Cztery skarby gabinetu
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Cztery skarby gabinetu | |
 |
|
| Nazwa chińska | |
| Hanyu pinyin | Wénfáng sìbǎo |
| Wade-Giles | Wen-fang ssu-pao |
| Zn. tradycyjne | 文房四寶 |
| Zn. uproszczone | 文房四宝 |
Cztery skarby gabinetu – przedmioty niezbędne do kreślenia znaków pisma chińskiego. W przeszłości były podstawowym wyposażeniem każdego chińskiego uczonego, urzędnika, artysty albo literata[1]. Termin wszedł do obiegu między IV i V wiekiem, kiedy technika kreślenia znaków pędzelkiem na papierze stała się podstawowym sposobem pisania w Chinach. Dziś nie sposób wyobrazić sobie bez nich chińskiej kaligrafii.
Do czterech skarbów zaliczają się[2]:
- papier (zhǐ 紙) – wynaleziony w Chinach najpóźniej na początku II wieku i tam po raz pierwszy użyty do pisania
- pędzel pisarski (bǐ 筆) – wykonany z włosia i bambusowego patyczka; został wynaleziony najpóźniej w III w. p.n.e. Nim zaczęto wytwarzać papier, pisano nim m.in. na jedwabiu i bambusowych deszczułkach
- kamień pisarski (yàn 硯) – płaski kamień z wgłębieniem do rozrabiania tuszu z wodą, odpowiednik kałamarza
- tusz (mò 墨) – przechowywany w małych sztabkach
Przypisy
- ↑ Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 242-243. ISBN 83-05-13407-5.
- ↑ Wolfram Eberhard: Symbole chińskie. Słownik. Kraków: Wydawnictwo Universitas, 2007, s. 50-51. ISBN 978-83-242-0766-4.
