Claire Clivaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Clivaz Claire (ur. 21 marca 1971) – profesor na Uniwersytecie w Lozannie, krytyk tekstu Nowego Testamentu, była pastorem w Lutry do roku 2006; jest zamężna, ma trójkę dzieci.

W latach 1995-1998 była asystentem prof. Pierre Gisel, w latach 2005-2008 asystentem prof. Daniel Marguerat. W 2007 roku zrobiła doktorat z teologii biblijnej: "L'ange et la sueur de sang (Lc 22,43-44) ou comment on pourrait bien encore écrire l'histoire" na Uniwersytecie w Lozannie. Od 2008 roku jest profesorem Nowego Testamentu i Wczesno-Chrześcijańskiej literatury na wydziale Fakultet Teologii i Studiów Religii Uniwersytetu w Lozannie.

W 2005 roku Clivaz zasugerowała że Papirus Oxyrhynchus 2383 (Papirus 69 Gregory-Aland) przekazuje tekst koherentny z Ewangelią Łukasza w edycji Marcjona. W 2009 roku, zasygnalizowała Institut für neutestamentliche Textforschung (INTF) o nowo odkrytym rękopisie Nowego Testamentu, przechowywanym we Florencji (Istituto Papirologico „G. Vitelli", PSI inv. 1479). Rękopis został wciągnięty na Listę papirusów Nowego Testamentu pod numerem 126 (\mathfrak{P}126)[1][2].

22-24 października 2009 roku była głównym organizatorem kolokwium na Uniwersytecie w Lozannie poświęconego rękopisom Nowego Testamentu[3].

Zdaniem Clivaz w II wieku w Egipcie nie było jednolitego tekstu Nowego Testamentu, lecz kilka tradycji tekstowych istniejących obok siebie. \mathfrak{P}75 reprezentuje tylko jedną z nich. Clivaz jest autorem najbardziej obszernego krytycznego opracowania na temat autentyczności Łk 22,43-44[4].

Publikuje w języku angielskim, francuskim i niemieckim.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Papyrus 126: A New Fragment of Hebrews na Evangelical Textual Criticism
  2. A Newly Discovered NT Papyrus! « Confessions of a Bible Junkie
  3. Lire les papyrus du Nouveau Testament avec les autres papyrus d'Egypte
  4. C. Clivaz, L'ange et la sueur de sang (Lc 22,43-44) ou comment on pourrait bien écrire l'histoire (BiTS 7), Leuven: Peeters, 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]