Australian Open
| Australian Open | |
 Margaret Court Arena (w tle Rod Laver Arena) - główne korty Australian Open |
|
| Miejsce |  AustraliaMelbourne |
| Obiekt | Melbourne Park |
| Nawierzchnia | Plexicushion Prestige (Twarda) |
| Pierwsza edycja | 1905 |
| ATP Tour | |
| Kategoria | turniej wielkoszlemowy |
| Pula nagród | 11 806 550 AUD[1] |
| Drabinka | 128S/128Q/64D |
| Dyrektor | Craig Tiley |
| WTA Tour | |
| Kategoria | turniej wielkoszlemowy |
| Pula nagród | 11 806 550 AUD[1] |
| Drabinka | 128S/96Q/64D |
| Dyrektor | Craig Tiley |
| Aktualni mistrzowie | |
Gra pojedyncza mężczyzn Novak Đoković |
|
Gra podwójna mężczyzn Leander Paes Radek Štěpánek |
|
Gra pojedyncza kobiet Wiktoria Azarenka |
|
Gra podwójna kobiet Swietłana Kuzniecowa Wiera Zwonariowa |
|
Gra mieszana Bethanie Mattek-Sands Horia Tecău |
|
| Strona internetowa | |
| Wielki Szlem |
|
Australian Open, AO, Aussie Open, Wielki Szlem Azji i Pacyfiku – międzynarodowe tenisowe mistrzostwa Australii, pierwszy z czterech turniejów zaliczanych do Wielkiego Szlema, rozgrywane od 1905 roku. Odbywają się corocznie w styczniu na kortach Melbourne Park w Melbourne.
Od pierwszej edycji aż do 1987 roku turniej odbywał się na kortach trawiastych, w 1988 dokonano zmiany nawierzchni na korty twarde. Mats Wilander to jedyny tenisista, który zwyciężył w turnieju na obu nawierzchniach.
Podobnie jak podczas pozostałych turniejów Wielkiego Szlema rozgrywane są turnieje singlowe i deblowe kobiet i mężczyzn, turniej miksta, turnieje zawodników na wózkach oraz zawody juniorskie i turnieje z udziałem dawnych czempionów.
Dwa główne korty podczas AO to Rod Laver Arena i Hisense Arena. Posiadąją one rozsuwane dachy, które zamykane są w wypadku wystąpienia opadów deszczu lub ekstremalnych upałów. AO i Wimbledon to jedyne turnieje wielkoszlemowe podczas których możliwa jest gra pod zasuniętym dachem. Trzeci pod względem znaczenia kort to Margaret Court Arena.
Rozgrywane w środku australijskiego lata, Australian Open znane jest z niezwykle gorących i dusznych dni. Gdy temperatura oraz wilgotność osiągają niebezpieczne dla graczy poziomy, wprowadza się w życie specjalnie przygotowaną na takie warunki politykę, która umożliwia sędziom tymczasowe przerwanie pojedynków i wznowienie ich, gdy warunki się poprawią.
Tenisowe Mistrzostwa Australii w 2009 roku osiągnęły największą jednodniową frekwencję w historii Wielkiego Szlema przyciągając 66 018 widzów. Turniej przynosi australijskie gospodarce zysk w wysokości 38 milionów dolarów australijskich[2].
W 2008 roku nawierzchnię Rebound Ace, na której rozgrywano mecze od 1988, zastąpiono nową, akrylową o nazwie Plexicushion Prestige. Według standardów ITF nowa nawierzchnia należy do kategorii o średniej szybkości[3]. Zmianie tej towarzyszyły równoczesne zmiany nawierzchni turniejów poprzedzających Australian Open.
Zdobywcami tytułów w grze pojedynczej w 2010 roku zostali Roger Federer i Serena Williams, w grze podwójnej pary Bob i Mike Bryanowie oraz Serena i Venus Williams - po raz pierwszy w historii obie imprezy deblowe padły łupem rodzeństw. W turnieju par mieszanych najlepsi okazali się Sania Mirza i Mahesh Bhupathi.
