Cykuta

Cicuta virosa

Cykuta – nazwa zwyczajowa dwóch podobnych i blisko spokrewnionych gatunków roślin, należących do selerowatych (Apiaceae), zawierających trujące alkaloidy. Oba gatunki występują dziko w Polsce.

1. Szczwół plamisty (Conium maculatum L.), inne polskie nazwy to: pietrasznik plamisty, cykuta, szaleń plamisty, psia pietruszka, świńska wsza – rośnie głównie w strefie śródziemnomorskiej, znana w starożytności.
2. Szalej jadowity (Cicuta virosa L.), inne polskie nazwy to: blekot, bzducha wodna, cykuta, cykuta jadowita, pietruszyca wodna, szaleniec, szaleń, wsza wodna, ang. Water Hemlock – rośnie w strefie umiarkowanej.

Własności trujące

Cykuta była w starożytności używana do wykonywania kary śmierci (skazany wypijał porcję trucizny). Osoby skazane na wypicie cykuty:

• Sokrates – jeden z największych filozofów greckich. Skazany na śmierć, przed wykonaniem wyroku wypił dobrowolnie cykutę w więzieniu, w gronie przyjaciół. Tradycja literacka mówi o wypiciu cykuty z szaleju jadowitego, lecz objawy wskazują na działanie szczwołu plamistego.
• Fokion – ateński polityk i dowódca wojskowy, mąż stanu.