Color Graphics Adapter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wszystkie 16 kolorów możliwe
do wyświetlenia w trybie znakowym
(Wartości hex na podstawie specyfikacji MC6845)
0 – czarny
#000000
8 – (ciemny) szary
#545454
1 – niebieski
#0000A8
9 – bright blue
#5454FE
2 – zielony
#00A800
10 – jasny zielony
#54FE54
3 – niebiesko-zielony
#00A8A8
11 – jasny niebiesko-zielony
#54FEFE
4 – czerwony
#A80000
12 – jasny czerwony
#FE5454
5 – fioletowy
#A800A8
13 – różowy
#FE54FE
6 – brąz (pomarańcz)
#A85400
14 – żółty
#FEFE54
7 – biały (jasny szary)
#A8A8A8
15 – jasny biały
#FEFEFE
4-kolorowa paleta trybu graficznego #1
podstawowy 5 – fioletowy
3 – niebiesko-zielony 7 – biały (jasny szary)
4 kolorowa paleta trybu graficznego #2
podstawowy 4 – czerwony
2 – zielony 6 – brąz (pomarańcz)

CGA (ang. Color Graphics Adapter) – jeden ze standardów kart graficznych IBM-PC wprowadzony ok. 1981 roku.

Karta CGA posiada 16KB pamięci i umożliwia wyświetlanie obrazu na monitorach czarno-białych lub kolorowych oraz na odbiornikach telewizyjnych. Może pracować w dwóch trybach:

  • Znakowym – rozdzielczość wynosi albo 40×25 znaków dla odbiorników TV, albo 80×25 dla monitorów. Kolor każdego znaku oraz kolor tła są ustawiane indywidualnie: kolor znaku jest wybierany z palety 16. predefiniowanych barw, natomiast tło z palety 8. kolorów uzupełnionej o atrybut migania dający 16 kombinacji tła.
  • Graficznym:
    • 320×200, dostępne 4 kolory, możliwość wyświetlania na odbiorniku TV;
    • 640×200, czarno-biały, możliwość wyświetlania tylko na monitorze.

W trybach znakowych wyświetlane znaki mają rozmiar 8×8 punktów, a ich kształt jest pobierany z pamięci ROM. W trybach graficznych rozmiar znaku także wynosi 8×8 punktów, ale istnieje możliwość zmiany wyglądu poszczególnych znaków.

Karty CGA zostały zastąpione kartami EGA.