Długorogie
| Długorogie | |
| Nematocera[1] | |
| Latreille, 1802 | |
Samica Aedes albopictus wkłuwająca się w skórę |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | stawonogi |
| Gromada | owady |
| Podgromada | uskrzydlone |
| Rząd | muchówki |
| Podrząd | długorogie |
| Synonimy | |
|
|
Długorogie, nitkorogie (Nematocera) – podrząd muchówek (Diptera) charakteryzujących się wydłużonym ciałem, nitkowatymi – zwykle długimi – czułkami oraz 3–5-członowym głaszczkiem szczękowym[2]. Grupę tę wyodrębnił wśród muchówek francuski zoolog Pierre André Latreille nazywając ją Nemocera[3].
Jest to grupa owadów stosunkowo słabo poznana. Liczba opisanych na świecie gatunków według stanu wiedzy z 2004 roku przekroczyła 57 tysięcy, z czego w Polsce wykazano około 2200 gatunków. Szacuje się, że na terenie Polski może być nawet 3500 gatunków Nematocera[4].
W języku polskim podrząd Nematocera określany jest też nazwami zwyczajowymi: muchówki długoczułkie[2], długoczułkie[4][2][5] i długoczułkowe[6], ale dwie ostatnie nazwy stosowane są również dla prostoskrzydłych z podrzędu Ensifera określanych jako prostoskrzydłe długoczułkowe[7] lub długoczułkie[4].
Gatunki zaliczane do tego podrzędu grupowane są w podrzędach:
- Axymyiomorpha
- Bibionomorpha
- Blephariceromorpha
- Culicomorpha
- Psychodomorpha
- Ptychopteromorpha
- Tipulomorpha
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Nematocera w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Józef Razowski: Słownik entomologiczny. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987. ISBN 83-01-07907-X.
- ↑ Latreille, P.A. 1802: Histoire naturelle, generale et particuliere, des Crustaces et des Insectes.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 Fauna Polski – charakterystyka i wykaz gatunków. Bogdanowicz W., Chudzicka E., Pilipiuk I. i Skibińska E. (red.). T. II. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2007, s. 12, 320. ISBN 978-83-881470-7-4.
- ↑ Biologia. Multimedialna encyklopedia PWN Edycja 2.0. pwn.pl Sp. z o.o., 2008. ISBN 978-83-61492-24-5.
- ↑ Czesław Jura: Bezkręgowce : podstawy morfologii funkcjonalnej, systematyki i filogenezy. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 599. ISBN 978-83-01-14595-8.
- ↑ Ursula Stichmann-Marny, Erich Kretzschmar: Przewodnik : rośliny i zwierzęta. Warszawa: Multico, 2006. ISBN 83-7073-429-4.