W 2012 roku tytuły w grze pojedynczej zdobyli Novak Đoković oraz Wiktoria Azarenka, zaś w grze podwójnej tytuł wywalczyli Leander Paes i Radek Štěpánek, a w turnieju pań najlepsze okazały się Swietłana Kuzniecowa i Wiera Zwonariowa. Tytuł w grze mieszanej zdobyła para Bethanie Mattek-Sands – Horia Tecău.
Spis treści |
[edytuj] Historia
Australian Open jest organizowane przez Tennis Australia, dawniej Australijski Związek Tenisa na Trawie (LTAA). Pierwsza edycja została rozegrana w 1905 w Warehouseman's Cricket Ground przy St Kilda Road w Melbourne w 1905 roku. Obecnie to miejsce znane jest pod nazwą Albert Reserve Tennis Centre.
Początkowo turniej rozgrywano pod nazwą Mistrzostw Australazji (The Australasian Championships), w 1927 został przemianowany na Mistrzostwa Australii (The Australian Championships), a od 1969 odbywa się pod nazwą Australian Open[4]. Od 1905 roku turniej rozgrywano w siedmiu miastach: australijskich Melbourne (53 razy), Sydney (17), Adelajdzie (14), Brisbane (8), Perth (3) oraz nowozelandzkich Christchurch (w 1906) i Hastings (w 1912)[4]. W 1972 podjęto decyzję o rozgrywaniu AO w tym mieście każdego kolejnego roku, co spowodowało przyznanie organizacji Kooyong Lawn Tennis Club mającemu siedzibę w Melbourne, ponieważ właśnie to miasto przyciągało najwięcej sponsorów.
Melbourne Park (dawniej Flinders Park) został skonstruowany na edycję z 1988, aby zaspokoić wymagania dynamicznie rozwijającego się turnieju, które przerosły pojemność stadionu Kooyong. Przenosiny do Melbourne okazały się natychmiastowym sukcesem z 90 procentowym wzrostem liczby widzów w 1988 (266 436) w porównaniu do ostatniej edycji w Kooyong (w 1987 r. pojawiło się 140 000 kibiców).
Ze względu na geograficzną odległość Antypodów przez pierwsze lata w turnieju brali udział niemal wyłacznie Australijczycy i Nowozelandczycy. W latach 20. XX w. podróż statkiem z Europy do Australii zajmowała ok. 45 dni. Pierwszymi tenisistami którzy przylecieli samolotem do Australii byli reprezentanci USA w Pucharze Davisa w listopadzie 1946. Nawet rodzimi tenisiści mieli problemy z dotarciem na miejsce rozgrywek, np. gdy turniej odbywał się w Perth nie startował w nim nikt ze stanów Nowa Południowa Walia i Wiktoria, ponieważ zawodnicy nie byli w stanie przebyć odległości 3 tysięcy kilometrów dzielącej wschodnie i zachodnie wybrzeża Australii. W rozegranej w 1906 w Christchurch drugiej edycji turnieju wzięło udział zaledwie 10 tenisistów, w tym tylko dwóch Australijczyków[5].
