De Grasse (1956)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
De Grasse (C610)
De Grasse (C610)
Historia
Stocznia Lorient (kadłub), Brest
Położenie stępki 1939
Wodowanie 11 września 1946
 Marine nationale
Wejście do służby wrzesień 1956
Wycofanie ze służby 1973
Los okrętu zezłomowany
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność pełna 10 225 t
Długość 199 m
Szerokość 18,6 m
Zanurzenie 5,5 m
Prędkość 33,5 – 33,8 węzły
Zasięg 5000 mil morskich / 18 w.
Załoga 996, 1088 (jako okręt admiralski )
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 105 000 KM, 4 kotły parowe, 2 śruby napędowe
Uzbrojenie
16 dział uniwersalnych 127 mm (8xII)
20 dział plot 57 mm (10xII)
Opancerzenie
pokład 60 mm

De Grasse (C610) – pierwszy klasyczny krążownik zbudowany we Francji po wojnie. Pierwszy okręt nazwany na cześć francuskiego wiceadmirała François Josepha de Grasse.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Budowę rozpoczęto jeszcze przed wojną jako jeden z krążowników typu La Galissonnière. Ukończony kadłub jednostki przetrwał niemiecką okupację na pochylni w stoczni Lorient. Po wojnie, w 1946 roku zwodowany kadłub przeholowano do stoczni w Breście i zdecydowano ukończyć „De Grasse” jako krążownik przeciwlotniczy, z silnym uniwersalnym uzbrojeniem artyleryjskim. Jeszcze przed jego wejściem do służby (w 1956 roku), w 1953 roku marynarka francuska Marine Nationale zamówiła drugi krążownik przeciwlotniczy „Colbert”, tym razem zbudowany od nowa.

W latach 1959-1961 krążownik przeszedł remont kapitalny i modernizację uzbrojenia (usunięto 4 stanowiska 57 mm o ograniczonych kątach ostrzału). W 1965 krążownik został przebudowany na okręt dowodzenia dla francuskich testów nuklearnych[1]. Okręt w latach 1966-1972 uczestniczył w sześciu testach atomowych na atolu Mururoa. Okręt od 20 marca 1973 w rezerwie. W 1975 zezłomowany we włoskiej stoczni La Spezia.

Przypisy

  1. Jan Radziemski. Koniec ery krążowników. „Okręty”, s. 52. Kagero. ISSN 1898-1518. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norbert Weisner, Francuski krążownik „De Grasse”, „Plany Modelarskie”, nr 96.