  20. Staff: Lopez/Nadal Reclaim Indian Wells Title (ang.). atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  21. Monaco Tops Isner For Houston Trophy (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 15 kwietnia 2012].
  22. French Open: Mathieu beats Isner in marathon match (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 25 czerwca 2012].
  23. Isner Stops Hewitt To Retain Newport Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2012-07-15].
  24. John Isner nie zagra w Australian Open (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-02-18].
  25. Gwiazdy kreczują na potęgę! Antyrekord na Wimbledonie (pol.). przegladsportowy.pl. [dostęp 2013-02-18].
  26. ATP Atlanta: Twierdza wciąż niezdobyta, Isner obronił meczbole i sięgnął po tytuł (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-03].
  27. ATP Waszyngton: Isner nie sprostał wyzwaniu, hat-trick Del Potro w stolicy USA (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-04].
  28. ISNER SAVES M.P. TO BEAT DEL POTRO (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2013-08-19].
  29. ATP Cincinnati: Nadal obronił się przed bombardowaniem Isnera, 59. tytuł Hiszpana w karierze (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-19].
  30. Auckland: Isner z ósmym tytułem (pol.). tenisportal.com. [dostęp 2014-01-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]