Pierwsze turnieje Mistrzostw Australazji cierpiały na rywalizacji z innymi turnejami rozgrywanymi na Antypodach, ponieważ zarówno australijska, jak i nowozelandzka federacja tenisowa już przed 1905 organizowały własne mistrzostwa, z których najbardziej znane były odbywające się od 1880 Mistrzostwa Stanu Wiktorii (Championship of the Colony of Victoria), w następnych latach przemianowane na Mistrzostwa Wiktorii (Championship of Victoria)[6]. W tamtych czasach dwaj najlepsi tenisiści, Australijczyk Norman Brookes, (którego nazwisko nosi obecne trofeum dla najlepszego singlisty), oraz Nowozelandczyk Anthony Wilding prawie nie brali udziału w AO. Brookes wystartował i wygrał tylko raz (w 1911), natomiast Wilding zwyciężył w obu swoich startach (w 1906 i 1909). Nawet gdy mistrzostwa rozgrywano w nowozelandzkim Hastings, Wilding zdecydował się nie startować w ojczyźnie. Takie sytuacje były typowe dla wielu tenisistów tamtej epoki. W tenisowych Mistrzostwach Australazji/Australii nigdy nie wzięli udział m.in.: bracia Doherty, bracia Renshaw, William Larned, Maurice McLoughlin, Beals Wright, Bill Johnston, Bill Tilden, René Lacoste, Henri Cochet, Bobby Riggs, Jack Kramer, Ted Schroeder, Pancho Gonzales, Budge Patty, Manuel Santana czy Jan Kodes, podczas gdy Ellsworth Vines, Jaroslav Drobny, Manuel Orantes, Ilie Năstase, Björn Borg wystartowali tylko raz.
Począwszy od 1969, gdy zawody po raz pierwszy rozegrano na Milton Courts w Brisbane, turniej był otwarty dla wszystkich zawodników, włącznie z zawodowcami, którzy nie byli dopuszczani do udziału w turniejach normalnego cyklu[7]. Mimo tego, z wyjątkiem 1969 i 1971, w turnieju nie startowało wielu czołowych zawodników. Spowodowane to było niedogodnym położeniem Australii, niewygodnym terminem (okolice Bożego Narodzenia i Nowego Roku) oraz niskią pulą nagród - w 1970 Narodowa Liga Tenisa (National Tennis League, NTL), do której należeli Rod Laver, Ken Rosewall, Andrés Gimeno, Pancho Gonzales, Roy Emerson oraz Fred Stolle, zabroniła swoim zawodnikom startu w imprezie ze względu na niską pulę nagród, przez co turniej wygrał Arthur Ashe[8].
W 1983 w turnieju zdecydowali się wziąć udział Ivan Lendl, Mats Wilander i John McEnroe. W finale Wilander pokonał Lendla 6:1, 6:4, 6:4[9]. Od zakończenia AO 1983 ITF naciskało na LTAA aby dokonało zmiany lokalizacji turnieju, ponieważ stadion Kooyong nie nadawał się już do organizacji tak wielkiego wydarzenia. Od 1988 turniej rozgrywano na Flinders Park (przemianowane później na Melbourne Park) na nawierzchnii twardej Rebound Ace[10].
Zanim Melbourne Park stało się stałym miejscem rozgrywania Australian Open doszło do wielu zmian terminu rozgrywania turnieju, np. edycja z 1919 roku odbyła się w styczniu 1920 (edycję z 1920 rozegrano w marcu tego samego roku). Gdy w 1923 roku turniej organizowało Brisbane odbywał się on w sierpniu, kiedy w Australii nie było duszno i wilgotno. Po tym jak pierwszy turniej z 1977 zorganizowano na przełomie 1976 i 1977, organizatorzy zdecydowali się przenieść datę rozgrywek o kilka dni wcześniej. W ten sposób drugą edycję z 1977 rozegrano w grudniu (finał odbył się 31 grudnia), jednak te zmiany uzyskały aprobaty zawodników. W latach 1982 - 1985 turniej rozgrywano w połowie grudnia, wkrótce potem podjęto decyzję o powrocie do terminu styczniowego (z tego względu nie odbyła się edycja z 1986). Od 1987 data rozgrywania Australian Open nie uległa zmianom. Z drugiej strony w ostatnich latach wielu czołowych tenisistów, takich jak Roger Federer czy Rafael Nadal, jasno opowiada się za zmianą daty rozgrywek podkreślając, że turniej rozgrywany jest zbyt wcześnie po Świętach i Nowym Roku i nie pozwala im to na osiągnięcie optymalnej formy, oraz wyraziło nadzieję, że organizatorzy dokonają zmiany terminu na luty[11].
