Dawidia chińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Dawidia chińska
Davidia involucrata F.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd dereniowce
Rodzina dereniowate
Rodzaj dawidia
Gatunek dawidia chińska
Nazwa systematyczna
Davidia involucrata Baillon
Adansonia 10: 115 1871[2]
Synonimy
  • Davidia laeta Dode
  • Davidia tibetana David
  • Davidia vilmoriniana Dode[2]
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan z białą podsadką

Dawidia chińska (Davidia involucrata Baill.) – gatunek drzewa z rodziny dereniowatych. Jest jedynym przedstawicielem monotypowego rodzaju dawidia (Davidia Baill., Adansonia 10: 114. 15 Aug 1871)[3][2]. Zasięg obejmuje południową część Chin, gdzie rzadko spotykany jest w prowincjach Kuejczou, w zachodniej części Hubei i Hunan, Syczuan i w Junnan. Rośnie w mieszanych lasach górskich na wysokościach od 1100 do 2600 m n.p.m. Jako gatunek rzadki w naturze umieszczony jest w Czerwonej Księdze Roślin Chin[4]. Drzewo sadzone jako ozdobne z powodu efektownych, białych podsadek, które są powodem określania go potocznie mianem drzewa chusteczkowego[5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Drzewo osiągające w swojej ojczyźnie wysokość do 20 m, uprawiane w Europie Środkowej dorasta do ok. 10 m[6]. Koronę ma szeroką i rozłożystą[5].
Liście
Opadające na zimę, skrętoległe. Osadzone na czerwonych ogonkach o długości od 3,5 do 7 cm. Blaszka liściowa jasnozielona, błyszcząca, szeroka, okrągłojajowata, u nasady sercowata, na szczycie zaostrzona, na brzegu ząbkowano-piłkowana. Osiąga 8-15 długości i 7-12 cm szerokości. Od spodu liście są gęsto owłosione, z wyraźnym użyłkowaniem[4][6].
Kwiaty
Rozwijają się w maju i czerwcu, zebrane są główki. W obrębie kwiatostanu tylko jeden, szczytowy kwiat jest żeński lub obupłciowy, pozostałe to kwiaty męskie. Zawierają one po 1–7 pręcików z nagimi nitkami i czerwonymi pylnikami i pozbawione są płatków. Kwiat płodny ma drobne, nierówne listki okwiatu. Zalążnia jest dolna, 6-10-komorowa, z pojedynczym zalążkiem w każdej komorze. Szyjka słupka jest krótka i tęga, na szczycie rozdzielona na 6-10 łatek, ze znamieniem zagłębionym[4]. Kuliste kwiatostany wsparte są dwiema białymi, zrośniętymi podsadkami osiągającymi do 20 cm długości[5]. Zakwitają drzewa po osiągnięciu ok. 20 roku życia[6].
Owoce
Jajowate lub elipsoidalne pestkowce purpurowo-zielone lub jasnobrązowe, żółto punktowane. Mają mięsisty mezokarp i twardy endokarp. Zawierają po 3–5 nasion[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna, efektowna zwłaszcza podczas obfitego zazwyczaj kwitnienia. Gatunek uważany jest za kolekcjonerski[5].

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Wymagania
Młode pędy są uszkadzane przez mróz i młode rośliny do 5 roku życia wymagają okrywania. Stare drzewa są odporne na mróz. Gatunek uprawiany powinien być w miejscach ciepłych i słonecznych, osłoniętych od wiatru. W Polsce zalecany jest do uprawy tylko w zachodniej części kraju. Wymaga gleb świeżych, najlepiej żyznych i próchnicznych gleb. Źle znosi suszę[6][5].
Rozmnażanie
Wegetatywnie gatunek może być rozmnażany przez sadzonki zielne podczas lata. Siew nasion wykonywany jest bezpośrednio po ich zbiorze do skrzynek lub inspektów. W okresie zimowym nasiona wymagają jarowizacji, po czym kiełkują w czerwcu kolejnego roku. Drzewa rosnące w Polsce zawiązują nasiona zdolne do kiełkowania[6].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2013-05-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Davidia involucrata. W: The Plant List [on-line]. [dostęp 2013-05-07].
  3. Index Nominum Genericorum (ING) (ang.). Smithsonian Institution. [dostęp 2013-05-07].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Davidia involucrata (ang.). W: Flora of China [on-line]. eFloras.org. [dostęp 2013-05-07].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Davidia involucrata (pol.). Związek Szkółkarzy Polskich. [dostęp 2013-05-07].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 J. Hrynkiewicz-Sudnik, B. Sękowski, M.Wilczkiewicz: Rozmnażanie drzew i krzewów liściastych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001, s. 470. ISBN 83-01-13434-8.