W 2008 roku na głównych kortach Melbourne Park zainstalowany został system jastrzębiego oka (challenge), umożliwiający komputerowe sprawdzenie śladów po piłce[12].
Również w 2008 roku zaproponowano kolejną zmianę miejsca rozgrywek. Władze stanu Nowa Południowa Walia jasno wyraziły chęć przejęcia turnieju, po wygaśnięciu licencji Melbourne w 2016 roku. Nowa, proponowana lokalizacja to Glebe Island w Sydney. W odpowiedzi, prezes Rady Stanu Wiktoria, Wayne Kayler-Thomson stwierdził, że turniej powinien pozostać w Melbourne oraz oskarżył władze Nowej Południowej Walii o brak oryginalnych pomysłów dla miasta i podkradanie cudzych[2]. Wkrótce po złożeniu tej propozycji, ogłoszono plan przebudowy Melbourne Park, który ma pochłonąć setki milionów dolarów. Przebudowa ma objąć zwiększenie liczby miejsc na największych kortach, montaż dachu nad Margaret Court Arena, rozbudowę pomieszczeń dla zawodników, budowę nowej siedziby dla Tennis Australia, oraz częściowo zakryty "rynek", na którym planuje się zainstalowanie wielkich telewizorów umożliwiających oglądanie rozgrywanych aktualnie pojedynków[13].
[edytuj] Widownia w ostatnich latach
- 2011 - 603 160[14]
- 2010 - 605 735[15]
- 2009 - 603 160
- 2008 - 605 735
- 2007 - 554 858[16]
- 2006 - 550 550
- 2005 - 543 873[17]
- 2004 - 521 691
[edytuj] Trofea i pula nagród
Nazwiska zdobywców tytułów zostają na stałe wygrawerowane na pucharach za zwycięstwo w turnieju.
- Zwyciężczyni turnieju singlistek otrzymuje Puchar Daphne Akhurst (Daphne Akhurst Memorial Cup).
- Zwycięzca turnieju singlistów zostaje nagrodzony Pucharem Normana Brookesa (Norman Brookes Challenge Cup).
W 2012 roku premie pieniężne w turniejach mężczyzn i kobiet były takie same i wynosiły[18]:
| Etap | gra pojedyncza (A$) | gra podwójna (A$) | gra mieszana (A$) |
| Zwycięstwo | 2 300 000 | 454 500 | 135 500 |
|---|---|---|---|
| Finał | 1 150 000 | 227 250 | 67 500 |
| Półfinał | 437 000 | 113 000 | 33 900 |
| Ćwierćfinał | 218 000 | 56 000 | 15 500 |
| 1/8 finału | 109 250 | 31 500 | 7 800 |
| 1/16 finału | 54 625 | 17 200 | 3 800 |
| 1/32 finału | 33 300 | 9 600 | – |
| 1/64 finału | 20 800 | – | – |
[edytuj] Mistrzowie
- Mistrzynie Australian Open w grze pojedynczej
- Mistrzowie Australian Open w grze pojedynczej
- Mistrzynie Australian Open w grze podwójnej
- Mistrzowie Australian Open w grze podwójnej
- Mistrzowie Australian Open w grze mieszanej
[edytuj] Obrońcy tytułów
| Konkurencja | Mistrzowie 2012 |
| gra pojedyncza mężczyzn | Novak Đoković |
| gra pojedyncza kobiet | Wiktoria Azarenka |
| gra podwójna mężczyzn | Leander Paes Radek Štěpánek |
| gra podwójna kobiet | Swietłana Kuzniecowa Wiera Zwonariowa |
| gra mieszana | Bethanie Mattek-Sands Horia Tecău |
| gra pojedyncza chłopców | Luke Saville |
| gra pojedyncza dziewcząt | Taylor Townsend |
| gra podwójna chłopców |  Liam Broady Joshua Ward-Hibbert |
| gra podwójna dziewcząt | Gabrielle Andrews Taylor Townsend |
| gra pojedyncza mężczyzn na wózkach |  Maikel Scheffers |
| gra pojedyncza kobiet na wózkach | Esther Vergeer |
| gra podwójna mężczyzn na wózkach | Ronald Vink Robin Ammerlaan |
| gra podwójna kobiet na wózkach | Esther Vergeer Sharon Walraven |
| gra pojedyncza mężczyzn na quadach | Peter Norfolk |
| gra podwójna mężczyzn na quadach | Andrew Lapthorne Peter Norfolk |
[edytuj] Rekordy
W przeciwieństwie do pozostałych turniejów Wielkiego Szlema pierwszą edycję Australian Open w formie open rozegrano w 1969, a nie 1968 roku. Źródła dla tych danych[19]
| Rekord | Era Open* | Zawodnicy | Ilość | Lata | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Mężczyźni (od 1905) | ||||||
| Najwięcej tytułów w grze pojedynczej |
W historii: | Roy Emerson |
6 | 1961, 1963 - 1967 | ||
| Przed 1969: | Roy Emerson |
6 | 1961, 1963 - 1967 | |||
| Po 1968: | Andre Agassi Roger Federer Novak Đoković |
4 4 3 |
1995, 2000 - 2001, 2003 2004, 2006 - 2007, 2010 2008, 2011 - 2012 |
|||
| Najwięcej tytułów z rzędu w grze pojedynczej |
W historii: | Roy Emerson |
5 | 1963 - 1967 | ||
| Przed 1969: | Roy Emerson |
5 | 1963 - 1967 | |||
| Po 1968: | Ken Rosewall Guillermo Vilas Johan Kriek Mats Wilander Stefan Edberg Ivan Lendl Jim Courier Andre Agassi Roger Federer Novak Đoković |
2 | 1971 - 1972 1978 - 1979 1981 - 1982 1983 - 1984 1985 - 1987[20] 1989 - 1990 1992 - 1993 2000 - 2001 2006 - 2007 2011 - 2012 |
|||
| Najwięcej tytułów w grze podwójnej |
W historii: | Adrian Quist |
10 | 1936 - 1940[21], 1946 - 1950 | ||
| Przed 1969: | Adrian Quist |
10 | 1936 - 1940[21], 1946 - 1950 | |||
| Po 1968: | Mark Edmondson |
4 | 1980 - 1984 | |||
| Najwięcej tytułów z rzędu w grze podwójnej |
W historii: | Adrian Quist |
10 | 1936 - 1950[21] | ||
| Przed 1969: | Adrian Quist |
10 | 1936 - 1950[21] | |||
| Po 1968: | Mark Edmondson Kim Warwick Mark Edmondson Rick Leach Jim Pugh Fabrice Santoro Michaël Llodra Bob Bryan Mike Bryan |
2 | 1980 - 1981 1980 - 1981 1983 - 1984 1988 - 1989 1988 - 1989 2003 - 2004 2003 - 2004 2006 - 2007 2006 - 2007 |
|||
| Najwięcej tytułów w grze mieszanej |
W historii: | Harry Hopman Colin Long |
4 | 1930, 1936 - 1937, 1939 1940, 1946 - 1948 |
||
| Przed 1969: | Harry Hopman Colin Long |
4 | 1930, 1936 - 1937, 1939 1940, 1946 - 1948 |
|||
| Po 1968: | Jim Pugh |
3 | 1988 - 1990 | |||
| Najwięcej tytułów łącznie (gra pojedyncza, gra podwójna, gra mieszana) |
W historii: | Adrian Quist |
13 | 1936 - 1950 (3 singlowe, 10 deblowych) | ||
| Przed 1969: | Adrian Quist |
13 | 1936 - 1950 (3 singlowe, 10 deblowych) | |||
| Po 1968: | Mark Edmondson Jim Pugh Rick Leach |
5 | 1976 - 1984 (1 singlowy, 4 deblowe) 1988 - 1990 (2 deblowe, 3 w mikstowe) 1988 - 2000 (3 deblowe, 2 mikstowe) |
|||
| Kobiety od 1922 | ||||||
| Najwięcej tytułów w grze pojedynczej |
W historii: | Margaret Court |
11 | 1960 - 1966, 1969 - 1971, 1973 | ||
| Przed 1969: | Margaret Court |
7 | 1960 - 1966 | |||
| Po 1968: | Serena Williams |
5 | 2003, 2005, 2007, 2009, 2010 | |||
| Najwięcej tytułów z rzędu w grze pojedynczej |
||||||
| W historii: | Margaret Court |
7 | 1960 - 1966 | |||
| Przed 1969: | Margaret Court |
7 | 1960 - 1966 | |||
| Po 1968: | Margaret Court Evonne Goolagong Cawley Steffi Graf / / Monica Seles Martina Hingis |
3 | 1969 - 1971 1974 - 1976 1988 - 1990 1991 - 1993 1997 - 1999 |
|||
| Najwięcej tytułów w grze podwójnej |
||||||
| W historii: | Thelma Coyne Long |
12 | 1936 - 1940, 1947 - 1949, 1951 - 1952, 1956, 1958 | |||
| Przed 1969: | Thelma Coyne Long |
12 | 1936 - 1940, 1947 - 1949, 1951 - 1952, 1956, 1958 | |||
| Po 1968: | / Martina Navrátilová |
8 | 1980, 1982 - 1989 | |||
| Najwięcej tytułów z rzędu w grze podwójnej |
||||||
| W historii: | / Martina Navrátilová Pam Shriver |
7 | 1982 - 1989 1982 - 1989 |
|||
| Przed 1969: | Thelma Coyne Long Nancye Wynne Bolton |
5 | 1936 - 1940 1936 - 1940 |
|||
| Po 1968: | / Martina Navrátilová Pam Shriver |
7 | 1982 - 1989 1982 - 1989 |
|||
| Najwięcej tytułów w grze mieszanej |
W historii: | Daphne Akhurst Cozens Nell Hall Hopman Nancye Wynne Bolton Thelma Coyne Long |
4 | 1924 - 1925, 1928 - 1929 1930, 1936 - 1937, 1939 1940 - 1948 1951 - 1952, 1954 - 1955 |
||
| Przed 1969: | Daphne Akhurst Cozens Nell Hall Hopman Nancye Wynne Bolton Thelma Coyne Long |
4 | 1924 - 1925, 1928 - 1929 1930, 1936 - 1937, 1939 1940 - 1948 1951 - 1952, 1954 - 1955 |
|||
| Po 1968: | Jana Novotná Larisa Savchenko Neiland |
2 | 1988 - 1989 1994 - 1996 |
|||
| Najwięcej tytułów łącznie (gra pojedyncza, gra podwójna, gra mieszana) |
W historii: | Margaret Court |
21 | 1960 - 1973 (11 singowych, 8 deblowych, 2 mikstowe) | ||
| Przed 1969: | Nancye Wynne Bolton |
20 | 1936 - 1952 (6 singlowych, 10 deblowych, 4 mikstowe) | |||
| Po 1968: | / Martina Navrátilová |
12 | 1980 - 2003 (3 singlowe, 8 deblowych, 1 mikstowy) | |||
| Obie płcie | ||||||
| Najmłodsi zwycięzcy | Singel mężczyzn: | Ken Rosewall |
18 lat i 2 miesiące (1953) | |||
| Debel mężczyzn: | Lew Hoad |
18 lat i 2 miesiące (1953) | ||||
| Singel kobiet: | Martina Hingis |
16 lat i 3 miesiące (1997) | ||||
| Debel kobiet: |  Mirjana Lučić |
15 lat i 10 miesięcy (1998) | ||||
| Mikst: | Venus Williams |
17 lat i 7 miesięcy (1998) | ||||
| Najstarsi zwycięzcy | Singiel mężczyzn: | Ken Rosewall |
37 lat i 2 miesiące (1972) | |||
| Debel mężczyzn: | Norman Brookes |
46 lat i 2 miesiące (1924) | ||||
| Singiel kobiet: | Thelma Coyne Long |
35 lat i 8 miesięcy (1954) | ||||
| Debel kobiet: | Thelma Coyne Long |
37 lat i 7 miesięcy (1956) | ||||
| Mikst (mężczyźni): | Horace Rice |
52 lata (1923) | ||||
| Mikst (kobiety): | Martina Navrátilová |
46 lata i 3 miesiące (2003) | ||||
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Prize money. [dostęp 2012-01-29].
- ↑ 2,0 2,1 Sydney plans Australian Open bid. BBC News, 2008-10-11. [dostęp 2008-10-11].
- ↑ Klasyfikacja nawierzchnii wg Międzynarodowej Federacji Tenisa
- ↑ 4,0 4,1 Tristan Foenander: History of the Australian Open – the Grand Slam of Asia/Pacific. Australian Open. [dostęp 2008-01-22].
- ↑ Anthony Frederick Wilding "Tony". Międzynarodowa Federacja Tenisowa. [dostęp 2008-02-01].
- ↑ About Us. Tennis Victoria. [dostęp 2012-01-29].
- ↑ Milton Tennis Centre. Australian Stadiums. [dostęp 2008-01-25].
- ↑ Nikki Tugwell: Hewitt chases amazing slam win. W: The Daily Telegraph [on-line]. news.com.au, 2008-01-14. [dostęp 2008-01-25].
- ↑ Alan Trengove: Australian Open 1983. wilandertribute.com. [dostęp 2008-02-19].
- ↑ Rebound Ace under review. W: The Daily Telegraph [on-line]. news.com.au, 2007-01-29. [dostęp 2008-02-19].
- ↑ Rafael Nadal keen to call time on early slam. Herald Sun, 2009-01-17. [dostęp 2009-09-18].
- ↑ Australian Open to have extra line call challenge. ABC News, 2007-11-13. [dostęp 2009-09-15].
- ↑ Brumby Government announces Melbourne Park redevelopment. Herald Sun, 2009-01-26. [dostęp 2009-04-22].
- ↑ Closing Notes: Australian Open 2011 (ang.). W: Grand Slams [on-line]. thesportscampus.com, 2011-01-30. [dostęp 2012-01-29].
- ↑ ATP Staff: Federer Wins Fourth Australian Open, 16th Major Singles Title (ang.). W: Australian Open [on-line]. atpworldtour.com, 2010-01-31. [dostęp 2012-01-29].
- ↑ AO 2007: The Final Word. Tennis Australia, 2007-01-29. [dostęp 2008-01-25].
- ↑ Safin credits Lundgren for resurgence. W: Sports Illustrated [on-line]. CNN, 2005-01-30. [dostęp 2008-01-25].
- ↑ Pula nagród
- ↑ Australian History and Records. TennisTours.com. [dostęp 2009-01-17].
- ↑ W 1986 nie rozegrano żadnej edycji Australian Open
- ↑ 21,0 21,1 21,2 21,3 W latach 1941 - 1945 nie rozegrano żadnej edycji Mistrzostw Australii z powodu II Wojny Światowej
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona turnieju (ang.)
- Oficjalna strona Tennis Australia (ang.)
- Profil turnieju na portalu Tenisbet.pl (pol.)
- Pełna lista zwycięzców i finalistów Australian Open (ang.)
|
|||||
|
|||||||||||||||||
